Η Όμπρεϊ Ντέιβις μαθαίνει από τη μητέρα της ότι η αδερφή της Κάρεν νοσηλεύεται στην Ιαπωνία, ύποπτη για τον θάνατο του φίλου της σε πυρκαγιά που ξέσπασε σε σπίτι στο Τόκιο. Θα ταξιδέψει μέχρι εκεί όπου ένας ρεπόρτερ θα την προειδοποιήσει ότι η Κάρεν έχει κυριευτεί από κάτι αόρατο και επικίνδυνο...Η Άλισον προσπαθεί να ανήκει στις πιο «κουλ» παρέες του σχολείου της και έτσι διατίθεται να μπει σε ένα στοιχειωμένο καμένο σπίτι. Ο Τζέικ δεν χωνεύει την μητριά του και είναι σίγουρος ότι κάτι συμβαίνει στο απέναντι διαμέρισμα...

Κριτική: 

Η «Κατάρα» λοιπόν γίνεται σπονδυλωτή, διαδραματίζεται σε τρεις ταυτόχρονες ιστορίες, διακτινίζεται σε περισσότερες από μία ηπείρους, γίνεται πιο κοινωνική, σουλατσάρει, δεν κλείνεται στους τέσσερις τοίχους του «στάχτη και μπούρμπερη» σπιτιού της, επισκέπτεται αρρώστους στο νοσοκομείο, παρενοχλεί σεξουαλικά κάτω από τις κουβέρτες, βγαίνει στους δρόμους και σε τηλεφωνικούς θαλάμους χωρίς να την παίρνουν χαμπάρι. Είναι γενικότερα πολύ ευέλικτη, η άτιμη! Τρομακτική όμως δεν την λες...Στην δεύτερη απανωτή εμφάνιση της μπλε μάνας και του πιτσιρίκου υπό την συνοδεία του ήχου στραγγαλισμένου λαιμού μπορεί να μην ανταλλάξετε και επισκέψεις, το προβλέψιμη όμως μπορείς να το καταλογίσεις στην ταινία χωρίς φόβο και πάθος. Για τους φανατικούς του «Grudge 1» και των ιαπωνικών προκατόχων του μπορεί το «Κατάρα 2» να αποτελεί ευχής έργο, για τους υπόλοιπους όμως ακόμα και το...«Κατάρα 25» δε θα είναι αρκετό για να πάψουν να είναι ατάραχοι!

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Φωτεινή Σίμου)