Ο Μπράντον Λανγκ, πρώην παίκτης του (αμερικανικού, βλέπε ράγκμπι) φούτμπολ, αποφασίζει να ασχοληθεί με την πιο σκοτεινή πλευρά του αθλητισμού, αυτή των στοιχημάτων. Κάποια στιγμή έρχεται σε επαφή με τον Ουόλτερ Άμπραμς, έναν από τους πιο γνωστούς και δυνατούς ατζέντηδες στοιχημάτων της Αμερικής, μπαίνει στην ομάδα του και γρήγορα αναπτύσσουν μία σχέση πατέρα και γιου. Ο Ουόλτερ τον βοηθά να αναδειχθεί και τον χρίζει διάδοχό του. Οι προβλέψεις του Μπράντον αρχικά πέφτουν πάντα μέσα και η φήμη του εκτινάσσεται. Η συνέχεια όμως επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις…

Κριτική: 

Είναι φορές που όταν καλείσαι να γράψεις για τέτοιου τύπου «made in Hollywood κοινωνικά» δραματάκια έρχεσαι σε αμηχανία… Ίσως γιατί το έργο κάπου το έχεις ξαναδεί…Ίσως γιατί έχεις να κάνεις με μία κολοσσιαία κινηματογραφική βιομηχανία που παράγει μαζικά ταινίες κοπιάροντας και ξανακοπιάροντας τα δημιουργήματά της…Ίσως γιατί απουσιάζει κάθε αισθητική αναζήτηση, κάθε σεναριακή πρωτοτυπία, κάθε υποκριτική πρόταση…Ή πάλι γιατί κάθε αγωνία για την εξέλιξη της δράσης είναι περιττή αφού γνωρίζεις εξ' αρχής ότι το end είναι πάντα happy…Διότι, αγαπητοί μου αναγνώστες, μην ξεχνάτε ότι βρίσκεστε στον πλανήτη Χόλιγουντ. Εδώ οι ζωές των ανθρώπων αναγεννιούνται μέσα από τις στάχτες τους, τα λάθη συγχωρούνται, η ευτυχία κερδίζει πάντα το παιχνίδι και οι ήρωες βαδίζουν την οδό της αυτογνωσίας και της λύτρωσης έχοντας μάθει από τα παθήματα τους!



Σ' αυτή λοιπόν την κατηγορία ανήκει και η εν λόγω ταινία… Μία κατάβαση στα σκοτεινά μονοπάτια του επαγγελματικού τζόγου, αναφέρει το δελτίο Τύπου. Κι όλοι μας περιμέναμε μία ταινία – σχόλιο για τον κόσμο του μαύρου χρήματος και της απάτης. Μα κοροϊδευόμαστε; Ποιος τζόγος; Ποια επικίνδυνα μονοπάτια; Ποια διαφθορά; Εδώ η ταινία έχει να ασχοληθεί με σοβαρότερα πράγματα! Σε πρώτο πλάνο οι μύες του Μάθιου Μακόναχι (η αλήθεια είναι ότι αυτό το παιδί από τη «Σαχάρα» κι έπειτα έχει «ξεσκιστεί» στο γυμναστήριο!!!). Σε δεύτερο πλάνο η ενοχλητική μανιέρα του Αλ Πατσίνο (δεύτερο Ντε Νίρο μυρίζομαι…). Και σε τρίτο πλάνο η Ρενέ Ρούσο που περιφέρει το καλλίγραμμο σώμα της (παρά τα πενήντα ένα της χρόνια) παρηγορώντας μία τον Αλ και μία τον Μάθιου! Και σα να μην έφταναν αυτά η ταινία διαρκεί 122 λεπτά! Φαίνεται εκεί στο Χόλιγουντ έχουν ξεχάσει τι πάει να πει μοντάζ…

Ευχαριστούμε τον φίλο Δημήτρη Χαλιώτη (πολιτιστικό συντάκτη και κριτικό κινηματογράφου στον ραδιοσταθμό Flash) για την βοήθεια του αυτή την εβδομάδα, το να αναπληρώσει δηλαδή την Ειρήνη Κατσουνάκη σε δύο κριτικές που δεν ήταν δυνατό να κάνει εξ αιτίας της απουσίας της στη Θεσσαλονίκη για την κάλυψη του φεστιβάλ.

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Δημήτρης Χαλιώτης)