Οι αποφασισμένες γυναίκες μοιάζουν, στα μάτια μου, με τις φυσικές καταστροφές. Μπορώ να τις χαζεύω για ώρες - αλλά πάντα από μια κάποια απόσταση ασφαλείας. Κοινώς, τις θαυμάζω και ταυτόχρονα τις φοβάμαι. Και ακόμη περισσότερο όταν συγκρούονται. Ένας άντρας και μια γυναίκα σε σύγκρουση άλλωστε δεν αποτελούν και κάποιο σπουδαίο θέαμα - η έκβαση του αγώνα αποτελεί φυσική επιλογή αιώνες τώρα.

Ο Αλέν Κορνό λοιπόν, τις τοποθέτησε στο επίκεντρο της τελευταίας του ταινίας. Και όταν λέμε "τελευταίας" κυριολεκτούμε: ο σκηνοθέτης του υπέροχου Όλα Τα Πρωινά Του Κόσμου ήταν ήδη χτυπημένος απ' τον καρκίνο όταν ξεκίνησε τις πρόβες για το φιλμ και πέθανε μόλις λίγες μέρες μετά την έξοδο του στις Γαλλικές αίθουσες. Όπου δύο γοητευτικές γυναίκες εργάζονται ως μεγαλοστελέχη στο γαλλικό παράρτημα μιας Αμερικάνικης εταιρείας τροφίμων. Η Κριστίν έχει το πάνω χέρι και δίνει την εικόνα μιας σκληρής και αδίστακτης μάνατζερ. Σύντομα η Ιζαμπέλ, ταπεινωμένη από τη συμπεριφορά της Κριστίν (που καρπώνεται μια επαγγελματική επιτυχία της πρώτης), σχεδιάζει να την εκδικηθεί. Ο Κορνό διασκεδάζει με το παγερό στυλιζάρισμα του εργασιακού τους περιβάλλοντος, λες και σκαρώνει το flip-side του Deavil wears Prada. Το χιούμορ του όμως είναι πιο διαβρωτικό κι'από το αίμα του Alien: ακόμη και στα χλιδάτα πλην αποστειρωμένα γραφεία μιας αμερικάνικης εταιρίας τροφίμων, κάποιες "γάτες" δεν ξέχασαν πως προτιμούν τη φρέσκια σάρκα από την ενισχυμένη κονσέρβα.

Η Αντίζηλος χωρίζεται ουσιαστικά σε δυο μέρη: ξεκινά σαν ψυχολογικό δράμα και εξελίσσεται σε θρίλερ μυστηρίου, μετά δηλαδή το "έγκλημα" του αυθεντικού τίτλου - ξεκινά όμως με μια συγκλονιστική σεκανς που σε βάζει εξ' αρχής στο κλίμα. Στο πρώτο μέρος, ο Κορνό χειρίζεται τους ρυθμούς και τις εντάσεις του με Σαμπρολική ακρίβεια. Πίσω από τις σιωπές και τα νεύματα αισθάνεσαι μια επικείμενη καταστροφή, και την αισθάνεσαι τόσο όσο χρειάζεται για να σε κυριεύσει το πιο παράξενο δέος, το δέος απέναντι στο θηλυκό σκοτάδι που ο Κορνό δείχνει να συμμερίζεται. Ίσως γι αυτό η Λουντβίν Σανιέ να μην έχει υπάρξει ποτέ καλύτερη: όταν, από τη μέση και μετά, η ταινία στέκεται στις πλάτες της, εκείνη απογειώνει το φιλμ και το σφραγίζει δραματικά στο φινάλε, με το παγωμένο της βλέμμα στο οποίο κοντοστέκεται η κάμερα, τέλειος αγωγός μιας βουβής οδύνης που έχουμε αντιληφθεί αλλά αδυνατούμε να νιώσουμε στο πετσί μας, όπως ακριβώς δεν είχαμε ποτέ την ατυχία (;) να βρεθούμε στη δίνη ενός κυκλώνα.

Παρά τις σεναριακές στροφές (που κλείνουν το φιλμ με ένα θεαματικό twist), η ιστορία που αναδύεται από τις στάχτες του Crime D'Amour είναι εντελώς αρχετυπική - και ακριβώς επειδή ο Κορνό φροντίζει να μας τοποθετεί σε ασφαλή απόσταση από τις ηρωίδες, αληθινά τραγική.