Μια τυπική οικογένεια «Λευκών Αγγλοσαξόνων Προτεσταντών» πηγαίνει εν πλήρη εξαρτήσει εκδρομή στο Νέο Μεξικό. Για το “fun” της υπόθεσης ο πατριάρχης - ομαδάρχης της παρέας αποφασίζει να κάνουν μια παράκαμψη μέσα από την έρημο, σε μια περιοχή που παλιότερα είχε χρησιμοποιηθεί για “out of the record” πυρηνικές δοκιμές. Εκεί θα βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο με μια οικογένεια μεταλλαγμένων κανίβαλων και θα ευχηθούν να είχαν προτιμήσει την ασφάλεια της εθνικής…

Κριτική: 

Ποια είναι η πλέον έκδηλη διαφορά ανάμεσα στο αυθεντικό «The Hills Have Eyes» του 1977 και το τωρινό remake του; Το budget. Μπορεί όμως ένα μεγαλύτερο budget να κάνει από μόνο του τη διαφορά; Ένα το κρατούμενο και συνεχίζουμε…Ποια είναι η δεύτερη και σημαντικότερη διαφορά ανάμεσα στις δύο ταινίες; Το «φτηνό» πρωτότυπο χαρακτήρισε τόσο αισθητικά όσο και θεματικά το είδος και την εποχή του και είχε, ως εκ τούτου, λόγο ύπαρξης. Το ρετουσαρισμένο, «ακριβό» αντίτυπό του δεν μπαίνει καν στον κόπο να τον αναζητήσει. Οι προφανείς αλληγορικές προεκτάσεις του μηδενιστικού gore του Γουές Κρέιβεν (η Αγία Αμερικανική Οικογένεια έρχεται αντιμέτωπη με το περιθωριοποιημένο «αρνητικό» της) χρησιμοποιούνται από τον Αλεξάντρ Αζά του πολυσυζητημένου «Haute Tension» ως απλό πρόσχημα για τη δημιουργία ενός απολύτως συμβατικού και «εγχειριδιακά» σκηνοθετημένου σπλάτερ που προτιμά να κυριολεκτεί από το να υπαινίσσεται, να εντυπωσιάζει από το να υποβάλει και να «σοκάρει» εκ του ασφαλούς από το να αιφνιδιάζει. Τί μένει, ιδίως για όσους γνωρίζουν ήδη την ιστορία; Μια αφόρητη αίσθηση deja vu που αδυνατεί να καλυφθεί από το «λούστρο» της παραγωγής. Στο πρώτο κρατούμενο προσθέστε και άλλο ένα…

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Ειρήνη Kατσουνάκη )