Ο Κέρμπι Ντικ με τη βοήθεια μιας ντετέκτιβ προσπαθεί να ανακαλύψει τα πρόσωπα που αποτελούν την επιτροπή ΜΡΑΑ, την Ένωση Κινηματογραφικών Στούντιο της Αμερικής, η οποία είναι υπεύθυνη για τον χαρακτηρισμό καταλληλότητας των ταινιών που προβάλλονται στις αίθουσες. Η προσπάθεια δεν ήταν καθόλου εύκολη λαμβάνοντας υπόψη το απόρρητο της ταυτότητας τους...

Κριτική: 

Η ΜΡΑΑ υπάρχει ως οργανισμός από το 1968. Ο Τζακ Βαλέντι ήταν αυτός που έφτιαξε το σύστημα αξιολόγησης της καταλληλότητας την ίδια χρονιά το οποίο μέχρι σήμερα παραμένει ίδιο ενώ όλα τα άλλα έχουν αλλάξει. Κατά το παρελθόν είχαν πραγματοποιηθεί αρκετές προσπάθειες, συντονισμένες ή μη, από κινηματογραφιστές, κριτικούς και ακαδημαϊκούς για την διαμόρφωση του συστήματος αλλά η ΜΡΑΑ δεν είχε δείξει πρόθεση για συνεργασία ή συζήτηση. Ο Κέρμπι, γνωστός ντοκιμαντερίστας, ανέλαβε μέσα από αυτό το κινηματογραφικό «αντάρτικο» να εκβιάσει αλλαγές σ' ένα καθ' όλα πεπαλαιωμένο και δύσκολα προσεγγίσιμο φορέα που επηρεάζει καλώς ή κακώς την κινηματογραφική αγορά, δημιουργεί διαθέσεις και εξασφαλίζει κέρδη και προνομιούχα αντιμετώπιση για συγκεκριμένους. Ο Ντικ λοιπόν, επειδή αρχικά τον ενόχλησε το απόρρητο των ονομάτων που απαρτίζουν την επιτροπή, προσέλαβε ντετέκτιβ για να ξεσκεπάσει τις ταυτότητες τους. Παράλληλα φρόντισε να αποσπάσει λόγια και απόψεις από σκηνοθέτες, ηθοποιούς και άλλους ανθρώπους της κινηματογραφικής βιομηχανίας που η ΜΡΑΑ είχε αξιολογήσει ταινίες τους. Τώρα αξιολογούν και αυτοί τη λειτουργία της...



Ο Ντικ κατάφερε και συνέλεξε στοιχεία που αποδεικνύουν τη μεροληψία των μελών κατά την διαδικασία της αξιολόγησης η οποία αποδεικνύεται καθόλου ελεύθερη και πολύ λιγότερο συγκεκριμένη. Ο χαρακτηρισμός των ταινιών δηλαδή δεν ακολουθεί δεδομένη διαδικασία ή κριτήρια. Οι υποψίες για μεροληψίες έτσι κι αλλιώς υπήρχαν οπότε εδώ απλώς επαληθεύονται την ίδια στιγμή που η παρουσία εκπροσώπων της εκκλησίας ξαφνιάζει και η αυθαιρεσία των κριτηρίων προκαλεί. Όλα αυτά ο σκηνοθέτης χρειάστηκε ένα ολόκληρο χρόνο για να τα συγκεντρώσει με την συνεισφορά βέβαια γνωστών κινηματογραφιστών όπως ο Εγκογιάν και ο Αρονόφσκι (υπήρχαν φυσικά και αυτοί που αρνήθηκαν, φοβούμενοι την αυστηρή αξιολόγηση των ταινιών τους στο μέλλον). Όλα αυτά, απόψεις, αποδείξεις, το χρονικό της έρευνας και τα στοιχεία είναι μονταρισμένα γρήγορα, με χιούμορ, ζωντάνια, εκκεντρικότητα και ευχάριστη, διασκεδαστική αφήγηση στην οποία υπάρχει εξέλιξη καθώς ο Ντικ μετά το τέλος της ταινίας φρόντισε να αποστείλει μια κόπια για αξιολόγηση. Έχουν όχι μόνον ενδιαφέρον αλλά και...σπαρταριστά γέλια τα όσα ακολούθησαν! Τούτο το ντοκιμαντέρ μπορεί λοιπόν εύκολα και κυρίως ευχάριστα να απασχολήσει όλους όσους δεν αντιλαμβάνονται τον κινηματογράφο ως απλό συνοδευτικό ενός κουβά pop corn και ενός αναψυκτικού.

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Φωτεινή Σίμου)