Το έχουν πει όλοι όσοι τον έχουν γνωρίσει, οπότε ούτε εγώ θα αποτελέσω εξαίρεση: ο Hugh Jackman είναι ένας από τους πιο συμπαθείς, τους πιο γλυκούς ανθρώπους που έχω συναντήσει κάνοντας αυτή τη δουλειά. Προσγειωμένος, προσβάσιμος και διόλου ψωνισμένος, μου χάρισε μισή περίπου ώρα στο Λονδίνο για τις ανάγκες προώθησης του Reel Steel και η κουβέντα μας, πολύ σύντομα, ξέφυγε από το φιλμ για να καταλήξει σε διαδρόμους πολύ προσωπικούς. Με πολύ λίγους σταρ μπορείς να το πετύχεις αυτό.

Reel Steel λοιπόν! Για πείτε μου αγαπημένες ταινίες για το μποξ!

Η αγαπημένη μου είναι ένα ντοκιμαντέρ, το “Όταν είμασταν Βασιλιάδες”. Αλλά μου αρέσουν πολύ τα Ρόκυ. Όλα τα Ρόκυ. Ακόμα και το τέταρτο, που πολύς κόσμος το σνομπάρει.

Πεθαίνω για το φάση που ο Ντράγκο του λέει...

(με κόβει)...“I must brake you!” (γέλια). Το θυμάμαι! Μου άρεσε πάρα πολύ και το “Ρόκι Μπαλμπόα” που σκηνοθέτησε πρόσφατα ο Σταλόνε. Εννοείται πως όταν προπονούμαι ακούω πάντα τη μουσική του Μπιλ Κόντι.

Ο πατέρας σας ήταν μπόξερ.

Ναι, αλλά δεν μας μιλούσε ποτέ για εκείνα τα χρόνια. Δεν μας επέτρεπε να βλέπουμε αγώνες στη τηλεόραση, ούτε φυσικά να πηγαίνουμε σε τέτοιου τύπου εκδηλώσεις. Είμασταν πιτσιρίκια τότε, εγώ και ο αδελφός μου πλακωνόμασταν σχεδόν από την ημέρα που γεννήθηκα. Ακόμη και σήμερα αρνείται να μας πει την οποιαδήποτε ιστορία.

Πως κρίνετε τον εαυτό σας, ως πατέρα; Είστε ελαστικός ή από τους “αυστηρούς”;

(παύση). Τα παιδιά μου θα σας πουν πως είμαι αυστηρός. Όχι τόσο όσο ο πατέρας μου – αυτός είναι το “μέτρο”. Φαντάζομαι πως θέλεις πάντα να είσαι καλύτερος γονιός απ' ότι οι δικοί σου. Λογικό μου φαίνεται.

Ήταν τόσο αυστηρός ο πατέρας σας;

Δεν φώναξε ποτέ, δε θυμάμαι να τον ακούω ποτέ να φωνάζει. Αλλά ήταν αυστηρός, ναι. Σκεφτείτε πως χθες ήταν μαζί μου σε ένα επίσημο δείπνο για την ταινία, και δεν μπορούσα να βάλω κάτι στο πιάτο μου χωρίς πρώτα να σερβίρω όλους τους υπόλοιπους επειδή αυτός ήταν εκεί! Καμαρώνω γι αυτό βέβαια, αλλά... προκύπτει και από την αυστηρότητα του. Η γυναίκα μου πάλι είναι πολύ ελαστική με τα μικρά μας οπότε κρατώ κάποιες ισορροπίες. Δεν καίγομαι για ψιλοπράγματα. Δεν κάνω παρατηρήσεις για αγκώνες στο τραπέζι για παράδειγμα. Αλλά το κομμάτι του σεβασμού με απασχολεί πολύ. Βλέπω πως ο κόσμος γύρω τους είναι ιδιαίτερα πιο ελαστικος απέναντι τους, επειδή... (σ.σ.: το λέει με δισταγμό) είμαι αυτός που είμαι. Τους επιτρέπει πράγματα που δεν θα επέτρεπε σε άλλα παιδιά. Αυτό με ενοχλεί πολύ. Κι έτσι γίνομαι κι εγώ αυστηρός!

Θα θέλατε να μου δώσετε ένα παράδειγμα;

Χμμμ... Κοιτάξτε, μένουμε σε πολυκατοικία. Και στην είσοδο υπάρχει ένας πορτιέρης. Έβλεπα πως μερικές φορές ξεχνούσαν να του πουν “ευχαριστώ” κάθε φορά που τους άνοιγε την πόρτα. Και τους προειδοποίησα: για ένα μήνα θα σας κάνω παρατήρηση κάθε φορά που θα το ξεχνάτε. Μετά απ' αυτό, θα πηγαίνουμε σπίτι από τις σκάλες. Μένουμε στον ένατο. Ε, πρέπει να ανέβηκα καμιά εικοσαριά φορές αυτά τα σκαλοπάτια. Αλλά τελικά “έπιασε”.

