Στο Φεστιβάλ της Ταορμίνα, η άφιξη της ανέβασε για τα καλά το θερμόμετρο. Η ίδια όμως δεν είχε κανένα πρόβλημα να περπατήσει στους δρόμους της πόλης, να χαμογελάσει σε όσους την κοιτούσαν και να δώσει ένα masterclass παρουσία πολλών πιτσιρικάδων που ενίοτε, έκαναν «δύσκολες» ερωτήσεις. Εμείς την ξεμοναχιάσαμε γι αυτήν εδώ τη κουβέντα. Α, και αν αναρωτιέστε, ναι, από κοντά είναι πιο όμορφη. Αν δηλαδή μπορείτε να το φανταστείτε αυτό.

Η μητρότητα σας έχει αλλάξει; Πιάνεται τον εαυτό σας να ξανασκέφτεται κάποιες επιλογές του ή να κοιτάζει τα σενάρια που του προτείνονται με άλλα πλέον κριτήρια;

Δεν πάνε ούτε δυο μήνες από τότε που σταμάτησα να θηλάζω… (σ.σ.: Θεέ μου τι ακούω) αλλά η απάντηση είναι ‘όχι’. Δεν αφήνω αυτές τις δυο ιδιότητες να μπερδευτούν. Για τα παιδιά μου είμαι η μητέρα τους. Για μένα, είμαι η Μόνικα.

Στη φιλμογραφία σας συναντά κανείς ρόλους σε χολιγουντιανές παραγωγές, σαν το Matrix αλλά και σε ανεξάρτητες, «αιχμηρές» ευρωπαϊκές ταινίες όπως το Μη Αναστρέψιμος.

Κάποιες φορές επιλέγεις έναν ρόλο απλά και μόνο για την εμπειρία του να εργαστείς με κάποιο σπουδαίο ηθοποιό, κάποιες επειδή θέλεις να δοκιμαστείς στα «δύσκολα».

Απογοητευτήκατε ποτέ από καλλιτέχνες που θαυμάζατε στο παρελθόν;

Ναι, περισσότερες από μία φορά. Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι του επαγγέλματος μου θεωρούν πως το να έχεις ταλέντο αρκεί. Κάνουν λάθος, δυστυχώς για τους ίδιους και για όσους τους αγαπούν. Ξέρετε, η λίστα με τους σκηνοθέτες ή τους ηθοποιούς που θαυμάζω και θα ήθελα να δουλέψω μαζί τους είναι τόσο μεγάλη…

Έχετε ποτέ προσεγγίσει η ίδια κάποιον απ’ αυτούς;

Όχι, ποτέ. Λόγω της γυναικείας φύσης μου, φοβάμαι. Πάει όμως μαζί με το επάγγελμα.

Εννοείτε ότι η υποκριτική είναι μια, ας πούμε, «θηλυκή» ιδιότητα;

Ναι, ακριβώς. Ο Ρίτσαρντ Μπάρτον είχε πει κάποτε πως «Μια ηθοποιός είναι κάτι παραπάνω από γυναίκα ενώ, ένας ηθοποιός, κάτι λιγότερο από άντρας» και είχε απόλυτο δίκιο: οι άντρες εκθέτουν μια θηλυκή πλευρά του εαυτού τους κάθε φορά που ανεβαίνουν στη σκηνή ή στήνονται μπροστά σε μια κάμερα. Όλοι, ανεξαιρέτως. Τη μνημονεύω συχνά αυτή την ατάκα, μου αρέσει πολύ. Έχω συνηθίσει να έρχονται σε μένα.

