Τον πετύχαμε στο τηλέφωνο πριν από κάποιες μέρες. Ήταν σε γύρισμα. Όχι εδω αλλά στη Γερμανία. Προφανώς έτσι βγαίνουν τα ελληνικά σπασμένα. Αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να γράψει η Bild γι αυτό, αλλά η σκέψη μου επιστρέφει στο ακουστικό και στον Φίλλιπο Τσίτο. Που λέει μερικά όμορφα λόγια, για την όμορφη ταινία του.

Πως γεννήθηκε η ιδέα του «Άδικου Κόσμου»;

Αρχικά με πρωταγωνίστρια την καθαρίστρια και για λογαριασμό της τηλεόρασης! (Σ.σ.: την ενσαρκώνει η Θεοδώρα Τζίμου) Δυστυχώς το σενάριο δε μας βγήκε, αλλά η ιδέα μας άρεσε. Και έτσι, την επεξεργαστήκαμε ξανά, έχοντας πλέον στο μυαλό μας μια κινηματογραφική ταινία. Παρεμβλήθηκε μια καθυστέρηση, γνώρισα και τον Αντώνη (Καφετζόπουλο) και μαζί κάναμε την Ακαδημία Πλάτωνος.

Μοιάζει να δουλεύετε καλά μαζί. Να σας πω την αλήθεια, όπως έχω δει τον Καφετζόπουλο στο σινεμά σας, δεν τον έχω δει πουθενά αλλού.

Κοιτάξτε, προφανώς υπάρχει μια επικοινωνία, και πέραν αυτού, μια κοινή αντίληψη για το πώς πρέπει να εξελιχθεί μια ιστορία, ένας χαρακτήρας. Δεν αναλύουμε πολύ το σενάριο και τους χαρακτήρες, μιλάμε για τα βασικά μόνο. Τα υπόλοιπα τα ανακαλύπτουμε κάνοντας την ταινία, μια διαδικασία που αγαπώ πολύ και αρέσει εξίσου και στον Αντώνη.

Στον Άδικο Κόσμο ένας ήρωας ξεπερνάει τη στολή του. Στην Ακαδημία Πλάτωνος, ένας άλλος ήρωας ξεπερνά την εθνικότητα του. Είναι μια θεματική που σε απασχολεί: άνθρωποι που ξεπερνούν τους εαυτούς τους.

Η αλήθεια είναι ότι το συνειδητοποίησα κι εγώ τώρα. Τώρα αν με ρωτήσεις γιατί, δεν έχω τη παραμικρή ιδέα! (γέλια) Είναι αλήθεια όμως ότι επιλέγω να μιλάω πάντα για ήρωες που έχουν πάρει, στο παρελθόν, μια στραβή απόφαση στη ζωή τους, και είναι σχεδόν πάντα λίγο μεγαλύτεροι από εμένα σε ηλικία. Και οι ιστορίες ξεκινούν πάντα με την συνειδητοποίηση αυτής της λανθασμένης απόφασης – ως εκ τούτου, οι ήρωες μου πρέπει να κάνουν κάτι για να αλλάξει αυτό. Είναι ένα μοτίβο που, στ αλήθεια μου προέκυψε! Αυτό που περισσότερο με ενδιαφέρει είναι η ειλικρίνεια. Ας είναι ειλικρινές αυτό που «βγαίνει» και όλα τα άλλα θα τα βρούμε μέσα μας, ή στην πορεία.

Βραβεύτηκες δεύτερη φορά, στη δεύτερη συνεργασία σου με τον Αντώνη Καφετζόπουλο. Έχει αλλάξει η αντιμετώπιση των «έξω» απέναντι στο ελληνικό σινεμά;

Μιλάμε για το κοινό ή για το Φεστιβάλ; Γιατί αν μιλάμε για το Φεστιβάλ, ναι, κάτι έχει αλλάξει. Το ελληνικό σινεμά φαντάζει τώρα ως κάτι το ιδιαίτερο και μια ελληνική ταινία «εξετάζεται» αν θες, με περισσότερο ενδιαφέρον.

Αλήθεια, που σας πετυχαίνουμε;

Σε γύρισμα, στη Γερμανία, όπου γυρίζω μια ταινία για την τηλεόραση. Έτσι βγαίνουν τα σπασμένα από τις ελληνικές ταινίες.

Μιας και βοήθεια από το κράτος δεν υπάρχει.

Καθόλου στο ξεκίνημα. Μετα το τελικο μονταζ, το ΕΚΚ μας ενέκρινε 170.000 τις οποίες άρχισε μόλις τώρα να μας δίνει.

Οπότε η όλη ιστορία με τους «κινηματογραφιστές της ομίχλης» σε τι βοήθησε;

Βοήθησε αρχικά στο να καταργηθεί αυτή η ανόητη ιστορία των κρατικών βραβείων. Κάθε χρόνο ήξερες ποιες ταινίες επρόκειτο να βραβευτούν, και τα κριτήρια δεν ήταν ποτέ αξιοκρατικά. Αυτό έπρεπε να σταματήσει. Μετά ήρθε και η δημιουργία της Ακαδημίας και η ψήφιση του νέου νόμου. Φυσικά και υπάρχουν προβλήματα, αλλά είμαστε στις αρχές ακόμα.