Η ταινία αφορά τη σχέση ενός πατέρα με τον γιο του...

Ναι, και όταν είσαι πατέρας ο ίδιος, αυτές οι ιστορίες σε επηρεάζουν περισσότερο. Δεν σας το κρύβω, πολλές φορές στα γυρίσματα έπρεπε να “βάζω φρένο” στο συναισθηματισμό μου. Μια σκηνή ιδιαίτερα ήταν πολύ δύσκολη.

Αναφέρεστε στη σκηνή που του ζητάτε συγγνώμη.

Ναι, αυτήν ακριβώς. (Αναστενάζει). Κάθε γονιός θα το περάσει αυτό. Είναι νωρίς για μένα ακόμα, αλλά και εγώ την περιμένω αυτή τη στιγμή. Όλα τα παιδιά μεγαλώνουν με ένα παράπονο, πάντα διαφορετικό, αλλά το “γιατί δεν ήσουν εκεί τότε;” θα το ακούσεις. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως θα το ακούσεις. Και τότε είναι που πρέπει να πεις στο παιδί σου πως, ναι, ξέρεις, έκανα ότι καλύτερο μπορούσα, συγγνώμη για τα λάθη μου. Και θα είναι δύσκολο. (παύση)

Είναι δύσκολο και για το παιδί φαντάζομαι. Ήταν και για εσάς;

Ξέρετε, στο παρελθόν ίσως και να ήμουν κάπως ανεύθυνος στις συνεντεύξεις μου. Ίσως να μίλησα άσχημα για κάποιες προσωπικές στιγμές, για την οικογένεια μου, ίσως να ήμουν αυστηρός. Προσπαθώ να το διορθώσω τώρα. Ναι. Είμαστε συμφιλιωμένοι με τους δικούς μου. Ειδικά με τη μητέρα μου. Είμαι σαρανταδύο ετών, ήταν καιρός να θάψω το τσεκούρι του πολέμου - ήμουν οκτώ όταν χώρισαν οι δικοί μου και δεν είχα τα μέσα να το επεξεργαστώ τότε. Ως παιδί όμως, ποτέ μου, ποτέ δεν ένιωσα πως δεν με αγαπούσαν. Ποτέ, ούτε μία στιγμή. Εκείνα τα χρόνια βέβαια, το διαζύγιο ήταν κάτι το ασυνήθιστο. Σήμερα, όχι και τόσο. Στο φινάλε ομως, τα παιδιά μεγαλώνουν και κάνουν σχέσεις κι αυτά. Κάποιες βγαίνουν καλές, κάποιες σκάρτες. Είναι αναπόφευκτο: Θα πληγωθούν και θα πληγώσουν. Και θα μάθουν από μόνα τους πως οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων έχουν ρίσκα. Και δεν προκύπτουν πάντα ρόδινες. Αλλά αν δεν νιώσουν πως τα αγαπάς, τότε ναι, θα έχεις πραγματικό πρόβλημά.

Ωραία όλα αυτά, αλλά εσάς σας αγαπούν... πολλοί. Έχετε και τη “στάμπα” του πιο σέξι εν ζωή αρσενικού.

Δεν μπορώ να πάρω στα σοβαρά κάτι τέτοιο. Το φοβάμαι κιόλας. Μου φαίνεται επικίνδυνο. Το κορμί κάποια στιγμή παρακμάζει. Τι θα κάνω τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής μου που δεν θα δείχνω και τόσο “σέξι”; Δεν μου “ανήκει” ο τίτλος, κάποιος άλλος τον σκαρφίστηκε. Μου αρέσει να είμαι υγιής, να έχω ένα γυμνασμένο σώμα, είμαι ηθοποιός και το σώμα μου είναι το εργαλείο μου, αλλά μέχρι εκεί. Ότι είναι να έρθει, θα έρθει. Δεν θέλω να φυλακιστώ σε μια δημόσια εικόνα.

Η ανιψιά μου πάντως κόντεψε να λιποθυμήσει όταν της είπα πως θα σας συναντήσω.

Ναι, κοίτα, αν η ανιψιά σου ήταν εδώ κοντά και έβλεπε πως είναι η φάτσα μου όταν ξυπνάω το πρωί, θα σου έλεγε “θείε, σπουδαία τα λάχανα”...