Ο περίφημος ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς ξεπηδά για μια ακόμα φορά από τις «χρυσές» λογοτεχνικές σελίδες του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και εισβάλλει στην μεγάλη οθόνη όπου, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του...trendy Γκάι Ρίτσι βεβαίως - βεβαίως, μας παρασύρει στην εξιχνίαση μιας σειράς από τελετουργικές δολοφονίες γύρω από το ιστορικό κέντρο του Λονδίνου το 1890. Ο διάσημος ήρωας και ο πιστός σύντροφος του Γουάτσον θα βρεθούν αντιμέτωποι με έναν θανάσιμο αντίπαλο που ακούει στο όνομα Λόρδος Μπλάκγουντ και θέτει σε κίνδυνο ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο εξαιτίας της σατανικής ιδιοφυΐας και της ακραιφνούς μεγαλομανίας του. Μυστηριώδη αινίγματα, δολοφονικές πλεκτάνες, δυσανάγνωστοι γρίφοι και ίντριγκες συνθέτουν τον ιστό της μεταμοντέρνας κινηματογραφικής εκδοχής του διασημότερου ντετέκτιβ όλων των εποχών όπως την δίνει ο Ρίτσι και η οποία ίσως ξενίσει πολλούς με τις γρήγορες εναλλαγές, τον καταιγιστικό ρυθμό και τις εξωπραγματικές καταστάσεις που συνθέτουν τη δράση της...

Κριτική: 

Είναι άραγε σε θέση η «ιερόσυλη» ματιά τους Γκάι Ρίτσι να διασαλεύσει την αιώνια αταραξία του λογοτεχνικού μύθου που γέννησε η δημιουργική φαντασία του σερ Αρθουρ Κόναν Ντόιλ; O Βρετανός σκηνοθέτης που κάποτε χαιρετίστηκε θριαμβευτικά ως η νέα και ελπιδοφόρος δύναμη που θα αναγεννούσε το βρετανικό σινεμά από τις στάχτες του και εκθειάστηκε για την αυθάδικη ειρωνεία και την αιχμηρή «εικονοκλαστική» της διάθεση (με άλλα λόγια ήθελε και η Αγγλία τον Ταραντίνο της..), φαίνεται πως ζήλεψε τις θεαματικές χολιγουντιανές επιδόσεις της CGI τεχνολογίας αλλά δυστυχώς για εκείνον απέμεινε να την κοιτά μάλλον αμήχανα και παθητικά...Ο Ρίτσι δύσκολα θυμίζει πλέον τον άνθρωπο που μας συστήθηκε με το βέβηλο «Lock, Stock and Two Smoking Barrels» και φαίνεται πως ενέδωσε στον μέγιστο χολιγουντιανό πειρασμό ο οποίος ακούει στο όνομα...blockbuster! Οι θαυμαστές του Κόναν Ντόιλ σίγουρα θα αποστασιοποιηθούν και ίσως ενοχληθούν από την επιτηδευμένη απόπειρα εξαμερικανισμού ενός γνήσιου βρετανικού μύθου και τον στυγερό διασυρμό του στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας και της τρισδιάστατης εικονογράφησης. Η νεότερη απόδοση της συγγραφικής ευφυΐας του Ντόιλ δανείζεται στοιχεία μεταμοντέρνας αφήγησης που δεν θα ξένιζαν αν υπαγορεύονταν από γνήσιο καλλιτεχνικό ένστικτο και εντάσσονταν σε έναν ευρύτερο προβληματισμό επάνω στην αναζήτηση μιας πολυπόθητης καινοτομίας. Ο σκηνοθέτης όμως καταφεύγει σε ένα ιδιότυπο κράμα κινηματογραφικών ειδών και καταλήγει σε μια ρηχή προσπάθεια (εκ)μοντερνισμού, ακυρώνοντας τόσο την αυθεντικότητα του μύθου όσο και τον ριζοσπαστισμό μιας μοντέρνας απόδοσης.

