Μια ανύπαντρη μητέρα μεγαλώνει την μικρή της κόρη σε ένα σπίτι γεμάτο μούχλα, ενίοτε και χωρίς ηλεκτρικό και προσπαθεί να επιβιώσει είτε ως κλεπταποδόχος είτε κλέβοντας η ίδια είτε από επιδόματα της πρόνοιας. Χέρι βοηθείας υποτίθεται ότι δέχεται από την συμμορία - παρέα του αδερφού της. Η δυστυχία βασιλεύει και τρέφει το μίσος που εκφράζεται προς όποια κατεύθυνση είναι πιο ςύκολη κάθε φορά. Τις περισσότερες φορές συγκεντρώνεται στον Τούρκο γείτονα τους…

Κριτική: 

Στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο η Άμα Ασάντε αφηγείται μια θλιβερή ιστορία όπου κυριαρχεί η δυστυχία και είναι γεμάτη μίσος, ρατσισμό, απελπισία, κοινωνικές αδικίες, αλήθειες και λάθη που δεν αναγνωρίζονται από κανέναν. Μια οργή ζωγραφισμένη στα πρόσωπα ανήλικων παιδιών κάπου στην Νότια Ουαλία που το μόνο που τους έχει απομείνει να νιώσουν είναι μίσος προς τους ευτυχισμένους, προς αυτούς που φαίνονται ευτυχισμένοι ή προς αυτούς που δεν θα γίνουν ποτέ. Φτιάχνουν εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν για να αντιμετωπίσουν έτσι κάποιον αφού μάλλον δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον ίδιο τους το εαυτό τον οποίο μάλιστα - μέσα στην μοναξιά τους - τον βάζουν πάνω από όλα. Η ενδεχόμενη αποτυχία της νεαρής μητέρας να κρατήσει τη μικρή της κόρη βάζει σε δεύτερη μοίρα την υγεία της μικρής. Ο εγωισμός δεν της επιτρέπει να ζητήσει βοήθεια και όλη αυτή η αγωνία επιβίωσης τους οδηγεί σε παροξυσμό, ρίχνουν ευθύνες σε μετανάστες που τους κλέβουν τις δουλειές, υποτίθεται την ίδια την ευτυχία μέσα στην χώρα τους.



Ενδιαφέρον όλο αυτό...Ενδιαφέρουσα και όλη αυτή η δυστυχία και όλο αυτό το μίσος (το ενδιαφέρον είναι ότι δεν είναι φανταστικό) αλλά γιατί στους σπαραγμούς και τα κλάματα δεν συγκινείσαι; Γιατί ακόμα και όταν η μάνα χάνει το παιδί δεν θέλεις να την (ξανα)βρει το παιδί τελικά; Μήπως γιατί αν ήσουν γείτονας της μάνας μια καταγγελία θα την έκανες; Ή θα αδιαφορούσες και μετά από όλο το πανικό θα ένιωθες τύψεις για την αδιαφορία σου; Ή όλο αυτό συμβαίνει μακριά στην Αγγλία και θα το σκεφτείς άλλη φορά; Η ταινία πάντως, αν διαχωριστεί από τα θέματα κοινωνικού προβληματισμού με τα οποία καταπιάνεται, σε φορτώνει με μιαν αδιαφορία αλλά δε σε φορτίζει. Ούτε με μίσος, ούτε με τύψεις αλλά ούτε και με ενοχή...

Ευχαριστούμε πολύ την Φωτεινή Σίμου που - για λόγους ανωτέρας βίας – αναπλήρωσε την Ε. Κ. σε αυτή την κριτική.

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Φωτεινή Σίμου)