Χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί έγιναν κόμπος οι καρδιές μας όταν ακούσαμε πως άρπαξαν φωτιά το Αττικόν, το Άστυ και ο Απόλλωνας; Χρειάζεται να εξηγήσουμε πως αυτοί που καίνε κινηματογράφους δε διαφέρουν ούτε στο ελάχιστο από αυτούς που έκαιγαν βιβλία τότε, όταν δηλαδή ο Heinrich Heine προφήτεψε πως στον ίδιο τόπο του εγκλήματος «θα κάψουν ανθρώπους»; Φαίνεται πως χρειάζεται. Φαίνεται πως ο εχθρός παίρνει πολλαπλά πρόσωπα, πως το νόμισμα είναι μεταβλητό, το νόμισμα με το οποίο δείχνουν να εξαργυρώνονται τα επαναστατικά «πιστεύω» αυτών που έχουν για ευαγγέλιο τις εξυπναδολογίες ανώνυμων – άρα και άνανδρων – κυνικών του διαδικτύου που πουλάνε καθαρή μισανθρωπία με ταξικό αμπαλάρισμα και είναι έτοιμοι να χορέψουν στο ρυθμό του πόνου κάθε απολυμένου που δεν έκανε το επάγγελμα της αρεσκείας τους.

Από την άλλη όμως, τι να πω για τους έγκριτους δημοσιογράφους, φίλοι μου αρκετοί εξ αυτών, που εδώ και κάποια χρόνια μοιράζουν σώβρακα και φανέλες; Όλα έχουν γίνει πολτός, όλα άσπρο / μαύρο, όλα υπόκεινται σε μια γηπεδοποίηση των «λαϊκιστών» (από τη μία) και των «πουλημένων» (από την άλλη).

Η πραγματικότητα όμως είναι μία: μετά από πάρα πολλά χρόνια, οι δρόμοι της Αθήνας γεμίζουν ασφυκτικά (όσο κι αν ψεύδονται τα τηλεοπτικά κανάλια) με ανθρώπους που, σε αρκετά μεγάλο ποσοστό δεν είναι ούτε αναρχομπαχαλάκιδες, ούτε κομματόσκυλα, ούτε αριστεροί «ξεπαρεού» εκδρομείς. Είναι απλοί άνθρωποι, της διπλανής πόρτας που λέμε, που ένιωσαν την αδικία στο πετσί τους, και την ανάγκη να διαμαρτυρηθούν. Άνθρωποι που δεν είχαν καλή θέση στο δημόσιο, δεν κυκλοφορούν με τζιπ, δεν απεργούν όποτε τους κατέβει, δεν περνούν το φανάρι με κόκκινο, δεν κοπανάνε τους διπλανούς τους στα γήπεδα, δεν διακατέχονται από το σύνδρομο του Νέρωνα, δεν φτύνουν στο πεζοδρόμιο και δεν ξερω’ γω τι άλλο δεν κάνουν, ποια φολκλορική και αμιγώς «νεοελληνική» αμαρτία δεν διαπράττουν.

Και γι αυτούς, δεν έχει μιλήσει κανένα μέσο. Κανένα απολύτως.
 

Υ.Γ.: Ο τίτλος του κειμένου παραπέμπει στον Arnaud Amaury, λεγκάτο του Πάπα. Είναι η απάντηση που έδωσε όταν, μετά την κατάληψη της Bezier το 1209, ρωτήθηκε πώς θα ξεχωρίσουν τους αιρετικούς από τους άλλους κατοίκους.