Η Εύα, μια αφοσιωμένη σύζυγος και μητέρα, έχει μια εφήμερη αλλά γεμάτη πάθος ερωτική σχέση που αλλάζει τη ζωή της. Η Σόνια ζηλεύει παράφορα τον φίλο της και του λέει ψέματα ότι είναι έγκυος για να τον κάνει να την παντρευτεί. Ο βίαιος και παρορμητικός Αλεξ αρνείται να δεχθεί τον χωρισμό του από τη σύζυγο του Νικόλ. Οι διασταυρούμενες ιστορίες τριών ζευγαριών που ζουν σε γειτονικά οικιστικά συγκροτήματα στη σύγχρονη και πολυπολιτισμική πλέον Βιέννη...

Κριτική: 

Antares: Ενα λαμπρό, διπλό αστέρι στο κέντρο του συμπλέγματος του Σκορπιού, του ζωδίου που συσχετίζεται με τη σεξουαλικότητα, τη ζήλια και τη δύναμη...Ο φακός του Αυστριακού Γκετς Σπίλμαν δεν εστιάζει στα φωτογενή ανθρώπινα πάθη αλλά στις δυνάμεις που τα γεννούν και στις συνθήκες που τα τρέφουν: Την αστική αποξένωση και τον φόβο της μοναξιάς, τις συμβάσεις και την παθογένεια των σχέσεων, την ουτοπία του έρωτα και την αυταπάτη της ευτυχίας. Η ματιά του, παρόμοια με αυτή του ομοεθνή του Μίκαελ Χάνεκε, αιχμηρή, ψύχραιμη και ακριβής, η καταγραφή του αποστασιοποιημένη και «κλινική». Παραμένοντας ως το τέλος ψυχρός παρατηρητής αρνείται να οδηγήσει τους ήρωες του στην δικαίωση και τους θεατές στην κάθαρση. Ομως το «παγωμένο» αίσθημα που αφήνει η ταινία του δεν είναι αυτό ενός ανέξοδου, ισοπεδωτικού νιχιλισμού. Το είδωλο στον καθρέφτη που υψώνει απέναντι μας ο Σπίλμαν μπορεί να μην είναι τέλειο (δεν έχουν όλες οι ιστορίες και κάθε χαρακτήρας το ίδιο ενδιαφέρον) και όμορφο αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό...

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Ειρήνη Kατσουνάκη )