Η Πέιτζ και ο Λίο, ένα όμορφο, ερωτευμένο ζευγάρι, επισφράγισαν τον έρωτά τους με όρκους αιώνιας αγάπης και αφοσίωσης. Όμως οι μέρες ευτυχίας ήταν γι’ αυτούς μετρημένες. Μετά από ένα άσχημο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, η Πέιτζ ξυπνάει από το κώμα που είχε πέσει με σοβαρή απώλεια μνήμης. Τώρα, το μόνο που βλέπει στο πρόσωπο του άντρα της, είναι έναν τελείως άγνωστο…

Τι μας οδήγησε στο να γίνουμε οι άνθρωποι που είμαστε σήμερα; Οι αναμνήσεις μας. Ή μήπως όχι; Κάπως έτσι ξεκινά η ταινία, θέμα της οποίας αντλείται από μία πραγματική ιστορία: την ιστορία του Kim και της Krickitt Carpenter.

Από τα λάθη σου μαθαίνεις έλεγαν οι «παλιοί» και δεν τα ξανακάνεις. Αυτό φυσικά ισχύει μόνο αν τα θυμάσαι. Σχεδόν τα πάντα στη ζωή είναι θέμα επιλογών. Με το ίδιο σκεπτικό, η μερική απώλεια μνήμης έχει την ικανότητα να σε γυρίσει πίσω στο χρόνο απλά και μόνο για να τα ζήσεις όλα από την αρχή. Για την Πέιτζ ο χρόνος σταματά σε εκείνο το κομβικό για τη ζωή της σημείο λίγο πριν πάρει τη μεγάλη απόφαση να την αλλάξει εντελώς. Της δίνεται κατά κάποιο τρόπο μία δεύτερη ευκαιρία να ξαναζήσει τα παρελθόν της. Δεύτερη ευκαιρία δίνεται ταυτόχρονα και στους γονείς της να ανακτήσουν τη χαμένη με την κόρη τους σχέση (Jessica Lange – αρκετά bitchy), προβάλλοντας και το ζήτημα της ηθικής που προκύπτει σε τέτοιες περιπτώσεις: πόσο θεμιτή μπορεί να είναι η εκμετάλλευση μίας τέτοιας κατάστασης προκειμένου να ανακτήσεις το χαμένο έδαφος;

Δίνεται όμως δεύτερη ευκαιρία και στον Λίο; Κατά ένα τρόπο ναι: του δίνεται η δυνατότητα να ζήσει τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής του ξανά καθώς καταβάλλει προσπάθειες να την ξανακερδίσει. Υπάρχουν περιπτώσεις λατρεμένων φιλμ όπως «Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού» που καταπιάνονται με ανάλογο θέμα, εξετάζοντάς το όμως από τη σκοπιά της επιλογής ενός ανθρώπου να παραδοθεί στη λήθη γεγονότων που τον πλήγωσαν (πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα για τον Λίο αν υπήρχε μία τέτοιου είδους υπηρεσία σε αυτή την ταινία;)

Εδώ, στο σκηνοθετικό κινηματογραφικό του ντεμπούτο, ο Michael Sucsy εξετάζει το φαινόμενο από την πλευρά της βίαιης απώλειας μνήμης και τις επιπτώσεις που έχει αυτό τόσο στον πάσχοντα όσο και στον περίγυρό του - το κάνει βέβαια εντελώς επιδερμικά, μέσα στα όρια μιας date movie. Είδατε όμως σκέψεις που μπορεί να ανασύρει ακόμη και μια αδιάφορη ταινία;  Η επιλογή της Rachel McAdams σε σχέση με τη θεματολογία πάντως δεν έγινε τυχαία (βλ. Notebook) όπως τυχαία δεν είναι και η επιλογή των ανθρώπων που συνυπογράφουν το σενάριο: Abby Kohn, Marc Silverstein – υπεύθυνοι και για το σενάριο της ταινίας “Valentine’s Day” - και Jason Katims (γιατί είναι μία ταινία που κυκλοφόρησε με αφορμή την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου…με ό, τι αυτό συνεπάγεται). Ευτυχώς σώζεται κάπως η κατάσταση από το γεγονός ότι βασίζεται σε αληθινή ιστορία και δεν είναι αποκλειστικά δικό τους δημιούργημα.