Οι διευθυντές του ξενοδοχείου Καζαμπλάνκα δολοφονούνται μυστηριωδώς και τη θέση που χηρεύει – για ευνόητους λόγους… - αναλαμβάνει εν αγνοία του ο Ρόναλντ Κόρνμπλοου (Γκράουτσο Μαρξ). Έκτοτε η δουλειά του δολοφόνου, ενός Ναζί εγκληματία πολέμου ονόματι Χάινριχ Στούμπελ (Σιγκ Ρούμαν), γίνεται κατά τι δυσκολότερη…

Κριτική: 

Οι αδελφοί Μαρξ «γεννήθηκαν» μαζί με τον ομιλούντα κινηματογράφο και επί μια περίπου επταετία (1930-1937) εξέφρασαν με τον πλέον γλαφυρό τρόπο το χάος της εποχής που τους ανέθρεψε. Η ενηλικίωσή τους δεν ήταν δυστυχώς ποτέ ανάλογη, με τη δεκαετία του '40 να σηματοδοτεί ουσιαστικά την αρχή του τέλους για το υπερβατικό, ιερόσυλο μπουρλέσκ της ομάδας που, κάτω από την πίεση της MGM, υποχρεώθηκε να συμβιβαστεί με τις τρέχουσες εμπορικές επιταγές του είδους, βάζοντας νερό – δηλαδή μουσικά ιντερμέτζα και μικροδόσεις ρομαντισμού – στο κρασί της. Εν τούτοις, ακόμη κι αν τούτη η «μαρξ-ιστική» παρωδία του διάσημου πολεμικού (μελο)δράματος του Μάικλ Κέρτιζ δεν συγκαταλέγεται στις πλέον αξιομνημόνευτες κινηματογραφικές εμφανίσεις των «αναρχικών» αδελφών (έμελλε άλλωστε να είναι η προτελευταία τους), μοιάζοντας περισσότερο με σύντομη «αναδρομή» στη μέχρι τότε καριέρα τους (τα περισσότερα από τα γκαγκ του «Μια Νύχτα Στην Καζαμπλάνκα» ανακυκλώνουν κλασικές στιγμές από προηγούμενες ταινίες τους), παραμένει πιο φρέσκια και δροσερή από την πλειοψηφία των «ανατρεπτικών κωμωδιών» που βλέπουν σήμερα το φως των κινηματογραφικών μας αιθουσών. Ότι πρέπει δηλαδή για μια χαλαρή βραδιά στον αγαπημένο σας θερινό…

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Ειρήνη Kατσουνάκη )