Και τι κάνετε όταν ένας σκηνοθέτης που σας έχει επιλέξει δεν είναι απαιτητικός από εσάς;

Εννοείται τι κάνω όταν με επιλέγουν επειδή είμαι όμορφη;

Εσείς το είπατε…

Κοιτάξτε, το σώμα μου είναι ένα εργαλείο. Το χρησιμοποιώ όπως ένας κιθαρίστας την κιθάρα του. Μπορεί να είμαι πολύ ντροπαλή και μαζεμένη από τη φύση μου αλλά στη δουλειά μου αυτό οφείλω να κάνω. Γι αυτό και όταν δεν με καθοδηγούν, όταν νιώθω δηλαδή ότι με αφήνουν «ελεύθερη», πελαγώνω. Και γιατί ξέρω ότι τους ενδιαφέρει μονάχα η εμφάνιση μου, από μόνη της ή και μέσα στο κάδρο, δεν έχει σημασία, αλλά και επειδή φοβάμαι πολύ.

Τι φοβάστε;

Την κάμερα. Την τρέμω την κάμερα! Και μπροστά της πρέπει να βάζω στην άκρη όλους τους φόβους μου, αλλά πώς να το κάνεις αυτό όταν κάποιος σκηνοθέτης σε αφήνει γυμνή μπροστά στο φακό και περιμένει να παίξεις! Φυσικά δεν είναι έτσι όλοι οι σκηνοθέτες. Κάποιοι κάνουν εντατικές πρόβες, όπως ο Φιλίπ Γκαρέλ με τον οποίο δουλέψαμε ενάμιση χρόνο πριν ξεκινήσουμε γυρίσματα. Ο Μελ Γκίμπσον επίσης είναι ένας σκηνοθέτης που είναι και ηθοποιός οπότε είναι πάντοτε γενναιόδωρος μαζί σου. Ξέρω πως περνά κάποια σοβαρά προβλήματα τώρα, αλλά η προσωπική του ζωή δεν με αφορά, είμαι περήφανη που δούλεψα μαζί του. Κάποιοι άλλοι σκηνοθέτες πάλι δουλεύουν την ώρα των γυρισμάτων, στο πλατό. Άλλοι όμως δε μιλάνε καθόλου. Απλά στήνουν τρεις κάμερες και λένε «πήγαινε από δω ως εδώ» και όταν τους ρωτάς πως πήγε σου κάνουν «it’s ok, it’s ok…». Οι σκηνοθέτες είναι για μένα αλχημιστές. Και αυτή την αλχημεία οφείλουν να τη μοιραστούν μαζί σου, να σε κάνουν κοινωνό. Ευτυχώς, πολλές φορές έχω φύγει «κερδισμένη» από γυρίσματα. Έχω μάθει δηλαδή κάτι για μένα. Αυτό το τελευταίο μου συμβαίνει πολύ συχνά όταν κάνω μεταγλωττίσεις σε κινούμενα σχέδια (γέλια)! Είναι και κάποιες φορές όμως που δεν έχω μάθει τίποτα. Τι-πο-τα!

Τελικά, πως επιλέγετε τους ρόλους σας

Τις περισσότερες φορές, με βάση το ένστικτο. Δεν έχω θέμα με τα είδη. Μου αρέσουν οι περιπέτειες, οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας, τα κινούμενα σχέδια αλλά και οι απαιτητικές ταινίες «δημιουργών», μου αρέσει το σινεμά. Οπότε, ο ρόλος που συνήθως επιλέγω είναι αυτός που με έχει προκαλέσει περισσότερο. Είναι πολύ σημαντικό για μένα αυτό: να νιώθω μια πρόκληση – γιατί πριν ενσαρκώσεις έναν χαρακτήρα, πρέπει πρώτα να τον αντιμετωπίσεις.

Επιζητάτε αυτή τη σύγκρουση.

Ναι γιατί με κάνει να νιώθω καλύτερα. Είναι μια διαδικασία που λειτουργεί θεραπευτικά για μένα. Έχω πολλά φαντάσματα να απελευθερώσω.

Κι αν δεν ήσασταν ηθοποιός, τι δουλειά θα κάνατε;

Κλέφτης.