Η Μάρθα είναι μια νεαρή γυναίκα, που προσπαθεί να ζήσει και πάλι μια φυσιολογική ζωή, έχοντας ξεφύγει από μια θρησκευτική οργάνωση και το χαρισματικό ηγέτη της. Έτσι, ζητάει βοήθεια από την αποξενωμένη μεγαλύτερη αδερφή της, Λούσι, και τον κουνιάδο της, αδυνατώντας όμως να αποκαλύψει την αλήθεια σχετικά με το παρελθόν της. Όταν συνειδητοποιεί ότι πιθανόν τα μέλη της αίρεσης να την αναζητούν ακόμη, τότε η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη.

Το να μη γνωρίζει κανείς τον εαυτό του συνεπάγεται αυτόματα την άγνοια των γύρω του για αυτόν. Με τη σειρά του, αυτό σημαίνει ότι κάλλιστα μπορεί να μην υπάρχει κανένα σημείο επαφής μεταξύ της κοινωνικής συμπεριφοράς και της ατομικής γνώσης και συνείδησης, πράγμα που ακριβώς μελετά η ψυχανάλυση. Η γνώση του εαυτού είναι αυτή που θα οδηγήσει στην κοινωνική συμπεριφορά, την (επαν-)ένταξη.

Πριν περίπου 20 χρόνια, ένα κινηματογραφικό φιλοσοφικό φαινόμενο που, δυστυχώς, έκανε υπεραπαιτητικό σινεμά που πολλοί απέφυγαν, είχε μελετήσει σε τέτοιο σημείο ακριβώς αυτό το θέμα, που οδήγησε αναπόφευκτα το κοινό σε σύγχυση, αφού εξέλαβε το πορτρέτο υπαρξιακής αναζήτησης ως δευτερεύον πίσω από μια ιστορία σχιζοφρένειας. Η σχιζοφρένεια, βλέπετε, είναι σαφώς πιο προσιτή ως εξήγηση, ακριβώς γιατί δε χρειάζεται μια τέτοια. Τα κίνητρα μπορεί να λείπουν, οι καταστάσεις επίσης, όμως ένα πορτρέτο θα είναι αύταρκες και πανέτοιμο για μια λουστραρισμένη κινηματογραφική παρουσίαση. Όταν ο Λοτζ Κέριγκαν μεγαλούργησε με το Κόντρα Ξύρισμα (σε μια ιδιοφυή μετάφραση του τίτλου στην ελληνική γλώσσα που, δίχως αμφιβολία, έδειχνε ότι όποιος ήταν υπεύθυνος είχε αντιληφθεί το ακανθώδες και λεπτομερειακό μεγαλείο εκείνου του φιλμ), το έκανε πολυεπίπεδα στη θρυμματισμένη του αφήγηση που όμως πέρναγε για γραμμική από τους επιπόλαιους θεατές του που, όχι και τόσο άδικα, εστίασαν στον άνευ προηγουμένου Πίτερ Γκριν. Η ιστορία θυμίζει την καταραμένη καριέρα του όταν, χρόνια αργότερα, γύρισε ξανά το ίδιο φιλμ για να συναντήσει πάλι το απρόσεκτο κοινό που για μια ακόμη φορά προτιμούσε σε ένα χαοτικό υπαρξιακό πορτρέτο να εκθειάζει τον ανερχόμενο Ντάμιαν Λούις. Σωστά, ο Λοτζ Κέριγκαν δεν καταστράφηκε τελείως, πρόπερσι έκανε ένα φιλμ (μόλις το τέταρτό του), που όμως δεν έχει δει κανείς.

Ο Σον Ντέρκιν, βραβευμένος στο Σάντανς για τη σκηνοθεσία του στην ταινία Μάρθα Μάρσι Μέι Μαρλίν, διαλέγει το μισό του έργου του Κέριγκαν. Το δύσκολο μισό, το κομμάτι της υπαρξιακής αναζήτησης που οφείλει να γεμίσει με εξηγήσεις κι ας δίνει ψήγματα παράνοιας στη συμπεριφορά της ηρωίδας του. Το κομμάτι που δε θα αρκεστεί με μια δόση θρίλερ για τους λιπόψυχους. Η εξουσιαστική θρησκευτική αίρεση που κορυφώνει την αγωνία της Μάρθα βρίσκεται υπό καθεστώς συνεχούς αμφιβολίας σε ένα φιλμ που τα πάντα ρέουν πίσω από ερωτηματικά ταυτότητας. Γιατί, αν όντως δεν είμαστε παρά το παρελθόν μας και το παρελθόν μας δεν είναι παρά οι αναμνήσεις μας, τότε οι ελλιπείς αναμνήσεις της Μάρθα χωράνε σε μερικές λέξεις όλη την υπέροχη ταινία του Ντέρκιν: “δε θυμάμαι να ξύπνησα σήμερα το πρωί”, λέει σε μια στροφή του εγκεφαλικού λαβυρίνθου η εντυπωσιακή Ελίζαμπεθ Όλσεν. Ξεχωρίζει το χθες από το σήμερα, μεσολαβώντας έναν ανήσυχο ύπνο και μόνο, από την κατάσταση του οποίου δε θυμάται να βγήκε ποτέ. Κι αν μπορέσει κανείς να είναι λίγο ρεαλιστής, θα καταλάβει την τραγικότητα όσων ζει (ή έζησε) η φιγούρα που χτίζει ο Ντέρκιν: Τα όνειρά μας, ό,τι κι αν προσπάθησαν να μας πείσουν, τα κάνουμε μόνο με τα μάτια κλειστά.