Ο Jack Sadelstein είναι ένας επιτυχημένος διαφημιστής που ζει στο Λος Άντζελες με την όμορφη γυναίκα του και τα παιδιά του. Μόνος του φόβος είναι η ετήσια επίσκεψη της δίδυμης αδελφής του, Jill την ημέρα των ευχαριστιών. Η ανάγκη της για προσοχή και η παθητική ενεργητικότητά της τρελαίνουν το Jack και φέρνουν τα πάνω - κάτω στη ζωή του.

Βασικό χαρακτηριστικό της αδελφικής σχέσης είναι η αμφιθυμία. Η ύπαρξη αντιφατικών συναισθημάτων είναι τόσο έντονη όσο σε καμία άλλη ανθρώπινη σχέση. Όταν δε τα αδέλφια είναι δίδυμα, η έκφραση των συναισθημάτων αποκτά ακόμα πιο έντονη μορφή. Και είναι λογικό, ιδίως αν αναλογιστούμε το βαθύ συναισθηματικό δεσμό που υπάρχει ανάμεσά τους σε αντιδιαστολή με την ανάγκη τους για διαφοροποίηση. Από εκεί αντλείται και το θέμα της κωμωδίας του Dennis Dugan, το σενάριο της οποίας συνυπογράφει ο Adam Sandler με τον Steve Koren ενώ βασίζεται σε μία ιστορία του Ben Zook.

Ο Adam Sandler αγαπιέται πολύ από το αμερικάνικο κοινό. Από το ευρωπαϊκό... όχι και τόσο. Και εδώ τον "χαιρόμαστε" σε διπλή δόση: ως Jack και ως Jill. Το πρόβλημα είναι ότι ο ίδιος δεν καταβάλλει καμία προσπάθεια σε ό, τι αφορά την ερμηνεία του διπλού ρόλου ενώ η τσιριχτή φωνή της Jill προκαλεί ημικρανίες στο δίλεπτο. Και γιατί να καταβάλει προσπάθεια, θα μου πείτε. Ποιος θα νοιαστεί όταν η προσοχή της κάμερας είναι στραμμένη σε υπερπολυτελή σπίτια, κρουαζιερόπλοια και μία παρέλαση από celebrities (βλ. Shaquille O’Neal, Johnny Depp, Regis Philbin κ.τ.λ); Είναι εμφανής (έως ενοχλητική) η απουσία μιας ενδιαφέρουσας πλοκής, κενό της οποίας προσπαθεί να καλυφθεί με την παρουσία του Al Pacino που παρόλα αυτά είναι απολαυστικός (αν και θα καταλάβω απόλυτα αυτούς που βλέποντας τον να φλερτάρει τον Άνταμ Σάντλερ θα πέσουν σε κατάθλιψη). Α, ναι! Μην το ξεχάσω. Παίζει και η Katie Holmes – μόνο που ούτε η ίδια ξέρει τι ακριβώς θέλει εκεί.

Μοναδική φωτεινή έκπληξη αποτελούν οι συνεντεύξεις που δίνονται από πραγματικά δίδυμα αδέλφια – ιδέα παρμένη από την ταινία «Όταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι». Αυτό όμως δεν μπορεί να σώσει την ταινία γιατί δεν είναι καν μέρος της πλοκής της. Έχουμε ξαναπεί ότι το χιούμορ είναι υποκειμενικό. Ίσως υπάρχει κοινό κάπου εκεί έξω που θα γελάσει με το περιστατικό της ξαφνικής διάρροιας που πιάνει τη Jill (ο Adam Sandler με φόρεμα και περούκα - είναι και μήνας καρναβαλιού που λέει κι ένας φίλος / συνάδελφος) αλλά σίγουρα η γράφουσα δεν ανήκει σε αυτό.