Συνάντησα τον Τζιμ Κάρεϊ δυο φορές και η εντύπωση μου παρέμεινε η ίδια: ο άνθρωπος κρύβει πολλά πίσω από την κωμική του περσόνα αλλά δύσκολα θα φτάσεις πολύ μακριά. Ο χαβαλές και το καλαμπούρι κυριαρχεί - και φυσικά δε σου μένει άντερο. Την δεύτερη φορά, τον συνάντησα για το The Yes Man, και προς το τέλος κάπως χαλάρωσε. Ήμουν νομίζω και ο τελευταίος "στη σειρά" εκείνη τη μέρα.

Σε ελληνίδα συνάδελφο είχατε πει, αστειευόμενος, για το "Me, Myself & Irene" ότι "καιρός ήταν να κάνω κωμωδία γιατί έχω αρχίσει να παίρνω καλές κριτικές και αυτό με ανησυχεί". Πόσο κάνατε πλάκα και πόσο όχι; (σ.σ.: 'Ηταν η δεύτερη φαρσοκωμωδία που γύρισε υπο την καθοδήγηση των αδελφών Φαρέλι, έχοντας ήδη αποσπάσει εκθειαστικές κριτικές για τις δραματικές του ερμηνείες στα Truman Show και Man On The Moon").

(Γέλια) Είχα πραγματικά πει κάτι τέτοιο; Δεν ξέρω, να σας πω την αλήθεια τα βραβεία καλά είναι και μια θετική κριτική απέναντι στη δουλειά σου μπορεί και να σου φτιάξει τη μέρα, αλλά στο φινάλε σημασία έχει πόσο καλά περνάς μ'αυτό που κάνεις. Και εγώ, είναι η αλήθεια, έχω δοκιμάσει πολλούς διαφορετικούς μεταξύ τους ρόλους και θέλω να συνεχίσω να το κάνω - αλλά το πόσο αγαπώ την κωμωδία δεν έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια. Απο την άλλη, όταν ξέρεις ότι έχεις μέσα σου πολλά να εκφράσεις, πόσο θα αντέξεις κρατώντας τα φυλακισμένα;

Αλήθεια, έχετε ποτέ νοιώσει ότι έχετε... ισοπεδώσει έναν χαρακτήρα με την επιβλητική σας ερμηνευτική περσόνα ή το κάνετε συνειδητά;

Γνωρίζω πολύ καλά ότι κρύβω έναν μεγαλομανή μέσα μου. Κάνω πολλούς αυτοσχεδιασμούς και στο τέλος, σκοτώνω πολλά μωρά!

Σκοτώνετε μωρά;

Ναι, είναι μια έκφραση εδώ στο Χόλιγουντ... Ακούγεται απαίσιο, έτσι; Ξερεις, κάθε χαρακτήρας που "γεννάς" είναι ένα μωρό, και όταν αυτός ο χαρακτήρας δεν σου κάνει ή δεν εξυπηρετεί το στόρι, τότε "αυτό το μωρό πρέπει να πεθάνει". (Σε χρόνο μηδέν, φορά το μανδύα του "έντρομου σταρ" και ερμηνεύει  αστραπιαία έναν φοβερό μονόλογο) - Σας ικετεύω μην το γράψετε αυτό! Δεν άγγιξα ποτέ μωρό στη ζωή μου, είναι απλά σχήμα λόγου! Λατρεύω τα μωρά, θέλω μόνο να τα φροντίζω!

Λίγοι ηθοποιοί πάντως στο Χόλιγουντ σήμερα μπορούν να δοκιμάζουν την τύχη τους σε τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους ρόλους όπως εσείς.

Είμαι τυχερός. Αλήθεια νοιώθω απο τους πιο τυχερούς ανθρώπους στη δουλειά μου - έχω την ευκαιρία να κάνω τόσα διαφορετικά πράγματα και νοιώθω να έχω ξεφύγει απο την τυποποίηση. Κυρίως, φυσικά, επειδή κι'εγώ το ήθελα.

Θέλετε να πείτε ότι πολλοί συναδελφοι σας επιλέγουν την τυποποίηση επειδή τους βολεύει;

Όχι, δεν λέω αυτό... Όχι ακριβώς τουλάχιστον!

