Ο Πιέρ, επαγγελματίας χορευτής, πάσχει από μια σοβαρή ασθένεια. Καθώς περιμένει την μεταμόσχευση που ίσως του σώσει την ζωή διαλογίζεται με συντροφιά την αδερφή του για το νόημα της ζωής. Τριγύρω του ένα σωρό άνθρωποι προσπαθούν να γίνουν ευτυχισμένοι...

Κριτική: 

Ο σκηνοθέτης του «Euroflirt» επιστρέφει έχοντας ξανά στον πρωταγωνιστικό ρόλο τον - για άλλη μια φορά ουσιαστικό και μετρημένο - Ρομάν Ντουρίς και με φόντο αυτή την φορά την πόλη του, φωτός, το Παρίσι. Ο Κλαπίς μπορεί να μην καταφέρνει να εντάξει όλο το φως και τη γοητεία της πόλης - επιμένοντας σε «καρτποσταλ-ικές» λήψεις - αλλά με συνοχή και παιχνιδιάρικη διάθεση αναπτύσσει τις παράλληλες ιστορίες, τα πάθη και τις αδυναμίες που καθυστερούν την γαλήνη και την ευτυχία του ανθρώπινου δυναμικού του. Μέσα από τις ιστορίες τους σκιαγραφεί την κοινωνικοσυναισθηματική διάρθρωση της πόλης του φωτός με άξονα αυτό το ανθρώπινο γαϊτανάκι που χορεύει στο σκοτάδι γύρω από τον Πύργο του Άιφελ. Οι φιγούρες τους δεν είναι και οι πλέον πρωτότυπες και τεχνικά εκτελεσμένες αλλά ευτυχώς φαίνονται απελευθερωμένοι από τις τύψεις των κλισεδιάρικων διαλογισμών περί αγάπης και ευτυχίας.



Ο Κλαπίς όμως προσπαθεί να περιλάβει πολλές ιστορίες και ως εκ τούτου υπερβολικά πολλούς χαρακτήρες οι οποίοι στο τέλος δεν φαίνεται να μπορούν να ακολουθήσουν την παριζιάνικη σοφιστικέ χορογραφία. Παραμένουν απλώς εκφραστικοί εκτελώντας το συναισθηματικό τους νούμερο το οποίο όμως δεν γίνεται μέρος του συνόλου και σε καμία περίπτωση δεν φαίνονται να ακολουθούν τη μουσική της πόλης που χάνει το ρυθμό της στο σκηνικό της δικής της παράστασης. Μιας παράστασης που έχει το δικό της «διανοουμενίστικο» - αλά γαλλικά...- κοινό, αυτό που λατρεύει τις ανθρώπινες, διαλογικές ταινίες και φυσικά το Παρίσι που διατηρεί ακόμα την αίσθηση του μυστηριώδους ασύλου μιας Εσμεράλδας ή ενός σύγχρονου Κουασιμόδου.

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Φωτεινή Σίμου)