Μια ομάδα ερευνητών προσπαθούν με τη βοήθεια ενός ντετέκτιβ της αστυνομίας να λύσουν το μυστήριο που κρύβεται πίσω από τη δολοφονία της ερωμένης ενός μέλους του Κογκρέσου...

Κριτική: 

Ο Οσκαρικός ντοκιμαντερίστας Κέβιν Μακντόναλντ («Ο Τελευταίος Βασιλιάς Της Σκοτίας») στην πρώτη του συνεργασία με χολιγουντιανό στούντιο προσπαθεί να μεταφέρει την ομώνυμη σειρά του BBC «Η Κατάσταση Των Πραγμάτων» στη μεγάλη οθόνη. Μόνο που επίσης μεταφέρει το σκηνικό στην άλλη άκρη του Ατλαντικού...Ουάσινγκτον αντί Λονδίνου, πολυεθνικές εταιρείες που καταβροχθίζουν την εθνική ασφάλεια των Η.Π.Α. αντί συνεργασίας των κυβερνώντων με πετρελαιοπαραγωγούς. Κατά τα άλλα όλα ίδια και απαράλλαχτα. Στο σαρανταοκτάωρο που ακολουθεί έχουμε ένα ανελέητο κυνηγητό με έπαθλο την ηθική που βγαίνει στο κλαρί και όλοι και όλες συγκρούονται γι' αυτήν. Το πρώτο plot point που σταθμεύει ο σκηνοθέτης είναι λοιπόν οι αξίες και τα ιδανικά. Όσο αυτά, πολιτικά και διαπροσωπικά, κατακρημνίζονται με κρότο με άλλο τόσο κρότο και περισσότερο θριαμβεύει η ματαιότητα. Έτσι είναι τα πράγματα, έτσι ήταν και τίποτα δεν πρόκειται ν' αλλάξει. Και κάπου εκεί η σπουδή αμφισβήτησης (sic) της δημοσιογραφίας. Η «παλαιά» δημοσιογραφία που είχε (δήθεν) στεγανά ηθικής και η νέα που ξεπουλιέται πανεύκολα, ο έλεγχος που ασκεί ή δεν ασκεί αυτή στην πολιτική και στην άσκησή της...«Ο δημοσιογράφος έχει πηγές, όχι φίλους» ακούγεται κάποια στιγμή εν είδει αποκάλυψης. Εδώ είναι και το δυνατό κομμάτι του πανούργου Μακντόναλντ. Αγκαζάρει την αισθητική και την φόρμα των δημοσιογραφικών/πολιτικών θρίλερ των ‘70s και αποτυπώνει μέσω ηθογραφίας εποχής το ζητούμενό του: Την κρίσης της δημοσιογραφίας. Δεν ζούμε σήμερα σε διαβρωμένους πολιτικά καιρούς διατείνεται. Η αλλοτρίωση είναι δημοσιογραφική. Σε καιρούς που τα σκάνδαλα ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια δεν υπάρχουν αξιόπιστοι δημοσιογράφοι να τα ξεσκεπάσουν. Οι εφημερίδες φυτοζωούν και η είδηση κυκλοφορεί γρήγορα, ασχολίαστη και εντελώς αβάσιμη τις περισσότερες φορές. Δεν φτάνει φυσικά το μάθημα δημοσιογραφικής δεοντολογίας που ακούει στο όνομα «Goodnight And Good Luck» του Κλούνεϊ αλλά δεν παύει να είναι ένα καλοστημένο θρίλερ συνωμοσίας αν και ανολοκλήρωτο και με πολλές υπόνοιες και ενδείξεις.

Αν αφαιρέσουμε το αριστοτεχνικό αυτό κομμάτι του φιλμ στο υπόλοιπο ο ΜακΝτόναλντ μοιάζει να παραπαίει ως προς το τί ταινία θέλει να κάνει. Το σεναριακό «καρδιογράφημα» του φιλμ παρουσιάζεται ασθενές και εμπλουτίζεται διαρκώς με χαρακτήρες από τους δύο σεναριογράφους (Τόνι Γκιλρόι και Πίτερ Μόργκαν) για να δυναμώσει. Ο δημιουργός γοητεύεται από την αρχετυπική δημοσιογραφική παραγωγή - είδος προς εξαφάνιση - που περιλαμβάνει κυνήγι της είδησης με κάθε κόστος, λευκά φώτα, χαρτιά πεταμένα, μελάνι και ελέω έλλειψης στιβαρής σεναριακής ύλης καταφεύγει σε δάνεια. Λίγο απ' όλα, κυρίως από το «Όλοι Οι Άνθρωποι Του Προέδρου»...Μπουκωμένη από αλλεπάλληλα επεισόδια η ιστορία και τραβηγμένος όσο δεν πάει ο κεντρικός ήρωας που ερμηνεύεται με εκφραστικό πλουραλισμό από τον Κρόου. Ένας παλαιομοδίτης δημοσιογράφος - χίπης με επιτηδευμένη εμφάνιση και τεράστιες ικανότητες. Δεν μασάει πουθενά, άτρωτος πραγματικά. Και εύστροφος και μάγκας και αποτελεσματικός! Μπορεί να συμβεί; Δύσκολο, αν όχι αδύνατο. Το υπόλοιπο, πλην Κρόου, καστ σοφά επιλεγμένο. Ο Άφλεκ κλέβει την παράσταση ενώ και η Μίρεν στο μικρό ρόλο της αποδίδει σπουδαία. Τελικά όμως ποιός είναι ο νικητής...το συναίσθημα ή το καθήκον;

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Πέτρος Αλμπάνης)