Ο Νταν είναι ο κορυφαίος πάστορας στην εκκλησία της Τρίτης Χιλιετίας. Για πολλούς είναι πνευματικός ηγέτης , είδωλο, σχεδόν άγιος! Όταν κατά λάθος πυροβολεί στο κεφάλι έναν άθεο καθηγητή (ο οποίος πέφτει σε κώμα), προσπαθεί να καλύψει τα ίχνη ώστε κανείς να μην μάθει το παράπτωμα του. Μόνο που ο Καρλ ,μέλος του ποιμνίου του είναι μάρτυρας αυτής της πράξης και τώρα βρίσκεται σε δίλημμα: να καταδώσει τον πάστορα ακολουθώντας τον δρόμο του θεού ή να προστατέψει τον πνευματικό του ηγέτη; Πριν όμως το δίλημμα γίνει βαθύ, ολόκληρη η πόλη προσπαθεί να προφυλάξει τον πάστορα της και, φυσικά, στρέφεται εναντίον του. Έτσι τώρα, ο ήρωας μας, πρέπει να προφυλάξει και την ίδια τη ζωή του.

Χρειάζεται κότσια η παρωδία και κάποιοι αμερικάνοι το γνωρίζουν καλά. Βλέπω το «Άγιος με το ζόρι» και προσπαθώ να φανταστώ πόσο όμορφη και συνάμα σαρκοβόρα ταινία θα είχαν ολοκληρώσει, με την ίδια σεναριακή ιδέα, οι αδελφοί Κοέν. Το κάνω επειδή βαριέμαι. Το Salvation Boulevard είναι μια βαρετή ταινία. Και προσέξτε παρέλαση ονομάτων: Πιρς Μπρόσναν, Εντ Χάρις, Τζένιφερ Κόνελι, Μαρίζα Τομέι και Γκρεγκ Κινίαρ, χαραμισμένοι σε μια σάτιρα της αμερικανικού τύπου θρησκοληψίας. Με παραλίγο φονικά, εγκληματίες πάστορες, θεόμουρλους (και αγράμματους) Χριστιανούς και, δυχτυχώς, λίγο (κι αυτό μέτριο) χιούμορ.

Το χειρότερο όμως της υπόθεσης είναι πως... δεν υπάρχει σάτιρα. Λες και το θέμα δεν είναι σοβαρό από μόνο του (και το χιούμορ, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι πολύ σοβαρή υπόθεση), λες και στο όνομα ενός πανάγαθου Θεού δεν έχουν διαπραχθεί τα σκληρότερα των εγκλημάτων, λες και το ζήτημα της "φορσέ" πίστης δεν στέκει, μέχρι και σήμερα, το καρκίνωμα μιας κοινωνίας που κάνει διαρκώς κύκλους. Τι απομένει λοιπόν από όλο αυτό εδώ το αποτυχημένο φιλμ; Μονάχα οι ερμηνείες. Ξεκαρδιστικός με τις μούτες του ο Πιρς Μπρόσναν, απολαυστικός στο μικρό του ρόλο ο Έντ Χάρις, πρόσχαρη και σταθερά σέξυ η Μαρίζα Τομέι, άψογος απεγνωσμένος ο Γκρεγκ Κινίαρ. Δυστυχώς, έχω μια ταινία να βαθμολογήσω.