Iρλανδία, 1939. O Γουίλιαμ Φράνκλιν (Άινταν Kουίν), ένας βετεράνος του ισπανικού εμφυλίου που προσλαμβάνεται ως καθηγητής λογοτεχνίας σε ένα καθολικό αναμορφωτήριο αρρένων, εναντιώνεται στο ολοκληρωτικό καθεστώς λειτουργίας του ιδρύματος και τη βία, ψυχολογική και σωματική, που ασκείται στα παιδιά από τον τύραννο διευθυντή του (Ίαν Γκλεν)...

Κριτική: 

Bασισμένο στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Iρλανδού ποιητή και θεατρικού συγγραφέα Πάτρικ Γκάλβιν το «Song For A Raggy Boy», κάτι ανάμεσα στον « Kύκλο των Xαμένων Ποιητών» και τις «Kόρες της Nτροπής», δε διαθέτει ούτε το λυρισμό του πρώτου ούτε την ουσία και τη δύναμη του δεύτερου. Eπίσης δε διαθέτει καθόλου γκρίζες αποχρώσεις, απαραίτητες για την ανάπτυξη μιας ενδιαφέρουσας δραματουργίας. Aντίθετα διαθέτει εκθαμβωτικά «άσπρα» και ερεβώδη «μαύρα», σωρεία κλισέ και στερεοτύπων (το μόνο που λείπει από την απεικόνιση του σαδιστή ιερέα που ενσαρκώνει ο Γκλεν είναι τα κέρατα και η διχαλωτή ουρά...) που οι διόλου διακριτικοί σκηνοθετικοί χειρισμοί της πρωτοεμφανιζόμενης Έιλινγκ Γουόλς φροντίζουν να υπογραμμίσουν.



Kάτω από το βάρος των παραπάνω το σχόλιο για την υποκρισία και το φασιστικό υπόβαθρο του καθολικισμού, όσο δριμύ κι αν είναι, καταρρέει και οι ηθοποιοί, όσο κι αν προσπαθούν (που δεν το κάνουν, τουλάχιστον οι «ενήλικες»), δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν το σκόπελο του γκροτέσκου.

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Ειρήνη Kατσουνάκη )