Ένας προαγωγός ζητάει από την επαγγελματία πόρνη που δουλεύει για αυτόν να του βρει ένα μικρό κορίτσι προκειμένου να εξυπηρετήσει τις ανάγκες ενός πολύ πλούσιου πελάτη του. Εκείνη θα βρει ένα ανήλικο κορίτσι που όμως θα σκοτώσει τον καλό πελάτη. Η πόρνη θα μαζέψει την ανήλικη και θα αποκτήσουν μια σχέση ανθρώπινη, σχεδόν οικογενειακή. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που ο γιος του θύματος αρχίζει να ψάχνει τους φονιάδες του πατέρα του...

Κριτική: 

Σε όλη την ιστορία η ηθική είναι δυσδιάκριτη, όμως ο τρόπος και το στιλ της εκδίκησης που επιλέγει ο τιμωρός - εκδικητής γιος ξεπερνά τα όρια της κοινής λογικής κι απογειώνεται σε αδιανόητα επίπεδα. Ο δρόμος από το Λονδίνο στο Μπράιτον δεν είναι διόλου όμορφος και φωτεινός. Σε αυτόν τρακάρουν πόρνες, παιδόφιλοι, ορφανά ανήλικα του δρόμου, πλούσιοι δολοφόνοι, προαγωγοί και άλλοι αδίστακτοι κακοποιοί. Ο Πολ Άντριου Γουίλιαμς αποτυπώνει το σκοτεινά χορογραφημένο σύμπαν του πνίγοντας το στην βία και το αίμα, την σκοτεινιά και την απελπισία και ραντίζοντας το μονάχα με σταγόνες διακριτικής, φοβισμένης αισιοδοξίας, τεχνική που έχουν ακολουθήσει τα τελευταία χρόνια πολλοί Άγγλοι δημιουργοί προσπαθώντας να δώσουν το στίγμα τους σε ιστορίες εγκλήματος με «άρωμα και χρώμα» από τη χώρα τους. Ο νεαρός σκηνοθέτης προσπαθεί εδώ να την εμποτίσει με ανθρωποκεντρισμό και συντροφικό συναισθηματισμό που δεν φτάνει σε επίπεδα που να μπορεί να κοντραριστεί με την βία και έτσι παραπαίει. Παρόλα αυτά ούτε στιγμή δεν αμφισβητείς την «σκοταδιασμένη» από πίσσα και αίμα καρδιά που χτυπά ρυθμικά στο κέντρο της ταινίας του τροφοδοτώντας τα επιμέρους σημεία της...Να περιμένουμε ακόμα περισσότερα την επόμενη φορά;

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Φωτεινή Σίμου)