Βρισκόμαστε στα 1936 στο φλεγόμενο κοινωνικά Παρίσι. Το εργατικό κίνημα, μετά την ευρεία επικράτηση του λαϊκού μετώπου στις εκλογές προσπαθεί να κινήσει τα νήματα του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι της Πόλης Του Φωτός. Ένα τσούρμο από άνεργους καλλιτέχνες κάνει την ύστατη προσπάθεια να σώσει το μουσικό stage όπου δίνει τις παραστάσεις του από τα χέρια ενός τρομερού και αδίστακτου μαφιόζου…

Κριτική: 

Ο δημιουργός του – θριαμβεύσαντος και στην Ελλάδα…- «Τα Παιδιά Της Χορωδίας» το οποίο είχε κλέψει καρδιές πριν τρία χρόνια επιστρέφει και αυτή τη φορά με πολύ υψηλό (για τα ευρωπαϊκά δεδομένα…) budget. Ο Μπαρατιέ αναπλάθει μια ολόκληρη συνοικία του Παρισιού (έξοχα και πειστικά σκηνικά, αλλά και τα κουστούμια εποχής) του Μεσοπολέμου και προσπαθεί να αναπαραστήσει/μεταδώσει και τις επικρατούσες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες. Τα καταφέρνει όμως; Έτσι κι έτσι, είναι η ετυμηγορία...Καταρχήν η ταινία του θέλει και είναι ταινία εποχής, δηλαδή ανήκει στο παρελθόν και με νοσταλγική μάλιστα διάθεση. Βυθίζεται σε μια χολιγουντιανή σκόνη και αυτό στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι απαραίτητα κακό, κάθε άλλο...Οι αναφορές σε μιούζικαλ τύπου «Η Μελωδία Της Ευτυχίας» είναι ολοφάνερες και στηρίζονται επαρκώς τόσο από τις χορευτικές φιγούρες της κάμερας όσο και από το ατμοσφαιρικό μουσικό σκορ του Ράινχαρντ Βάγκνερ.



Εκεί όμως που συναντά ανυπέρβλητα εμπόδια είναι στο πεδίο του να κάνει κομεντί...Η απόσταση από το χαριτωμένο στο γλυκερό, όσο και αν οι προθέσεις σου είναι καλές, είναι αρκούντως κοντινή. Ισορροπία σε μια λεπτή κλωστή...Και ο Μπαρατιέ αποδεικνύεται πολύ άγαρμπος για να σταθεί όρθιος. Βάζει την κάμερα στο φουλ και...όποιον πάρει ο χάρος! Εάν δεν ξέρεις να χορεύεις και περισσότερο να τολμάς τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι αμήχανο. Ο Μπαρατιέ ήθελε τα πολλά αλλά έχασε και τα λίγα...Με παντελώς αποπροσανατολισμένη σεναριακή ανάπτυξη από τα μέσα της ταινίας και μετά ο δημιουργός περνά κρίση ταυτότητας, μεταβιβάζοντας την και στη ραχοκοκαλιά του φιλμ. Λίγο μελούρα, ρομάντζο της κακιάς ώρας, μια δόση πολιτικής, αρκετό λαϊκό ή, για την ακρίβεια, λαϊκίστικο σινεμά, καλοπροαίρετο φυσικά που όμως περισσότερο σαν φάρσα μπορεί να ειδωθεί παρά ως καλοκουρδισμένο και μεγαλοπρεπές σινεμά ουσίας που συνδυάζει αρμονικά τη συγκίνηση με τη μουσικότητα. Ευχής έργο για τους θεατές θα ήταν το «Παρίσι 36» να είχε πάρει κάτι από τον μαγικό ρεαλισμό του Τορνατόρε…Πάντως από ένα άνισο καστ ηθοποιών ξεχωρίζει σαν ολοφώτιστο και με λαμπρές προοπτικές αστέρι η νεαρότατη Νόρα Αρμεζεντέρ.

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Πέτρος Αλμπάνης)