ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Marius Holst: Ο σκηνοθέτης του "Βασιλιάς σε μια Κόλαση" μιλά αποκλειστικά στο Movieworld!

Είναι μια από τι σημαντικότερες ταινίες της σεζον, έρχεται από τη Νορβηγία και ενδέχεται να στείλει τα σαγόνια σας στο πάτωμα. Το "Βασιλιάς σε μια Κόλαση" είναι ίσως η καλύτερη escape movie που έχω δει από την εποχή του Τελευταία Έξοδος Ρίτα Χέιγουορθ, ένα φιλμ ψυχρής ομορφιάς και σκληρού ρεαλισμού. Μιλήσαμε με τον σκηνοθέτη Marius Holst, και ορίστε τι είχε να πει στο Movieworld!

Οι περισσότεροι νεαροί ηθοποιοί σου είναι ερασιτέχνες.

Ναι, το συνηθίζω όταν έχω να κάνω με νεαρούς χαρακτήρες - αλλά πρώτη φορά είχα τόσους πολλούς! Έκανα κάστινγκ δυο φορές, μιας και δυο φορές προσπαθήσαμε να ξεκινήσουμε την παραγωγή. Για ενάμιση χρόνο ταξίδεψα παντού στη Νορβηγία και συχνά βρίσκαμε παιδιά σε χωριά και μικρές πόλεις. Τα χαρακτηριστικά τους, αν μπορώ να το πω αυτό, σε "πήγαιναν" πίσω σε παλαιότερες εποχές, και το χρειαζόμασταν αυτό στην ταινία. Κάποια από τα παιδιά είχαν περάσει από ανάλογα ιδρύματα...

Τι λέει η ιστορία αυτή σήμερα;

Μιλά για κοινωνίες αποκλεισμένες από τον πολύ κόσμο. Όπως τη νορβηγική. Και τι επίδραση μπορεί να έχει αυτό - ειδικά όταν όλη η εξουσία καταλήγει σε έναν άνθρωπο, όπως συνέβη στο Bostoy. Η εξουσια διαφθείρει ακόμα και όταν οι προθέσεις είναι οι καλύτερες. Τα λεγόμενα ιδρύματα, που ανθούν σε κοινωνίες όπου η εκκλησία έχει δύναμη και άποψη για όλα, σε κοινωνίες έντονα θρησκευόμενες δηλαδή, λειτουργούν ως αντανάκλαση στο μικρόκοσμο που καταγράφουμε στο φιλμ. Αυτή τουλάχιστον ήταν η πρόθεση...

Έχει πιστεύεις ανακάμψει η Νορβηγική κοινωνία μετά τα φρικτά γεγονότα του περασμένου καλοκαιριού;

Δεν ξέρω. Εϊναι ακόμη πολύ νωρίς. Από τη δεύτερη μέρα βέβαια ο κόσμος ήταν ξανά στους δρόμους και αυτή ήταν η σωστή αντίδραση, αλλά για το λαό της Νορβηγίας αυτό το βάρβαρο γεγονός αφήνει ένα τραύμα που θα κουβαλάμε για πάντα νομίζω. Οι νορβηγοί έμαθαν πολύ σκληρά πως όσο μακριά κι αν βρίσκονται από δυτικές κοινωνίες όπου η κουλτούρα των όπλων πρωταγωνιστεί, δεν μπορούν να αποφύγουν το feedback που εκπέμπουν. Δυστυχώς...