Για μια χώρα σαν την Ελλάδα, με το καλοκαίρι να διαρκεί περισσότερο απο τέσσερις μήνες, τα θερινά σινεμά είναι μια λειτουργία αναγκαία. Δεν είναι, όμως, ελληνική αποκλειστικότητα, όπως πολλοί νομίζουν. Σε θερινό σινεμά απολάμβανε τις ευρωπαϊκές και αμερικανικές ταινίες ο βασιλιάς Φαρούκ, της Αιγύπτου, πριν εκδιωχθεί απο τον Νάσερ, οι αμερικάνοι είχαν τα “Drive In”, ενώ θερινό σινεμά, και μάλιστα σχεδόν μέσα στη θάλασσα, είδαμε και στο «Σινεμά ο Παράδεισος». Στην Ελλάδα, όπως και να γίνει, το θερινό σινεμά «φτούρησε». Με το δικό μας τρόπο: την ώρα που η Ευρώπη είχε το σινεμά ως σοβαρό διάλειμμα της κοινωνικής της ζωής και οι κυρίες, προκειμένου να μπουν στην σκοτεινή αίθουσα έπρεπε να φορέσουν «τα καλά τους» και να επισκεφθούν τον κομμωτή, στην Ελλάδα , ο κλασσικός διάλογος που «πέρασε» στους αθηναίους, ήταν ο ακόλουθος : «Τί κάνετε απόψε, Γιώργο»; «Α, τίποτα σπουδαίο. Σινεμαδάκι και ύπνο»!

Εξίσου συνηθισμένο είναι να αγνοούμε λοιπόν τις μαγικές στιγμές της καθημερινότητας μας. Ομοίως και με τους «σταθμούς» της. Και το σινεμά «Θησείο», ίσως η παλαιότερη, εν λειτουργία, θερινή αίθουσα στη χώρα αποτελεί βέβαιο καλοκαιρινό σταθμό των Αθηναίων, ακόμη και των μη κινηματογραφόφιλων. Εδώ και κάτι μέρες όμως αποτελεί και υποχρεωτικό σταθμό των απανταχού τουριστών: στον τουριστικό του οδηγό, το έγκριτο CNN, τοποθέτησε το «Θησείο» πρώτο στη λίστα με τα δέκα καλύτερα σινεμά του κόσμου. Ναι, του κόσμου. «Από τη θέση σας μπορείτε να δείτε όχι μόνο τις τελευταίες κινηματογραφικές επιτυχίες, αλλά και τον Παρθενώνα. Πολλές “ανοιχτές” αίθουσες υπάρχουν στην Αθήνα, καμιά τόσο μαγική όσο το “Θησείο”» αναφέρει το άρθρο. Βλέπετε λοιπόν; Η θερινή αίθουσα επιβιώνει και θριαμβεύει – η συγκεκριμένη δε, από το 1935. Διαθέτει και δική της ιστοσελίδα (http://www.cine-thisio.gr).

Και όσο θα χαζεύετε τη photo gallery, σκεφτείτε το λίγο: η επιβίωση της (αλλά και των υπολοίπων κλασσικών θερινών αιθουσών), είναι κατάκτηση του πολιτισμού σε βάρος της νεοελληνικής καταστροφικής τρέλας, της «αξιοποίησης» κάθε άχτιστου οικοπέδου, και της «αντιπαροχής». Κι αν αυτά σας φαίνονται λίγα, τότε μια γουλιά από τη χειροποίητη βυσσινάδα των ιδιοκτητών (με μαύρη ζάχαρη παρακαλώ) μπορεί να σας αλλάξει τη γνώμη – αν όχι υπάρχει και το χωριάτικο τσίπουρο, που εδώ ακόμα το σερβίρουν με συνοδεία αυγοτάραχου Μεσολογγίου. Δε ξέρω για εσάς, εγώ ήδη νοσταλγώ το καλοκαίρι.