H Νίκι ετοιμάζεται να πρωταγωνιστήσει στην ταινία που θα σκηνοθετήσει ο Κίνγκσλεϊ. Συμπρωταγωνιστής της είναι ο Ντέβον. Η Νίκι υποδύεται τη Σου, ο Ντέβον υποδύεται τον Μπίλι. Οι δύο ηθοποιοί είναι στα πρόθυρα να δημιουργήσουν σχέση. Από την αρχή των γυρισμάτων μαθαίνουν το σενάριο που είναι βασισμένο σε ένα πολωνικό τσιγγάνικο παραμύθι για μια εξωσυζυγική σχέση, remake ταινίας που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ γιατί οι πρωταγωνιστές της δολοφονήθηκαν υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Παρ' όλα αυτά τα γυρίσματα ξεκινούν και μαζί και η παράνομη σχέση της Νίκι και του Ντέβον. Εκτός αυτών των δύο έχουμε ένα ζευγάρι δακρυσμένα μάτια, μια παράξενη γειτόνισσα, μια γυναίκα με ένα κατσαβίδι στα σπλάχνα και μερικούς ομιλούντες...λαγούς (!) σε μια θεατρική σκηνή. Αυτή μπορεί να είναι η υπόθεση αλλά μπορεί και όχι...

Κριτική: 

Υπάρχουν φορές που το παιχνίδι ξεπερνά τα λειτουργικά αποτελέσματα της σκέψης. Το να σε κάνουν να σκεφτείς τα τριπαρισμένα, φιλμαρισμένα ή ψηφιακά πια κάδρα του Λιντς μπορεί να είναι πιο εύκολο από την διαδικασία της θέασης της ταινίας και της αντιμετώπισης της ως παιχνίδι για ενήλικες στο οποίο να υποψιάζεσαι ότι ο δημιουργός μπορεί να «σε κλέβει» εδώ και χρόνια. Μόνο το γεγονός του να παραδεχτείς ότι θα παίξεις με ταινία σαν το «Inland Empire» απαιτεί αγνές προθέσεις. Όχι όμως και αμόλυντο και ξεκάθαρο πνεύμα, ούτως ή αλλιώς θα πάψει αν είναι στην πορεία...Θα μπορούσε να είναι ένα παιχνίδι γνώσεων, τύχης ή παιχνίδι ρόλων. Διαλέγεις σε ποιο τα καταφέρνεις καλύτερα και παρακολουθείς. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι το αντιμετωπίζεις σαν παζλ με αμέτρητα μικρά κομμάτια. Ο τελικός συνδυασμός δεν θα μπορούσε να είναι μόνον ένας. Είναι όμως μοναδικός για τοn καθένα που θα προσπαθήσει να το φτιάξει. Πολλά ενδεχόμενα αποτελέσματα, στην δικαιοδοσία καθενός είναι και να αφήσει ολόκληρα κομμάτια απ' έξω.



Τώρα αν ο ίδιος ο δημιουργός είχε κάποια συγκεκριμένη εικόνα - λύση στο μυαλό του είναι ένα ερώτημα. Ομως στερείται σημασίας από την στιγμή που κάθε φορά ο Λιντς σου αφήνει την εντύπωση μεγάλου μαέστρου, παρ' όλους τους πειραματισμούς, τους αυτοσχεδιασμούς και τις πάμπολλες ιδέες που εξελίσσονται και συνυπάρχουν εσύ μπορεί να χάνεσαι, αυτός όμως όχι. Δεν είναι βέβαια και ο ίδιος υπεράνω κριτικής αρκεί να μη νιώθει ο ίδιος υπεράνω όλων και ευτυχώς δεν νιώθει. Είναι πιο μετριόφρων από όσο αφήνει να εννοηθεί το φιλμ. Δεν σε αναγκάζει να καταλάβεις, να βρεις το νόημα, να προσεγγίσεις την αλήθεια, την ουσία, να απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα και να καυχηθείς ότι παρακολούθησες κάτι σημαντικό και βαθυστόχαστο. Μπορείς να ανοίξεις όσες πόρτες θέλεις, μπορείς να διαλέξεις ρόλο, πόρτα, κινηματογράφο, θέατρο, ταινία μέσα στην ταινία, όνειρο μέσα στην πραγματικότητα, αλήθεια μέσα στο ψέμα ή το αντίθετο, υποσυνείδητο που ψάχνει να κρυφτεί από το συνειδητό, νόημα που πάει να χαθεί στην αοριστία και το χαοτικό. Ένα σύμπαν μέσα σ' ένα άλλο. Αν αποδεσμευτείς από το κλουβί της κατανόησης, την απειλή του χαοτικού και το άγχος της αρχής, της μέσης και του τέλους μπορείς να περιηγηθείς χωρίς να ψάχνεις και θα βρεις. «Μη φοβάσαι, θάνατος είναι», ακούγεται από μια άστεγη κάπου προς το τέλος. Αντιστοίχως μην το φοβηθείς, σινεμά είναι! Εξίσου και ταυτόχρονα φυσικό και αφύσικο...

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Φωτεινή Σίμου)