Δε μαθαίνεται η συμπεριφορά, είναι ένστικτο. Συγκρατείται όμως, αλλοιώνεται από τη ζωή που μας μοιράστηκε και τις συνθήκες που μας εγκλωβίζουν. Δοκίμασε να συμπεριφερθείς άνευ όρων και προετοιμάσου για την αποτυχία και τον κατήφορο. Χιλιάδες χρόνων για να μπούμε τελικά σε καλούπια, φίλε.

Στα πρώτα πλάνα του Shame και πριν επαναληφθούν μηχανικά, ο Φασμπέντερ περιφέρεται γυμνός στο αυστηρά τακτοποιημένο σπίτι του, κλείνοντας τα αυτιά στη φωνή που εκλιπαρεί για προσοχή από τον τηλεφωνητή. Τη φωνή που άφησε να εισέλθει ο ίδιος, ενεργοποιώντας την καθημερινή ρουτίνα που ακολουθεί το ξύπνημά του. Δε σπαράζει η καρδιά του από την επιμονή της γυναίκας στην άλλη πλευρά της γραμμής, δε λυγίζει από την απόγνωσή της για επαφή. Ο ιδεατός του κόσμος έχει εξαλείψει κάθε ίχνος συναισθήματος.

Με φόντο τη Νέα Υόρκη που ορίζει τη μεγαλούπολη γύρω από τον φυλακισμένο συναισθηματικά άνθρωπο, ο Στιβ ΜακΚουίν εμπιστεύεται ξανά στο μεγαλειώδες ταλέντο του Μίκαελ Φασμπέντερ, ένα σκληρό πορτρέτο αστικής απομόνωσης, το πορτρέτο ενός ανθρώπου με μανία, όχι σεξουαλική όπως θα διαβάσετε από εδώ και από εκεί, αλλά αυτοκαταστροφική. Μανία διαχείρισης, μανία επινοημένης ενοχής, την ντροπή του συμπλέγματος της επικοινωνίας, το πιο απλό πράγμα στο ένστικτο του ανθρώπου που κατάφερε να γίνει ο εφιάλτης του. Με το χρόνο, ξέρετε, τίποτα δεν είναι το ίδιο και ό,τι διστακτικά πλησιάζει κανείς με την ντροπή της αποτυχίας, γιγαντώνεται σε ένα βασανιστικό παιχνίδι εκτόνωσης που πάντα θα είμαστε οι χαμένοι. Δεν υπάρχει απόλυτη διαγραφή για μια βασανισμένη ψυχή, δεν υπάρχει reset στις ανθρώπινες σχέσεις, δεν υπάρχει ξαναγράψιμο (ούτε καν ξαναδιάβασμα) του οικογενειακού παρελθόντος κι ας επιστρέφει τείνοντας το χέρι. Η γυμνή αλήθεια φέρνει εσωτερικό, καθολικό πόνο που για να κοιτάξεις στα μάτια (ακόμα κι αν τελικά παραιτηθείς τρομαγμένος), χρειάζεσαι την ψυχή των λίγων. Εκείνων των λίγων, όπως ο Στιβ ΜακΚουίν και ο Φασμπέντερ, που τολμούν να εκθέσουν στον καθρέφτη το σύγχρονο άνδρα που δεν είναι παρά η φυσική συνέχεια της ιστορίας του “αρσενικού”, μόνο που τώρα βρίσκεται κλεισμένο σε έναν μικρόκοσμο με απαράβατα σύνορα.

Του άνδρα δηλαδή σε ελεύθερη πτώση, στην οδυνηρή έκσταση της λανθασμένης κορύφωσης, εκεί που κανείς συναντά όλο το παρελθόν του σε μερικές στιγμές, απλά επειδή τόλμησε να πιστέψει πως το είχε ξεγελάσει.