Ένας ριψοκίνδυνος φωτορεπόρτερ βρίσκεται ακινητοποιημένος με το πόδι στο γύψο και σκοτώνει την ώρα του ώσπου γίνεται αυτόπτης μάρτυρας του φόνου που διέπραξε ένας από τους ενοίκους της απέναντι πολυκατοικίας. Με τη βοήθεια της αγαπημένης του εξιχνιάζει το έγκλημα...

Κριτική: 

Εχοντας στα χέρια του ένα μεταμοντέρνο σενάριο ο Άλφρεντ Χίτσκοκ στήνει ένα εξαιρετικό σκηνικό, μια ολόκληρη πολυκατοικία - μαζί με την αυλή της - αφήνοντας τους ήρωες του γίνουν έρμαια της οφθαλμολαγνείας τους και φανερώνοντας τις εμμονές τους μέσα από τις δικές του. Ψυχολογούν αλλά και ψυχογραφούνται...Αυτοί «αναλύουν» τους άλλους και εμείς αυτούς. Ίσως από τα πιο άρτια δείγματα της έβδομης τέχνης και το οποίο σε διασκεδάζει μέσα από την ψυχολογία, το μυστήριο, την ίντριγκα, το μαύρο χιούμορ και τον λάγνο ερωτισμό. Μέσα από στιλάτα και με άποψη πλάνα αλλά και με μιαν αφήγηση που σαν ιστός απλώνεται από το παράθυρο της αστικής μικροκοινωνίας και αναπτύσσεται με τις επιταγές της εικονικής πραγματικότητας της «διπλανής πόρτας» και της κοινής αυλής.



Κοιτώντας καλύτερα μέσα από τα παράθυρα του Χίτσκοκ παρατηρείς τη «θέα» θεσμών που ήδη ήταν σε αμφισβήτηση όπως η οικογένεια και «εξόριστων» από το κατεστημένο όπως η γυναικεία σεξουαλικότητα. Η επίδραση της ταινίας στην Ιστορία του κινηματογράφου δεν χρειάζεται να αναλυθεί, φαίνεται άλλωστε καθαρά στα μοτίβα της που μεταφέρθηκαν τροποποιημένα και από πολυάριθμους επιγόνους (από το «Η Συνομιλία» του Κόπολα μέχρι το «Blow Up» του Αντονιόνι και το «Το Πουλί Με Τα Κρυστάλλινα Φτερά» του Αρτζέντο). Υποπτεύομαι ότι δεν θα «σιωπήσει» στο box office αλλά θα ακολουθήσει ανάλογη πορεία με αυτή του «Στη Σκιά Των Τεσσάρων Γιγάντων».

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Φωτεινή Σίμου)