Το θέμα της κινηματογραφικής παιδείας αποτέλεσε γόρδιο δεσμό για πολλά χρόνια στην Ελλάδα λόγω της έλλειψης μια σοβαρής κρατικής σχολής κινηματογράφου. Ξεκινώντας από την εποχή του Σταυράκου το 1950 φτάνουμε μέχρι τις μέρες μας, διερευνώντας το ζήτημα αυτό μέσα από ένα διάλογο μεταξύ των ανθρώπων που ασχολήθηκαν και ασχολούνται. Ανάμεσά τους, οι Θόδωρος Αγγελόπουλος, Παντελής Βούλγαρης, Ντίνος Κατσουρίδης, Νίκος Κούνδουρος, Μάνος Ζαχαρίας, Βέρνερ Χέρτσογκ, Εμίρ Κουστουρίτσα, Φατίχ Ακίν.

Είναι επίτευγμα του μοντάζ πως, από το πλήθος συνεντεύξεων, δηλώσεων και ανεκδότων που συμπεριλαμβάνονται στο Champions, προκύπτει ένας συνεχής και συνεπέστατος στις.. αντιθέσεις του διάλογος, αλλά και μια ιστορική αναδρομή στην ιστορία της ελληνικής κινηματογραφικής παιδείας – και αυτό, βάζοντας στην άκρη την βαρύτητα των προσώπων που συμμετέχουν εδώ. Το ντοκιμαντέρ αυτό, λοιπόν, κερδίζει πόντους σε επίπεδο ρυθμού. Και αν σας καίει η όλη ιστορία, αξίζει να το δείτε.

Αλλά, δυστυχώς, όχι για να μάθετε κάτι που δεν γνωρίζατε επί της ουσίας.

Στη προσπάθεια του, βλέπετε, να είναι αρκούντως πιασάδικο, το φιλμ του Τζάφκα δεν κρύβει το "στήσιμο" του μηνύματος του: Για παράδειγμα, ως τελειόφοιτος της Σταυράκου, μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως η εκπαίδευση μου ουδέποτε υπήρξε καθαρά θεωρητική: και σε φιλμ γύρισα, και σε μουβιόλα μόνταρα, και σε γυρίσματα παρεβρέθηκα, κάτι το οποίο, το Champions βάζει στην άκρη προβάλλοντας απόψεις ανθρώπων που η εμπειρία τους στη σχολή σταματά... τη δεκαετία του 60. Αν δε σας αρέσει να σας χειραγωγούν, ή αν σας αρέσει να σας το κάνουν με τρόπο, θα δυσανασχετήσετε.

Τι προκύπτει πραγματικά όμως εδώ; Μα, το πιο απλό: όλα στην Ελλάδα γίνονται αρπακολατζίδικα, οπότε γιατί όχι και το σινεμά; Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ακούγονται - να το πούμε κι αυτό: επιτέλους! - κάποιες αλήθειες για την Ακαδημία Κινηματογράφου ή το όλο κίνημα της Ομίχλης, και βέβαια κάποιες στιγμές του Θόδωρου Αγγελόπουλου, σου παγώνουν το αίμα - είναι και αυτή η άσχημη συγκυρία βλέπετε (σε περίπτωση που αναρωτιέστε, μην προσάψετε κανένα μακάβριο δόλο στους δημιουργούς: η έξοδο της ταινίας ήταν από καιρό προγραμματισμένη γι'αυτή την Πέμπτη). Και η δύναμη αυτών των στιγμών βοηθά στο να βάλεις στην άκρη τόσο την επιφανειακή περιγραφή της κατάστασης, όσο και τα κακόγουστα κινούμενα σχέδια που θα έπρεπε να είχαν "κοπεί" εξ αρχής. Βλέπετε, καλώς ή κακώς, το Champions πότε σε ψυχαγωγεί, πότε σε ενημερώνει, αλλά ως "ντοκιμαντέρ" είναι ίσως και αυτό ένα σχόλιο της έλλειψης της κινηματογραφικής παιδείας στην Ελλάδα.