Την απάντηση στην ερώτηση «Ποια είναι η απίστευτη αλήθεια για τη βασίλισσα Ρακέλα;», για μια τρανσέξουαλ που όταν έχει τα μάτια ανοιχτά ζει στις Φιλιππίνες κι όταν τα έχει κλειστά στο Παρίσι τη έδωσε ένας Ισλανδός σκηνοθέτης με εξωτικό όνομα. Μέσα σε δύο χρόνια από την πρώτη προβολή της ταινίας στη χώρα μας (στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο  τμήμα «Ημέρες Ανεξαρτησίας») πολλές αλήθειες για την Ισλανδία, τις Φιλιππίνες και την Ελλάδα έχουν αμφισβητηθεί. Η αλήθεια όμως που βρίσκει κανείς μέσα από την τέχνη και την ανθρώπινη επαφή, ακόμη κι όταν μεσολαβεί ο κινηματογραφικός φακός, παραμένει αδιαπραγμάτευτη. Αυτό τουλάχιστον φαίνεται να μας λέει ο Olaf De Fleur απαντώντας στις δικές μας ερωτήσεις.

Πώς γνωρίσατε τη Ρακέλα; Τι σας τράβηξε περισσότερο το ενδιαφέρον στην ιστορία της;

Καθώς ταξίδευα στις Φιλιππίνες, έπεσα πάνω σε κάτι απίστευτες γυναίκες, που έμοιαζαν με μοντέλα, κι όμως βρίσκονταν καταμεσής της πιο φτωχής συνοικίας της περιοχής. Ήταν παράταιρες με το περιβάλλον τους, γι' αυτό και ξεκίνησα να ρωτάω τους Φιλιππινέζους φίλους μου γι' αυτές. Όταν πρωτομίλησα με αυτές τις τρανσέξουαλ ανακάλυψα πως επρόκειτο για αγόρια αλλά η ψυχή τους ήταν θηλυκή, μάλιστα ήθελαν να παντρευτούν ετεροφυλόφυλους. Κάτι με μαγνήτισε. Η ζωή είναι πάντα ρευστή, δεν είναι ποτέ άσπρη ή μαύρη, κι εμένα με ελκύει η ρευστότητα... Πήραμε συνέντευξη από 30 περίπου κορίτσια στις Φιλιππίνες. Η Ρακέλα ξεχώρισε για τη δημιουργικότητά της από την πρώτη στιγμή: παρά το ότι πέρασε τη μισή της ζωή στο δρόμο, είναι εξαιρετικά ευφυής. Μας εντυπωσίασε το ταλέντο της να αυτοσχεδιάζει, να επινοεί ατάκες όταν χρειαζόταν, να επαναλαμβάνει ακόυραστα τις σκηνές της. Έχει ένα φυσικό χάρισμα.

Ανακαλύψατε κάτι για την καθημερινότητα (ή και την κοινωνική συγκρότηση) των τρανς που σας εντυπωσίασε κατά την έρευνά σας;

Δεν μπορώ να ανακαλέσω κάτι συγκεκριμένο, απλώ ερωτεύτηκα παράφορα τη Ρακέλα, αυτό το κορίτσι του δρόμου με τα πολλά όνειρα, τη μεγάλη καρδιά και την αστείρευτη βούληση για ζωή. Όταν ερωτεύεσαι ένα τέτοιο στοιχείο, είναι εύκολο να γυρίσεις την ταινία σου, μεταμορφώνεσαι και ακολουθείς την καρδιά σου.

Υπάρχουν αντίστοιχες μειονοτικές ομάδες στη δική σας χώρα;

Όχι, υπάρχουν μόνο μερικές μεμονωμένες περιπτώσεις γιατί η κουλτούρα είναι πολύ διαφορετική. Η Ασία είναι μοναδική σε ό,τι αφορά τις φυλομεταβατικές κοινότητες, υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ανοχή και εξωστρέφεια. Οι Ευρωπαίοι, σε σχέση με τους Ασιάτες, είναι πολύ πιο ομοφοβικοί και οπισθοδρομικοί, σύμφωνα με την εμπειρία μου.