Ελάχιστα χαρακτηριστικά της αισθητικής πρότασης που μας παραδίδει ο Βρετανός σκηνοθέτης κατάφεραν να επιζήσουν του κινηματογραφικού «ναυαγίου». Οι φρενήρεις ρυθμοί στο μοντάζ και ο κατακερματισμός του κινηματογραφικού χρόνου σε εμβληματικές σεκάνς fast forward και slow motion εξυπηρετούν εδώ καθαρά εφετζίδικους σκοπούς, το σαρκαστικό μαύρο χιούμορ περισσότερο αμβλύνει την νοσηρότητα της ατμόσφαιρας παρωδώντας τις εκκεντρικότητες του κεντρικού ήρωα ενώ η σεναριακή τριάδα αποπειράται να αναμασήσει και να αποδώσει επιγραμματικά μια λογοτεχνική παράδοση που κινείται από τις κόμικ προσλαμβάνουσες μέχρι και τις θεωρίες συνωμοσίας μιας παραφιλολογίας τύπου «Κώδικας Ντα Βίντσι». Δεν θα μπορούσε πάντως να αγνοηθεί και η ολοκληρωμένη προσπάθεια του σκηνοθέτη να αποδομήσει μια ολόκληρη εποχή και το βικτοριανό ιδεώδες που έχει συνδεθεί αναπόφευκτα μαζί της αποδίδοντας με μοντέρνες αποχρώσεις μια βρετανική κοινωνία γκρίζα και μουντή που αναπολεί τη χαμένη της κυριαρχία ενώ το Λονδίνο, σκοτεινό και κλειστοφοβικό αλλά και ήδη αλλοτριωμένο από αρχιτεκτονικά τερατουργήματα, φαντάζει σχεδόν ρετρο - φουτουριστικό. Και πράγματι η εκπληκτική και πολυεπίπεδη σκηνογραφική αναπαράσταση εμπλουτίζει το κινηματογραφικό κάδρο με μικρολεπτομέρειες και στιγμιότυπα που θα ενθουσίαζαν και τον ίδιο τον Χολμς...

Όσον αφορά τώρα τις καταβολές του ήρωα ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ εκμεταλλεύεται την ανορθόδοξη ευκαιρία που του δίνεται και σφραγίζει με το εκκεντρικό του χάρισμα τον ρόλο με το όνομα - φετίχ. Σίγουρα η αβρόφρων γοητεία και το πανούργο - σχεδόν δαιμονικό - χάρισμα ενός παρωχημένου αλλά συνάμα αυθεντικού Σέρλοκ Χολμς βρίσκονται κάπου αλλού, σίγουρα πάντως μακριά από αυτή την ταινία καθώς στο μεταμοντέρνο σύμπαν του Ρίτσι η σχεδόν παθολογική ευαισθησία με την οποία ο Βρετανός ντετέκτιβ αποδέχεται τους κραδασμούς του περιβάλλοντος του αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της υπερδραστήριας ευφυΐας του ενώ μια υπολανθάνουσα ομοφυλοφιλία (που οφείλουμε όμως να πούμε ότι είναι ένα από τα λογοτεχνικά ζητήματα που έχουν απασχολήσει τους αναρίθμητους fans του Χολμς και όχι μόνον αυτούς....) μόνιμα επανέρχεται και υπερτονίζεται όταν γίνεται λόγος για τις «σχέσεις αμοιβαιότητας» με τον πιστό συνεργάτη του Γουάτσον. Τετελεσμένο οφείλει να θεωρείται το γεγονός ότι ο Βρετανός σκηνοθέτης φαντασιώνεται ήδη τη συνέχεια και παραδίδει σκόπιμα ημιτελές το πρώτο μέρος. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι πρόκειται για ένα εν δυνάμει και - κατά τα φαινόμενα - εν ενεργεία franchise καθώς οι προθέσεις των παραγωγών αιτούνται επιτακτικά τη συνέχεια. Εμείς δεν έχουμε παρά να διαπιστώσουμε, προς μεγάλη μας θλίψη, πόσο εξαιρετικά περίπλοκο είναι να εκμαιεύσεις την αλήθεια πίσω από τον θρύλο και να την εντάξεις σε ένα σύγχρονο πλαίσιο και με ένα μοντέρνο λεξιλόγιο καθώς στην προκείμενη περίπτωση το αποτέλεσμα φαντάζει σίγουρα διασκεδαστικό αλλά παράλληλα απλοϊκό και πολύ...«στοιχειώδες αγαπητέ Γουάτσον»!

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Μαρίνα Θεοδωροπούλου)