Ο νεαρός Μπαζίλ εκμυστηρεύεται στο φίλο του Ιγκόρ πως στο τελευταίο του όνειρο μία αινιγματική φιγούρα με το όνομα Φαφτάο Λούπο τον προειδοποίησε πως την επόμενη φορά που θα κοιμηθεί θα πεθάνει. Ύστερα από αυτό ο Μπαζίλ αποφασίζει να μην αναπαυθεί ποτέ ξανά και ξεκινά μία περιπλάνηση στη διάρκεια της οποίας ενηλικιώνεται συναισθηματικά, συνειδητοποιώντας τη θνητότητά του…

Κριτική: 

«Ποια είναι η αξία ενός αντι-μπουρζουά κινηματογράφου που γίνεται από μπουρζουάδες και απευθύνεται σε μπουρζουάδες;», αναρωτιόταν σε ένα προ πενηντακονταετίας άρθρο του ένας οργισμένος Γάλλος κινηματογραφόφιλος με το όνομα Φρανσουά Τριφό. Κάτι ανάλογο φαίνεται να απασχολεί και το ρηξικέλευθο Αλέν Γκιροντί που στην πρώτη μεγάλου μήκους δουλειά του (έχουν προηγηθεί κάποιες μικρού και μεσαίου μήκους που τον έβαλαν με αξιώσεις στο χάρτη των διεθνών φεστιβαλικών προγραμμάτων) συντάσσει ένα αντι-μπουρζουά, αντισυμβατικό, αντικομφορμιστικό και, γενικότερα, ανατρεπτικό κινηματογραφικό μανιφέστο.

Ο αυτοδίδακτος Γκιροντί σπάει τη φόρμα και την αφήγηση και χρησιμοποιεί τα κομμάτια τους για να συνθέσει ένα σύμπαν δαιδαλώδες και παραληρηματικό, όπου τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου συγχέονται (ή, καλύτερα, αναιρούνται) και ο χωρόχρονος καταλύεται («γυρίζω τις ταινίες μου στη Νότιο Γαλλία όπου ζω, όμως επεξεργάζομαι τη γεωγραφία έτσι ώστε να φτάνω σε παγκόσμια κλίμακα και ανασυνθέτω καταστάσεις και σχέσεις για να πετύχω την αίσθηση ενός κόσμου ελαφρώς ασυντόνιστου»). Ένα σύμπαν νέο-σουρεαλιστικό – αφού σύμφωνα με το δημιουργό του ο όρος σουρεαλισμός είναι πλέον ξεπερασμένος – όπου το γουέστερν συναντά το road movie, το γκανγκστερικό φιλμ και τη σλάπστικ κωμωδία, φτιάχνοντας ένα ιδιοσυγκρασιακό, αταξινόμητο υβρίδιο…



Ακούγεται σίγουρα ενδιαφέρον, το πρόβλημα όμως είναι πως μέσα σε όλη αυτή την έξαψη αμφισβήτησης ο Γκιροντί ξεχνάει κάτι πολύ βασικό: Τί ακριβώς θέλει να πει...Χωρίς το μίτο ενός, έστω αφηρημένου, νοήματος ο υπαρξιακός λαβύρινθος του φιλμ αφήνει το θεατή χαμένο (και πολύ σύντομα αδιάφορο ή, ακόμα χειρότερα, αγανακτισμένο) σε μία επιτηδευμένα ασυνάρτητη φλυαρία. Και αν η διαφορά ανάμεσα στο αυθεντικά καινοτόμο και το ματαιόδοξα πρωτοποριακό (ή, αν προτιμάτε, ανάμεσα στο “art” και στο “arty”) μπορεί να αμβλυνθεί στο ευφορικό, δεκτικό κλίμα ενός κινηματογραφικού φεστιβάλ, γίνεται αμέσως έκδηλη έξω από αυτό…

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Ειρήνη Kατσουνάκη )