Ο Γκάρι είναι ένας πρώην επιτυχημένος μουσικός που τώρα γράφει μουσική για διαφημίσεις. Η πολύχρονη σχέση του με τη Ντόρα δεν είναι πλέον συναρπαστική. Ο Γκάρι έχει χάσει την αυτοπεποίθηση του και τη βρίσκει μόνο στα όνειρα του. Γι' αυτό και κάνει τα πάντα για να αποφεύγει την πραγματικότητα στην οποία φαίνεται να έχει χάσει τον έλεγχο. Καταφεύγει σε έναν ιδεαλιστή ειδικό των ονείρων του που του δείχνει πώς να ελέγχει την παραμονή στα όνειρα του.

Κριτική: 

Όνειρα. Υποσυνείδητο, ερμηνεία και εργασία του ονείρου, μίζερη πραγματικότητα, ψεύτικα όνειρα. Πόση μιζέρια μπορεί να ποτίσει τα όνειρα μας και πόσο ονειρική μπορεί να γίνει η πραγματικότητα; Ένας τριάντα κάτι Λονδρέζος μουσικός που διαμένει στην Νέα Υόρκη με τη φιλότεχνη σύζυγο του κάνει βουτιά στα όνειρα του. Εκεί βρίσκει την έμπνευση του, το τέλειο διαθέσιμο κορίτσι και κάνει τα πάντα για να βρίσκεται στην αγκαλιά του Μορφέα όσο το δυνατόν περισσότερο, αναπτύσσοντας μάλιστα πρακτικές ώστε να μπορεί να ελέγχει τις κινήσεις του σ' αυτά. Έτσι καταλήγει να κυνηγά την πραγματικότητα στα όνειρα του και τα όνειρα στην πραγματικότητα. Κάπου στο κυνηγητό παίζει ταυτόχρονα και κρυφτό με την σύζυγο, φτου και...βγήκε! Θα μπορούσε να είναι γίνει πιο γοητευτικό τούτο το κυνηγητό και το κρυφό μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας αλλά μοιάζει ξεκρέμαστο και δεν πλησιάζει καν το μυστήριο του ονειρικού, παραμένει κολλημένο στα σεξουαλικά απωθημένα ενός συμπαθητικού κατά τα άλλα πρώην ποπ σταρ που όσο και να συμπαθήσεις την απογοήτευση του από τη ζωή του θα σου φαίνεται χαζή και αδιάφορη η εμμονή του με τα ονειρικό σκοτεινό αντικείμενο του πόθου του.



Η ατμόσφαιρα που επιλέγει ο σκηνοθέτης Τζέικ Πάλτροου, αδελφός της Γκουίνεθ – η οποία πρωταγωνιστεί – παραείναι εύκολη στην ερμηνεία της. Φροντίζει, ακόμα και όταν ονειρεύεται ο ήρωάς του, να μην του στερεί την οικεία ατμόσφαιρα της μίζερης πραγματικότητας του. Αν το καλοσκεφτείς του προσφέρει έναν εφιάλτη και του ζητάει να δράσει σα να βρίσκεται σε γλυκό όνειρο ενώ στην ουσία το μόνο που του προσφέρει είναι ένα ωραίο θηλυκό με τη μορφή της Πενέλοπε Κρουζ που απλώς παίρνει πόζες. Οι υπόλοιποι - οι συμπαθείς κατά τα άλλα Μάρτιν Φρίμαν, Ντάνι Ντεβίτο και Μάικλ Γκαμπόν - επίσης απλώς παρευρίσκονται. Εχω την εντύπωση τέλος ότι ο Πάλτροου ασχολήθηκε με την ίδια απλοϊκότητα και εξίσου επιφανειακά με την εργασία του ονείρου. Δεν του ζήτησε κανείς βέβαια να το κάνει αλά Λιντς – άλλωστε ούτε ο Γκοντρί χρειάστηκε να το κάνει στο «Σε Είδα Στο Όνειρο Μου» – αλλά μια αίσθηση καταβύθισης στο υποσυνείδητο θα διατηρούσε το ενδιαφέρον περισσότερο από όσο το επιφανειακό ερωτικό ασύδοτο...

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Φωτεινή Σίμου)