Η Χι Ζιν πουλάει τροφή αλλά και το κορμί της στους ψαράδες και τους αναχωρητές (φυγάδες του νόμου και λοιπούς περιθωριακούς) μιας λιμνοθάλασσας. Ο ερχομός του καταθλιπτικού Χιον Σι, που μοιάζει να έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με το παρελθόν του, θα σημάνει την αρχή μιας πεισιθάνατης σαδομαζοχιστικής σχέσης που υπερβαίνει τα όρια της απλής ερωτικής εμμονής…

Κριτική: 

Σεκάνς σοκαριστικής σκληρότητας διαδέχονται εικόνες καθηλωτικής ομορφιάς και πλαστικότητας. Το ονειρικό τοπίο της λιμνοθάλασσας με τις πλωτές, ψαράδικες καλύβες γίνεται θέατρο πρωτόγονων παθών και ακραίων στην έκφραση τους συναισθημάτων. Βίαιο και τρυφερό, εκκωφαντικό και σιωπηρό (οι διάλογοι είναι ελάχιστοι, θα μπορούσαν όμως κάλλιστα και να απουσιάζουν εντελώς), σαγηνευτικό και απεχθές, το «Νησί» του Κιμ Κι Ντουκ - η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του και αυτή που τον έκανε γνωστό εκτός των συνόρων της χώρας του - τρέφεται και ταυτόχρονα αναλώνεται από τις αντιφάσεις του.



Οι εμμονές του σκηνοθέτη γύρω από το σεξ, την εκπόρνευση (σώματος τε και πνεύματος) και τη βιαιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων, πανταχού παρούσες και καταδυναστευτικές, φορτώνουν την προκλητική παραβολή του με «φλύαρες» σημειωτικά σκηνές και graphic παραλληλισμούς. Όχι απόλυτα επιτυχημένο αλλά αναμφισβήτητα ενδιαφέρον και πρόσφορο για «εξερεύνηση», το «Νησί» δεν απευθύνεται σε λιπόψυχους θεατές καθώς κάποιες από τις εικόνες του θα δοκιμάσουν σκληρά τις αν(τ)οχές τους…

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Ειρήνη Kατσουνάκη )