Άραγε υπάρχει ελπίδα ένας έρωτας που έσβησαν τα χρόνια, ο γάμος και η μονοτονία της καθημερινότητας να αναγεννηθεί από τις στάχτες του όταν το επιτρέψουν οι περιστάσεις και οι συγκυρίες; Μια επιτυχημένη επιχειρηματίας, διαζευγμένη με τρία παιδιά, ο πρώην σύζυγος της και ένας γοητευτικός αρχιτέκτονας συγκροτούν ένα ιδιόμορφο ερωτικό τρίγωνο κάτω από τις σκηνοθετικές οδηγίες μιας γυναίκας που ανήγαγε σε υπέρτατη καλλιτεχνική αξία τις ερωτικές και υπαρξιακές ανησυχίες των μεσαίων ηλικιών...

Κριτική: 

Η Νάνσι Μάγιερς φλυαρεί ανέμπνευστα επάνω στο καυτό - κατά τα άλλα...- ζήτημα των γυναικείων νευρώσεων και της σεξουαλικής δραστηριότητας όταν αυτή προσκρούει πάνω σε παρωχημένα ηλικιακά στερεότυπα. Το πρόσφατο πόνημα της Αμερικανίδας δημιουργού, τοποθετημένο μεν στην Δυτική Ακτή αλλά με προβληματισμούς νεοϋορκέζικου τύπου, προσπαθεί να εκλαϊκεύσει ότι παρέλειψε να καταστήσει σαφές η φροϋδική ανάλυση επί έναν αιώνα και αποτυγχάνει... Το ανιαρό αναμάσημα όλων των διλημμάτων που οδήγησαν και θα συνεχίσουν να οδηγούν στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή χιλιάδες ευκατάστατους Αμερικανούς αστούς προσφέρει στο θεατή του ελάχιστες στιγμές πνευματικής αφύπνισης μα ακόμα και πηγαίου χιούμορ.

Ένα έξοχο καστ ναυαγεί επάνω στις αδυναμίες ενός χλιαρού σεναρίου που αποπειράται να αναλύσει πολύ επιδερμικά την απόλυτα κατανοητή ανάγκη του ανθρώπου για συναισθηματική πληρότητα σε οποιαδήποτε ηλικία. Τυποποιημένοι χαρακτήρες κινούνται πάνω σε έναν αδέξιο σεναριακό ιστό και εμπλέκονται αμήχανα σε μια ερωτική δοσοληψία η οποία βυθίζεται μέχρι το λαιμό στο τέλμα που προσπαθεί να διακωμωδήσει...

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Μαρίνα Θεοδωροπούλου)