Ιούνιος του 1940. Οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής προελαύνουν στο Παρίσι και οι κάτοικοι του το εγκαταλείπουν με όποιο τρόπο μπορούν. Μια νεαρή μητέρα που ο πόλεμος έχει αφήσει πρόωρα χήρα, η Οντίλ (Εμανουέλ Μπεάρ) και τα δύο παιδιά της ο δεκατριάχρονος Φιλίπ (Γκρεγκουάρ Λεπρένς – Ρενγκέ) και η επτάχρονη Κάθι (Κλεμάνς Μεγιέρ) χάνουν το μεταφορικό τους μέσον ύστερα από μια σφοδρή αεροπορική επιδρομή και μένουν αβοήθητοι στη μέση του πουθενά. Ο Ιβάν (Γκασπάρ Ιγιέλ), ένας μυστηριώδης έφηβος με σκοτεινό και αδιευκρίνιστο παρελθόν, προθυμοποιείται να τους βοηθήσει και τους οδηγεί σε μια εγκαταλελειμμένη εξοχική έπαυλη, απομονωμένη και «ασφαλή», όπου οι τέσσερις τους θα βρουν προσωρινά καταφύγιο...

Κριτική: 

Μετά τους πρόσφατους «Γοητευτικούς Ταξιδιώτες», άλλη μια γαλλική παραγωγή που διαδραματίζεται στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτή τη φορά, ωστόσο, ο πόλεμος δε λειτουργεί ως απλό φόντο. Ο Αντρέ Τεσινέ («Δε Φιλώ Στο Στόμα», «Άγρια Βλαστάρια») τον χρησιμοποιεί είτε αντιστικτικά (οι ασπρόμαυρες εικόνες από τους βομβαρδισμούς που βλέπουμε στην αρχή της ταινίας, οι οποίες επανέρχονται στη διάρκεια της, αντιπαραβάλλονται στο ειδυλλιακό τοπίο της γαλλικής εξοχής) είτε εμφατικά, θέλοντας να τονίσει το αίσθημα ανασφάλειας, αγωνίας και αποπροσανατολισμού που διακατέχει τους χαρακτήρες της ταινίας. Ο πόλεμος λοιπόν παίζει, έστω και εμμέσως, το δικό του δραματουργικό ρόλο στον τρόπο που ο σκηνοθέτης δομεί, αργά και μεθοδικά, μια ατμόσφαιρα έντασης και μυστηρίου, με επίκεντρο τον αινιγματικό χαρακτήρα του Ιβάν και την αντιφατική σχέση έλξης και απώθησης που δημιουργείται ανάμεσα στο νεαρό «παρείσακτο» και την οικογένειά της Οντίλ.



Βασισμένος στο μυθιστόρημα «Το Αγόρι Με Τα Γκρίζα Μάτια» του Ζιλ Περό, ο Τεσινέ γύρισε ένα αργόσυρτο ψυχολογικό θρίλερ «εσωτερικής καύσης» - ουσιαστικά δεν υπάρχει πλοκή και η εξέλιξη του έργου ταυτίζεται με το σταδιακό επαναπροσδιορισμό των χαρακτήρων του - που εντούτοις αποζημιώνει ακόμη και τους λιγότερο «υπομονετικούς» θεατές του με τον υπόκωφο λυρισμό και ερωτισμό του (η «εκτόνωση» έρχεται λίγο πριν το τέλος σε μία πολύ όμορφη ερωτική σκηνή ανάμεσα στον Ιβάν και την Οντίλ), την πλαστικότητα της φωτογραφίας της Ανιές Γκοντάρ («Η Ονειρεμένη Ζωή Των Αγγέλων») και φυσικά την πάντα γοητευτική παρουσία της Εμανουέλ Μπεάρ, σε ένα ρόλο αρκετά διαφορετικό από αυτούς που την έχουμε συνηθίσει μέχρι σήμερα.

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Ειρήνη Kατσουνάκη )