Τρεις φίλοι και συμμαθητές του γυμνασίου κάνουν μια απίστευτη ανακάλυψη που θα τους οδηγήσει να αναπτύξουν υπερφυσικές δυνάμεις. Καθώς μαθαίνουν σταδιακά να ελέγχουν τις καινούργιες τους ικανότητες οι ζωές τους αρχίσουν να ξεφεύγουν από τον έλεγχο, και οι ίδιοι να κυριεύονται από τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού τους.

Αν και πρόκειται για υπερφυσικές δυνάμεις δε θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για σούπερ-ήρωες γιατί πολύ απλά η συγκεκριμένη παρέα δε χρησιμοποιεί τις εν λόγω δυνάμεις για το κοινό καλό. Αντιθέτως, οι τρεις φίλοι αρκούνται στη χρήση των πρόσφατα αποκτημένων δυνάμεών τους προς προσωπική τέρψη. Δόκιμο ως τέχνασμα πλοκής – ιδίως αν αναρωτηθεί κανείς πόσο δύσκολο είναι να διαχειριστεί την ξαφνική απόκτηση εξουσίας σε εφηβική ηλικία. Οι ενστάσεις μας έχουν να κάνουν με το ψευτοντοκιμαντερίστικο ύφος τύπου “found footage” (βλ. “Paranormal Activity”): το “objet trouvé” χάνει σε πολλές σκηνές τις φυσικές καταβολές του με αποτέλεσμα να προκαλείται σύγχυση. Σχολιάζοντας δε το πώς τα προσωπικά βιώματα συμβάλλουν στη διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός ανθρώπου, οι πρωτόπειρος Τζος Τρανκ έστησε τρεις διαφορετικούς χαρακτήρες, αλλά επικεντρώθηκε στην ιστορία του Andrew (Dane DeHaan – κλώνος του DiCaprio σε νεαρή ηλικία με τα χείλια του Brad Pitt) μεταλλάσσοντας την ταινία σε προσωπικό οικογενειακό δράμα με ακατόρθωτο ευτυχές τέλος (θα μπορούσες να πεις ότι ο συγκεκριμένος χαρακτήρας είναι ένα αρσενικό κακέκτυπο της Carrie) σε ένα φιλμ που, σεναριακά, μπορεί άνετα να θυμίσει σε πολλούς το πρώτο μέρος επεισοδίου από τη σειρά “Smallville” (Σούπερμαν: Τα χρόνια της νιότης) – ναι, ενδέχεται η ύπαρξη sequel.