Ένα Σαββατοκύριακο, μέσα στο χάος και στα χρώματα του καρναβαλιού, στα εκτυφλωτικά φώτα και στα φανταχτερά άρματα, τέσσερα ζευγάρια προσπαθούν να βρουν τον δικό τους Παράδεισο. Όλοι μαζί βουτάνε χωρίς ανάσα στην «κολασμένη» ατμόσφαιρα της αποκριάς.

Πριν 3 χρόνια ο Παναγιώτης Φαφούτης είχε την τύχη ή την ατυχία να ξεκινήσει την καριέρα του με την Κληρονόμο. Τύχη γιατί καταπιανόταν στο ντεμπούτο του με μια μεγάλη παραγωγή που δεδομένα θα έφερνε πολύ κόσμο απέναντι στην ταινία του και ατυχία γιατί το προσωπικό του όραμα για το σινεμά θα έπρεπε να φιλτραριστεί με μια ανόητη κωμωδία που θα αποτελούσε, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του, τη μάζα της εγχώριας παραγωγής που, καθοδηγούμενη από τη διεθνή κρίση της οικονομίας, στοχεύει στα εισιτήρια και μόνο. Και, δυστυχώς, στη μικρή μας χώρα της πολιτιστικής ανάσας ανήσυχων και επίμονων δημιουργών, η μάζα οδηγείται από την ανάγκη του γέλιου και του ξεσκάσματος, υπό τηλεοπτικές οδηγίες χρήσης. Ένα Σαββατόβραδο, βλέπετε, οφείλει παραδοσιακά να μην προβληματίσει και να μην κάτσει βαρύ στο στομάχι.

Κι όμως, όσο καταπιανόταν με την Κληρονόμο του που και εισπράξεις έκανε και κατέδειξε ιδανικά το χειρισμό ενός πρωτάρη στα βαθιά νερά, ο Παναγιώτης Φαφούτης κατέστρωνε το προσωπικό του σχέδιο για το πραγματικό του ντεμπούτο, στο φόντο που γνωρίζει καλύτερα. Η ευκολία μιας ενδιαφέρουσας σεναριακής ιδέας στην οποία μασκοφόροι κρύβουν τους εαυτούς τους για να τους αναζητήσουν ευκολότερα, ξεκινά με ενδιαφέρον ένα ταξίδι στις ιστορίες τεσσάρων ζευγαριών: δυο νεαροί βρίσκονται μπροστά στην προοπτική μιας νέας ζωής και τη σύγχυση της επιθυμίας για σεξ, η εμπλοκή της ομοφυλοφιλίας οδηγεί σε συνεχή δισταγμό άρα και νεύρωση έναν ερωτευμένο με το αφεντικό του άνδρα, μια μητέρα ψάχνει το θάρρος να γνωρίσει στην έφηβη κόρη της τον έρωτά της για έναν πολύ νέο άνδρα και ένας οδηγός αρμάτων δεν αφήνει τον εαυτό του να ξεπεράσει τα νέα δεδομένα της ζωής του ως χωρισμένος. Η κόλαση των Άλλων είναι ο προσχηματικός συνδετικός κρίκος όλων που ευφυώς ονομάζεται Παράδεισος, όσο οι ήρωες τον αναζητούν, αγνοώντας την ύπαρξή του ακριβώς δίπλα τους. Κι ενώ κάθε ιστορία μπλέκεται με την προσωπική φροντίδα του δημιουργού προς τους χαρακτήρες του, λίγο η φολκλόρ απεικόνιση, λίγο το timing που αδυνατεί να χειριστεί, λίγο ένα μπέρδεμα των προθέσεων, μακραίνουν την προετοιμασία των συγκρούσεων που, τελικά, δεν κάνουν και τόσο θόρυβο και αφήνουν μια ωραία ευκαιρία να χαθεί στα αυτοκαταστροφικά και εν τέλει ανύπαρκτα κλεισίματα των υποϊστοριών του και τους φλύαρους, μακριά από την πραγματικότητα (που μέχρι εκείνη τη στιγμή φαίνεται να υπηρετούσε), διαλόγους.