Έχοντας μόλις βγει από την τραυματική εμπειρία ενός επεισοδιακού διαζυγίου η Ντάλια Γουίλιαμς (Τζένιφερ Κόνελι) μετακομίζει μαζί με τη μικρή της κόρη σε ένα καινούργιο, όχι τόσο σπουδαίο αλλά πάντως οικονομικό, διαμέρισμα στο υποβαθμισμένο Ρούσβελτ Άιλαντ της Νέας Υόρκης. Ο εφιάλτης θα ξεκινήσει από μια μικρή, φαινομενικά αθώα, διαρροή στο ταβάνι του υπνοδωματίου της…

Κριτική: 

Περιμέναμε είναι αλήθεια πολλά από την πρώτη αγγλόφωνη δουλειά του Βάλτερ Σάλες («Ημερολόγια Μοτοσικλέτας») αφενός γιατί μας εμπνέει ο σκηνοθέτης και αφετέρου γιατί μας ιντρίγκαρε η απόφαση του να κάνει το αμερικανικό του ντεμπούτο με το remake ενός γιαπωνέζικου θρίλερ τρόμου του Χιντέο Νακάτα (“Ring”). Απογοητευτήκαμε γιατί, αντίθετα με ότι ελπίζαμε, ο διάλογος του Σάλες με τους κώδικες του είδους αποδείχθηκε (παρά τις άπειρες ποσότητες, στοιχειωμένου και μη, νερού που χρησιμοποιήθηκαν…) άγονος.



Το, έτσι κι αλλιώς αναιμικό, μεταφυσικό μυστήριο αναλαμβάνει τα ηνία της πλοκής μόνο προς το τέλος του φιλμ και έως τότε αυτό που βλέπουμε είναι ένα εστέτ (πολύ όμορφη εικαστικά η κινηματογράφηση του Αφόνσο Μπίτο, ατμοσφαιρική, όπως πάντα, η μουσική του Άντζελο Μπανταλαμέντι) κοινωνικό δράμα πάνω στην αστική αποξένωση και την ιδιαίτερη «σχέση στοργής» μητέρας – κόρης. Ενδιαφέρον (ίσως) αλλά εντελώς «εκτός θέματος». Πολύ κρίμα και το λέμε εμείς που έχουμε επανειλημμένα επικρίνει τη μόδα των remake αναλόγων ταινιών και δεν ανήκουμε στους ένθερμους fans του είδους…

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Ειρήνη Kατσουνάκη )