Σε ένα ακαθόριστο - far away, so close…- μέλλον η διακυβέρνηση των Η.Π.Α. έχει περάσει στα χέρια μιας πανίσχυρης πολυεθνικής ονόματι Triple M (Multi Media Monopoly) η οποία έχει εγκαθιδρύσει τη «δικτατορία του καταναλωτή». Ο Τζακ Μπελ, στέλεχος αυτής της πολυεθνικής, καταλαβαίνει το λάθος του και προσπαθεί, έστω και όψιμα, να το διορθώσει ηγούμενος μιας ομάδας επαναστατών. Στο πλευρό τους θα βρεθεί μια κοπέλα από τον πλανήτη 147 Χ του αστερισμού Δευτέρα, η μοναδική ίσως ελπίδα των γήινων για μια καινούργια αρχή…

Κριτική: 

Καλωσήρθατε στον corporated «θαυμαστό καινούριο κόσμο» του Χαλ Χάρτλεϊ. Εκεί όπου ο κάθε πολίτης αποτελεί επένδυση, όπου ο έρωτας, η φιλανθρωπία και η συμπόνοια θεωρούνται διαστροφές, όπου όλα, από το σεξ μέχρι την τρομοκρατία, μεταφράζονται σε καταναλωτική δύναμη και αξιοπιστία. Ενδιαφέρον και πρόσφορο το σκηνικό που επιλέγει ο αναγνωρισμένος και ιδιαίτερα αγαπητός στην Ευρώπη εκπρόσωπος του αμερικανικού ανεξάρτητου σινεμά, αυτήν όμως τη φορά η σάτιρα του Χάρτλεϊ είναι τόσο εξώφθαλμα σχηματική που το παραγόμενο σχόλιό της καταλήγει σχεδόν αφελές.



Αν και, για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό που μας ενόχλησε περισσότερο από τον απολύτως στοιχειώδη και απλοϊκό πολιτικό λόγο που αρθρώνει το φιλμ ήταν η προσπάθεια του σκηνοθέτη να τον «πλασάρει» ως ευφυές, καινοτόμο μανιφέστο. Αυτό που θα 'πρεπε να ξέρει είναι πως πλέον, ιδίως μετά τη «φούσκα» του Δόγματος '95, η «ακατέργαστη, αισθητική (κάμερα στο χέρι, φυσικοί χώροι και φωτισμοί κ.λπ.) δε θεωρείται συνώνυμη με την πρωτοπορία, πως η επιστημονική φαντασία που κάνει σημαία την επικαιρότητα της καταλήγει γραφική και πως σε κάποιες περιπτώσεις η φλυαρία δεν δηλώνει γνώση και άποψη αλλά αμηχανία. «Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν», πόσο μάλλον όταν δεν έχεις και κάτι ιδιαίτερο να πεις…

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Ειρήνη Kατσουνάκη )