Αλήθεια, ποιον χαρακτήρα σας έχετε αγαπήσει περισσότερο;

Δεν έχω άλλη επιλογή απο τον Ace! (Σ.σ.: Φυσικά και κάνει πλάκα αναφερόμενος στον "Ντετέκτιβ Ζώον", τον χαρακτήρα που τον έκανε διάσημο στις ΗΠΑ ως... χαρισματικό νευρόσπαστο -  και οι δυό μας ξεκαρδιζόμαστε) Σοβαρά τώρα, η Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού. Το βάθος της απώλειας, αυτού του τόσο ακέραιου και καθαρού συναισθήματος, πολλές φορές φτάνει σε ασύλληπτα όρια, και το να βουτήξω εκεί ήταν σίγουρα μια εμπειρία, αλλά δεν ήταν το μόνο ελκυστικό στοιχείο αυτού του χαρακτήρα. Ήταν κυρίως η δοκιμασία του να είσαι όσο το δυνατόν λιγότερο προσβάσιμος. Ξέρεις, συνήθως είσαι εσύ που κάνεις την κίνηση προς τους θεατές, που τους πλησιάζεις με την ερμηνεία σου. Εδώ έπρεπε να τους κάνεις να σε πλησιάσουν αυτοί. Έχω παίξει τόσους... πολύχρωμους χαρακτήρες στη μεγάλη οθόνη κι αυτός εδώ, σε προσκαλούσε να τον συντροφέψεις. Ήταν πρώτα άνθρωπος και μετά αστείος. Γελούσες μ'αυτόν επειδή γελάς και με σένα, ή επειδή κλαίς...

Και τι κάνει εσάς να γελάτε; Ποιά αστεία σας κερδίζουν;

Χμμμ... Γελάω με τις γκάφες των άλλων. Γελάω με τα λάθη τους. Ξέρεις και τα αστεία έχουν τη μαθηματική τους λογική. Μπορώ να χαζέψω ένα sitcom (σ.σ.: όρος που αναφέρεται στις αμερικάνικες ημίωρες κωμικές σειρές και "βγαίνει" απο τις λέξεις situation comedy - κωμωδία καταστάσεων δηλαδή) και να προβλέπω ένα-ένα τα αστεία, γιατί υπάρχει μια λογική πίσω απ'αυτό. Ξέρεις, η μία ατάκα θα σε πάει στην άλλη και η επόμενη θα δημιουργήσει έδαφος για μια παρεξήγηση και η παρεξήγηση θα φέρει την κωμική ανατροπή και όλα είναι τόοοοσο προβλέψιμα! Και ξαφνικά βλέπεις ανθρώπους που κάνουν λάθη, που πέφτουν απο τ'άλογα τους ή γλυστράνε στο πεζοδρόμιο και τρώνε τα μούτρα τους και πεθαίνεις στο γέλιο. Η ανατροπή βρίσκεται στο λάθος, στην αποτυχία.

Το λάθος όμως από μόνο του δεν είναι αστείο - πρέπει να υπάρχει και μια ανθρώπινη αντίδραση σ' αυτό.

Ναι, και ξέρεις γιατί; Ξέρεις τι είναι πραγματικά αστείο; Ο εγωισμός. Το τεράστιο "εγώ" μερικών ανθρώπων. Ο Μοχάμεντ Αλί είχε ένα πολύ ιδιαίτερο χιούμορ, έκανε συνεχώς πλάκα μ'αυτό. Και ο Πίτερ Σέλερς με κάνει και γελάω, η αγαπημένη μου ταινία της σειράς του Ροζ Πάνθηρα πρέπει να είναι το Shot In The Dark (σ.σ.: Ελληνικός τίτλος: Λαγωνικό 24 Καρατίων) αν και μαθαίνω ότι ήταν ένας πολύ δυστυχισμένος άνθρωπος. Είδατε εκείνη την ταινία μήπως;

Εννοείτε το "Πήτερ Σέλερς για πάντα", με τον Τζέφρι Ρας;

Ναι αυτό, το έχετε δει;

Ναι. Σας άρεσε;

Ειλικρινά δεν την είδα αν και πέτυχα μια διαφήμιση της στο HBO (σ.σ.: στην Αμερική η ταινία παίχτηκε κατευθείαν στην καλωδιακή τηλεόραση) και βρήκα τον Τζέφρι Ρας εκπληκτικό ως Πίτερ Σέλερς - πρέπει να'χει κάνει φοβερή δουλειά...

Ο Πίτερ Σέλερς δήλωνε στις συνεντεύξεις του ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο λατρεύει τόσο τις μεταμορφώσεις είναι επειδή ο ίδιος δεν είχε προσωπικότητα. Πίσω απο τις δικές σας αλλά και όλες τις μεταμορφώσεις που μπορεί να υποστεί ένας ηθοποιός, πόσο μπορεί να διατηρήσει αναλλοίωτο τον δικό του χαρακτήρα;

Ναι, ακούω ότι ήταν ένας δυστυχισμένος άνθρωπος... Τώρα με ρωτάτε ποιός είμαι πραγματικά; (Χαμογελάει και απαντά με ύφος τρελού επιστήμονα) Δεν θα αποκαλύψω ποτέ το μυστικό μου!