Αμερική, καλοκαίρι του 1998. «Το καλοκαίρι της υποκρισίας», όταν όλη η χώρα ασχολείται με το σκάνδαλο Κλίντον – Λεβίνσκι, ο εξηντάχρονος Κόουλμαν Σιλκ (Άντονι Χόπκινς), έγκριτος καθηγητής του τμήματος κλασικής φιλολογίας και πρώην κοσμήτορας του κολεγίου Αθηνά, θα δει την επαγγελματική αλλά και την προσωπική του ζωή να καταστρέφονται εξαιτίας ενός υποτιθέμενου ρατσιστικού σχολίου του. Η σεξουαλική σχέση του με τη Φιόνα (Νικόλ Κίντμαν), μια καθαρίστρια του κολεγίου με τα μισά του χρόνια, θα τον κάνει να ξαναβρεί το πάθος του για τη ζωή και το θάρρος να αναμετρηθεί, για τελευταία φορά, με ένα «επικίνδυνο» μυστικό από το παρελθόν του. Την ίδια στιγμή, ο πρώην άντρας της Φιόνα (Εντ Χάρις), ένας ψυχοπαθής βετεράνος του Βιετνάμ, απλώνει την απειλητική σκιά του πάνω από τους εραστές και ο συγγραφέας Νέιθαν Ζούκερμαν (Γκάρι Σινίζ), όψιμος φίλος του Σιλκ, τον συμβουλεύει να απομακρυνθεί πριν να είναι πολύ αργά.

Κριτική: 

Το «Ανθρώπινο Στίγμα» του Φίλιπ Ροθ, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της σύγχρονης αμερικανικής λογοτεχνίας, αποτελεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο (όπως άλλωστε και η πλειοψηφία των έργων του συγγραφέα), ένα καυστικό και διεισδυτικό σχόλιό του πάνω στο πολιτικοκοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας του. Στερημένη σχεδόν εξ' ολοκλήρου από αυτήν του τη διάσταση, η κινηματογραφική μεταφορά του από τον Ρόμπερτ Μπέντον («Κράμερ Εναντίον Κράμερ», «Μία Θέση Στην Καρδιά») είναι ένα άχρωμο, άοσμο και άγευστο κοινωνικό δράμα που παρακολουθείται αδιάφορα και βασίζεται κυρίως στην «αίγλη» των δύο πρωταγωνιστών του.

Η σχηματική πλοκή, που στο βιβλίο του Ροθ είναι μόνο το μυθιστορηματικό «άλλοθι», εδώ βρίσκεται να πρωταγωνιστεί κρατώντας τα ηνία της αφήγησης, οι αιχμές λειαίνονται, οι εσωτερικές συγκρούσεις απονευρώνονται, οι εντάσεις εξαλείφονται πριν προλάβουν να εκτονωθούν και η άνευρη σκηνοθεσία του Μπέντον σε συνδυασμό με τα συνεχή φλας μπακ στη νεαρή ηλικία του Σιλκ – που μπορεί να είναι διαφωτιστικά, είναι όμως και «φλύαρα» - κάνουν την ταινία να φαίνεται αρκετά μεγαλύτερη από όσο πραγματικά είναι.

Θα ήμασταν λιγότερο αρνητικοί αν το “Human Stain” κατάφερνε τελικά να αφήσει το «στίγμα» του μέσω των ερμηνειών του, όμως ούτε και ο Χόπκινς με την Κίντμαν κατορθώνουν να κάνουν τη διαφορά. Χωρίς να είναι κακοί δεν διαθέτουν την απαραίτητη μεταξύ τους χημεία, κάτι που μπορεί βεβαίως να μην οφείλεται τόσο στη δική τους «ανεπάρκεια» όσο στην ανεπαρκή σκιαγράφηση των χαρακτήρων τους ή στην ανεπαρκή καθοδήγησή τους από τον σκηνοθέτη. Εμείς πάντως βρήκαμε πολύ πιο πειστικό στο ρόλο του, εκείνου δηλαδή του νεαρού Σιλκ, τον πρωτοεμφανιζόμενο Γουέντγουερθ Μίλερ. Δεν θα αναφερθούμε καν στους Σινίζ και Χάρις, των οποίων οι χαρακτήρες μένουν κατά βάση «διακοσμητικοί»...

(άρθρο από την παλιά ομάδα του Movieworld: 2003 - 2010 / Συντάκτης: Ειρήνη Kατσουνάκη )