Ενώ βρίσκονται για διακοπές στο Λος Άντζελες, ο Γουόλτερ, ο μεγαλύτερος fan των Muppets στον κόσμο, και οι καλοί του φίλοι Γκάρι και Μαίρη, πληροφορούνται πως ο πετρελαιάς Τεξ Ρίτσμαν σκοπεύει να κατεδαφίσει το περίφημο Muppet Theater, με σκοπό να στήσει στη θέση του μια πετρελαιοπηγή.

Και στην πρώτη ταινία που στήθηκε πάνω στο τηλεοπτικό φαινόμενο των Muppets, στο The Muppet Movie, ξανά ένας αδίστακτος καπιταλιστής είχε βάλει στο μάτι τη περιουσία (αλλά και τα ίδια τα βατραχοπόδαρα) του θιασάρχη Κέρμιτ, μόνο που σήμερα το ημερολόγιο γράφει 2012. Και σε μια προσπάθεια πετυχημένου Muppet, οι συντελεστές υπερτόνισαν τις σουρεαλιστικές αυθαιρεσίες του αυθεντικού, με έμπνευση μοναδική: δεν χρειάζεται να δοθεί καμία εξήγηση περί του "πρωταγωνιστή" - muppet που αποφασίζει να δει τα είδωλα του από κοντά, όλα υπηρετούνται εξόχως από την σεναριακή αντίληψη της "γοητευτικής αλήθειας του παραμυθιού", που λεγε ο Ραφαηλίδης, που μεταγράφεται εξίσου πετυχημένα και στη φιλμική της μετουσίωση.

Και φυσικά ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το παραμύθι, είναι η πραγματικότητα - αυτή που κουβαλά μαζί του ο "πετυχημένος ενήλικας" Texas Richman, που θέλει να αγοράσει τα ετοιμόρροπα στούντιο των Muppet για να εξορύξει το πετρέλαιο που βρίσκεται από κάτω! Σαν άλλη Blues Brothers Band λοιπόν, η παρέα ενώνεται και δια της καταστροφής, κυριαρχεί ενώ τα retro στοιχεία (το φιλμ βασίζει αρκετή από τη δύναμη του στη νοσταλγία) έρχονται να δέσουν με μια ανανεωτική ματιά που φροντίζει να μη σκοντάψει σε κακογουστιές, ούτε όμως και να νερώσει το γνήσια αναρχικό τους πνεύμα: όταν η παρέα βρίσκει το Γκόνζο και του ζητά να επιστρέψει στο team, αυτός ανατινάζει στον αέρα την υπερ-πετυχημένη επιχείρηση του (που κατασκευάζει τουαλέτες για γιάπηδες)!

Παράπονα; Κάνα δυο. Το χορευτικό του φινάλε δεν μου κάθεται πολύ καλά. Και η φωνή της Μις Πίγκι επίσης δε μου θυμίζει την παλιά. Και τι έγινε; Είναι κακό να σφυρίζεις φάλτσα όταν η αθωότητα θριαμβεύει;