Τι;

Πως;

Ελάχιστα χαρακτηριστικά της αισθητικής πρότασης που μας παραδίδει ο Βρετανός σκηνοθέτης κατάφεραν να επιζήσουν του κινηματογραφικού «ναυαγίου». Οι φρενήρεις ρυθμοί στο μοντάζ και ο κατακερματισμός του κινηματογραφικού χρόνου σε εμβληματικές σεκάνς fast forward και slow motion εξυπηρετούν εδώ καθαρά εφετζίδικους σκοπούς, το σαρκαστικό μαύρο χιούμορ περισσότερο αμβλύνει την νοσηρότητα της ατμόσφαιρας παρωδώντας τις εκκεντρικότητες του κεντρικού ήρωα ενώ η σεναριακή τριάδα αποπειράται να αναμασήσει και να αποδώσει επιγραμματικά μια λογοτεχνική παράδοση που κινείται από τις κόμικ προσλαμβάνουσες μέχρι και τις θεωρίες συνωμοσίας μιας παραφιλολογίας τύπου «Κώδικας Ντα Βίντσι». Δεν θα μπορούσε πάντως να αγνοηθεί και η ολοκληρωμένη προσπάθεια του σκηνοθέτη να αποδομήσει μια ολόκληρη εποχή και το βικτοριανό ιδεώδες που έχει συνδεθεί αναπόφευκτα μαζί της αποδίδοντας με μοντέρνες αποχρώσεις μια βρετανική κοινωνία γκρίζα και μουντή που αναπολεί τη χαμένη της κυριαρχία ενώ το Λονδίνο, σκοτεινό και κλειστοφοβικό αλλά και ήδη αλλοτριωμένο από αρχιτεκτονικά τερατουργήματα, φαντάζει σχεδόν ρετρο - φουτουριστικό. Και πράγματι η εκπληκτική και πολυεπίπεδη σκηνογραφική αναπαράσταση εμπλουτίζει το κινηματογραφικό κάδρο με μικρολεπτομέρειες και στιγμιότυπα που θα ενθουσίαζαν και τον ίδιο τον Χολμς...

Όσον αφορά τώρα τις καταβολές του ήρωα ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ εκμεταλλεύεται την ανορθόδοξη ευκαιρία που του δίνεται και σφραγίζει με το εκκεντρικό του χάρισμα τον ρόλο με το όνομα - φετίχ. Σίγουρα η αβρόφρων γοητεία και το πανούργο - σχεδόν δαιμονικό - χάρισμα ενός παρωχημένου αλλά συνάμα αυθεντικού Σέρλοκ Χολμς βρίσκονται κάπου αλλού, σίγουρα πάντως μακριά από αυτή την ταινία καθώς στο μεταμοντέρνο σύμπαν του Ρίτσι η σχεδόν παθολογική ευαισθησία με την οποία ο Βρετανός ντετέκτιβ αποδέχεται τους κραδασμούς του περιβάλλοντος του αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της υπερδραστήριας ευφυΐας του ενώ μια υπολανθάνουσα ομοφυλοφιλία (που οφείλουμε όμως να πούμε ότι είναι ένα από τα λογοτεχνικά ζητήματα που έχουν απασχολήσει τους αναρίθμητους fans του Χολμς και όχι μόνον αυτούς....) μόνιμα επανέρχεται και υπερτονίζεται όταν γίνεται λόγος για τις «σχέσεις αμοιβαιότητας» με τον πιστό συνεργάτη του Γουάτσον. Τετελεσμένο οφείλει να θεωρείται το γεγονός ότι ο Βρετανός σκηνοθέτης φαντασιώνεται ήδη τη συνέχεια και παραδίδει σκόπιμα ημιτελές το πρώτο μέρος. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι πρόκειται για ένα εν δυνάμει και - κατά τα φαινόμενα - εν ενεργεία franchise καθώς οι προθέσεις των παραγωγών αιτούνται επιτακτικά τη συνέχεια. Εμείς δεν έχουμε παρά να διαπιστώσουμε, προς μεγάλη μας θλίψη, πόσο εξαιρετικά περίπλοκο είναι να εκμαιεύσεις την αλήθεια πίσω από τον θρύλο και να την εντάξεις σε ένα σύγχρονο πλαίσιο και με ένα μοντέρνο λεξιλόγιο καθώς στην προκείμενη περίπτωση το αποτέλεσμα φαντάζει σίγουρα διασκεδαστικό αλλά παράλληλα απλοϊκό και πολύ...«στοιχειώδες αγαπητέ Γουάτσον»!