Μετά την επίθεση στην Αλγερία και έχοντας χάσει, μεταξύ άλλων, το πατρικό τους σπίτι, τρία αδέρφια διασκορπίζονται σε κάθε άκρη της Γης. Ο Μεσαούντ κατατάσσεται στο γαλλικό στρατό στην Ινδοκίνα, ο Αμπντελκαντέρ γίνεται επικεφαλής του κινήματος για την ανεξαρτησία της Αλγερίας και ο Σαΐντ μετακομίζει στο Παρίσι και αναζητά την τύχη του στα σκοτεινά κλαμπ και τις λέσχες μποξ της Πιγκάλ. Σταδιακά, οι τρεις ασύνδετοι δρόμοι θα τους ξαναφέρουν κοντά, στη γαλλική πρωτεύουσα όπου θα συνεχίσουν να αγωνίζονται για την ελευθερία.

Τολμηρό αλλά και γραφικό συνάμα, το οσκαρικό από κάθε άποψη καινούριο φιλμ του Rachid Bouchareb επιχειρεί να ρίξει μια ματιά στο επί δεκαετίες φλέγον ζήτημα των γαλλοαλγερινών σχέσεων. Με τη μια ματιά όμως στην κυριολεξία και όχι με την ενδελεχή μελέτη που αρμόζει στο θέμα του, ο Αλγερινός σκηνοθέτης ανταλλάσσει τη ντελικάτη και διακριτική σκηνοθεσία του βραδυφλεγούς κορυφαίου δράματός του, London River, με την ακαδημαϊκή όσο και ελαφρώς μονόπλευρη οπτική του νέου του έργου. Πέντε χρόνια μετά το επιτυχημένο Indigènes, ο Bouchareb επιμένει με το ίδιο πρωταγωνιστικό τρίο, διατηρώντας τα ίδια ονόματα χαρακτήρων, για να ολοκληρώσει αυτό στο οποίο ο ίδιος ένιωθε ότι όφειλε μιαν άτυπη συνέχεια.

Η γαλλική αποικιοκρατία του ‘50 που ξεσήκωσε το λαό της Αλγερίας στοχοποιείται, ως οφείλει ιδεολογικά, αλλά με τρόπο άγαρμπο που δίνει άφεση αμαρτιών στο εικοσαετές αιματοκύλισμα της επερχόμενης τρομοκρατίας. Η σπασμωδική καταγραφή σημαντικών γεγονότων αλλά και η επίσης άναρχη αφήγηση των ταραχών στις σχέσεις των τριών αδερφών, θάβει το πολιτικό μήνυμα κάτω από την ακαδημαϊκή προσέγγιση που επιβάλλει τα πάντα να λειτουργούν στο πρώτο στρώμα της ανάγνωσης και υπό τη βαθιά επιρροή της συγκίνησης. Στην επιφάνεια των ιδεολογιών, στη γραφική αναπαράσταση της βίας, στο δογματικό μελόδραμα ο γαλλοαλγερινός σκηνοθέτης βρίσκεται μονίμως έξω από τα νερά του και, αφού το σινεμά δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, η κινηματογραφική επανάσταση του Bouchareb δεν προσπαθεί ούτε στιγμή να προσγειωθεί στον κορμό των ηθικών διλημμάτων των ηρώων του, παρά να ολοκληρώσει ως χρονικογράφημα τα γεγονότα, βγαλμένα σαν από το ημερολόγιο ενός πατριώτη αγωνιστή.

Ευτυχώς, οι αρετές ενός ανήσυχου κινηματογραφιστή που γνωρίζει πώς να αφηγηθεί μια ιστορία θα χτίσουν υπομονετικά την κατάλληλη τραγωδία. Η επί πενταετίας προετοιμασία της μετάβασης από τους γηγενείς στους εκτός νόμου, οδήγησε στην ευρηματική λύση της διάσπασης του κεντρικού ήρωα σε τρεις, μεταμορφώνοντας έτσι τις εσωτερικές ψυχολογικές μεταπτώσεις σε ξεχωριστούς χαρακτήρες και δίνοντας χώρο στο δραματουργικό τέχνασμα: η διάλυση της οικογένειας, η δυναμική της επιλογής, η μοίρα που αλλάζει, αφήνουν ανοιχτές πληγές στην ιστορία που έφτασε νωρίς και με μαθηματική ακρίβεια στην τραγωδία.