Κάπου στα Καρπάθια επιστήμονες ανακαλύπτουν κάτω από τα ερείπια ενός μεσαιωνικού μοναστηριού την είσοδο μιας γιγαντιαίας, υπόγειας σπηλιάς. Μία ομάδα Αμερικανών σπηλαιολόγων – δυτών καλείται να την εξερευνήσει, αψηφώντας τον κίνδυνο…

Κριτική: 

…για κακή της όμως τύχη πέφτει πάνω σε αιμοδιψή τέρατα (σχεδιασμένα από τον «πολύ» Πατρίκ Τατόπουλο) μολυσμένα από ένα άγνωστο είδος παρασίτου που αναζητά ξενιστές για να βγει στην επιφάνεια (νάτο και το sequel…). Η κοινοτοπία της βασικής ιδέας δεν είναι όμως δυστυχώς ο μόνος τομέας στον οποίο υστερεί αυτός ο επίδοξος επίγονος του «Άλιεν».



Το σενάριο εξαντλείται σε μία ντουζίνα, το πολύ, ατάκες που επαναλαμβάνονται με στόμφο - και στη διαπασών! - καθ' όλη τη διάρκεια του φιλμ (“On my God!”, “Oh shit!”, “What the hell is that?”, “We 're all gonna die!”), η σκηνοθεσία στην ανακύκλωση όλων των γνωστών κλισέ του είδους και την πανάκεια του post production (ο πρωτοεμφανιζόμενος Μπρους Χαντ έχει άλλωστε διαπρέψει ήδη στο χώρο της διαφήμισης και των οπτικών εφέ) και η υπομονή μας πάρα, μα πάρα πολύ γρήγορα…

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Ειρήνη Kατσουνάκη )