Υιοθετείτε μια φόρμα ανάμεσα στο φιξιόν και το ντοκιμαντέρ. Πώς προέκυψε αυτό το υβρίδιο, που μάλιστα αποκαλείτε «Visiomentary»;

Όπως συμβαίνει με πολλά δείγματα καλλιτεχνικής δουλειάς, ήταν ένας συνδυασμός λαθών και εμποδίων. Προσπάθησα να εξασφαλίσω χρηματοδότηση παρουσιάζοντας την ταινία ως ντοκιμαντέρ, αλλά το μόνο που εισέπραξα ήταν ειρωνικά σχόλια του τύπου «Είναι απλώς άλλη μια ταινία για τα τραβέλια στον τρίτο κόσμο» ή «αυτό τό 'χουμε ξαναδεί»! Και είδα κι άλλες ταινίες και διαπίστωσα πως είναι όντως κάτι που έχουμε ξαναδεί, οπότε αποφάσισα να κάνω κάτι διαφορετικό: Μια ταινία για το όνειρο ενός πραγματικού ανθρώπου, κι όχι ένα τυπικό πορτρέτο με ερωτήσεις «θα κάνεις προσθετική στήθους ή εγχείρηση αλλαγής φύλου;». Ήθελα να μιλήσω σε κινηματογραφική γλώσσα, κι όχι με κινούμενα κεφάλια. Οπότε αποφάσισα να χρησιμοποιήσω στοιχεία από τον πραγματικό κόσμο. Άντλησα έμπνευση από τον Ιταλικό Νεορεαλισμό, από τον Μάικ Λι, τον Τρίερ. Το «Visiomentary» ήταν ένας απλώς ένας τρόπος να βάλω μια ταμπέλα, κάτι σαν το «κάνε ό,τι καταλαβαίνεις», μια ταμπέλα που θα παρέπεμπε στην απόλυτη ελευθερία.

Τι ποσοστό από αυτά που βλέπουμε είναι βασισμένο στην πραγματική ζωή της Ρακέλα;

Δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι. Δεν υπολόγισα την αναλογία. Είναι μια ταινία μυθοπλασίας, όχι ντοκιμαντέρ. Ωστόσο δεν ξέρω τι κάνει η Ρακέλα αυτές τις μέρες.

Κερδίσατε το βραβείο Teddy πριν από λίγα χρόνια στο Βερολίνο. Αυτή η βράβευση έπαιξε καθοριστικό ρόλο, πιστεύετε, στην πρόσληψη της ταινίας;

Ναι, νομίζω πως άλλαξε εντελώς το τοπίο. Έδωσε στο πρότζεκτ φτερά, κυριολεκτικά. Και μόνο το ότι συμπεριλήφθηκε στο «Panorama» της Μπερλινάλε μού φαίνεται απίστευτο. Επέτρεψε στο φιλμ να σταθεί αυτόνομα για να δούμε τι κοινό μπορούμε να έχουμε παγκοσμίως.

Δεν χρησιμοποιείς το πραγματικό, ισλανδικό σου όνομα στην υπογραφή σου, αλλά συστήνεσαι ως «Da Fleur». Πώς προέκυψε αυτό;

Το «Da Fleur» είναι προϊόν επινόησης. Απλώς μου αρέσει να παίζω με την αξία που δίνουμε στα ονόματα, οπότε μου αρέσει να αλλάζω την υπογραφή μου συχνά, έχω πολλά aliases. Τι αξία έχει ένα όνομα; Δεν έχει καμία αξία πέρα από αυτή που επιλέγουμε να του δώσουμε στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που αρέσκεται στο να βάζει ταμπέλες και πράγματα μέσα σε κουτιά, αν και τίποτα δεν χωράει μέσα σε αυτά. Οπότε αυτό που περιγράφετε είναι ένα ιδιωτικό παιχνίδι με τα γράμματα.

Πώς επηρέασε η πρόσφατη κρίση της ισλανδικής οικονομίας την κινηματογραφική παραγωγή;

Αυτά είναι γήινα, καθημερινά πράγματα και επηρεάζουν τους πάντες. Αλλά αποκαλύπτουν το πόση μεγάλη σημασία δίνουμε στο χρήμα και έτσι υποφέρουμε από την έλλειψή του. Θα έλεγα πως είναι ένα κρύο ντουζ εξυγείανσης, που προκαλεί οδύνη. Αν το δει κανείς ψύχραιμα θα διαπιστώσει πως το 90% των χωρών του κόσμου έχουν υποφέρει πολύ χειρότερα ζητήματα από την ξαφνική απώλεια χρημάτων. Οι άνθρωποι πάντα υπέφεραν και θα υποφέρουν στους αιώνες που έρχονται...