Δεν νομίζω ο Χούπερ να υποψιαζόταν τη βράβευση του με Όσκαρ όταν κάναμε αυτή τη κουβέντα, τον  περασμένο Οκτώβριο. Ευτυχώς – δεν θα ήταν εύκολο να κλείσω αυτή τη συνέντευξη μετά το αγαλματάκι. Ο σεμνός και χαμηλόφωνος σκηνοθέτης πάντως είχε πολλά να πει.
 
Τελικά αυτή είναι όλη κι όλη η δουλειά ενός Βασιλιά; Να βγάζει λόγους;
 
Και πριν την έλευση του ραδιοφώνου, δεν χρειαζόταν να κάνει ούτε αυτό (γέλια)! Αρκούσε μόνο η μορφή τους για να κάνει τη δουλειά. Ήταν φιγούρες εμβληματικές, και αυτό ήταν όλο. Το ράδιο ήταν αυτό που τους δυσκόλεψε. Τότε οι Βασιλιάδες συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να συνδεθούν συναισθηματικά (ή τουλάχιστον να υποκριθούν πως συνδέονται) με τα θέματα που αφορούσαν τη χώρα. Ο Μπέρτι (σ.σ.: παρατσούκλι του Βασιλιά Γεώργιου, που ακούγεται και στην ταινία) βρέθηκε σε λάθος τεχνολογική συγκυρία, ο κακομοίρης!

 
Με τα χρόνια πάντως, μονάχα ο Τσόρτσιλ παρέμεινε ως ένα έμβλημα εκείνης της εποχής.
 
Και η ταινία μας ίσως το αλλάξει αυτό. Είναι, αν θέλετε, και μια ανατρεπτική επιλογή, από την άποψη του ότι ο Τσόρτσιλ έχει φιλμογραφηθεί άπειρες φορές και είναι μια ιστορία πολύ κουρασμένη. Ξέρετε, υπάρχει ελάχιστη μυθοπλασία στο σενάριο. Βασιστήκαμε πολύ σε ιστορικά ντοκουμέντα. Και στην αλληλογραφία που διατηρούσε ο Βασιλιάς με τον Λόουελ, τον θεραπευτή του. Πολλοί διάλογοι στο φιλμ είναι απευθείας παρμένοι από’ κει.
 
Πόσο δύσκολο είναι να στήσεις μια ταινία για μια ιστορική φιγούρα, και να την κάνεις αληθινή; Ιδίως έναν Βασιλιά…
 
Εννοείτε πως να τους «εξανθρωπίσω». Πολλοί μου κάνουν αυτή την ερώτηση – ακόμα και σκηνοθέτες. Και είναι μια ερώτηση που δεν καταλαβαίνω. Εννοώ, για ανθρώπους μιλάμε εξ’ αρχής. Ανθρώπους που έζησαν μια αληθινή ζωή, διέγραψαν μια πορεία, άφησαν πίσω τους σημάδια. Δεν μπαίνω ποτέ στη διαδικασία να τους «εξανθρωπίσω» λοιπόν, γιατί τους αντιμετωπίζω ως ανθρώπους από το πρώτο γύρισμα. Με τους Βασιλιάδες βέβαια υπάρχει ένα θέμα…
 

Υπάρχει η απόσταση που δημιουργεί η εξουσία.
 
Ναι, αυτό. Στην περίπτωση μας βέβαια, ο ίδιος ο «ήρωας» αδυνατεί να αγκαλιάσει την ευθύνη του θρόνου. Ο θρόνος είναι αυτό που του έχει ρημάξει τη ζωή, ο θρόνος έχει ρημάξει την ομιλία του, τις σχέσεις του. Είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίσει για να μπορέσει επιτέλους να ζήσει. Και εδώ σας ρωτώ: πόσο συχνά συναντά κανείς έναν τόσο ενδιαφέροντα χαρακτήρα στη μυθοπλασία; Η ιστορία είναι γεμάτη από πολύπλοκες, εξαιρετικά ενδιαφέρουσες προσωπικότητες – θυμηθείτε τον Κιούμπρικ που προσπαθούσε μάταια να στήσει μια ταινία για το Ναπολέοντα! Προφανώς δεν τον ενδιέφεραν οι κατακτήσεις του στο πεδίο της μάχης. Αλλά ο χαρακτήρας. Ο Βασιλιάς Γεώργιος είναι περίπτωση μοναδική. Και ως προσωπικότητα, αλλά και ως καθρέφτης ενός ολόκληρου λαού.
 
Δηλαδή;
 
Μα η κοινωνία αντανακλάται στους ηγέτες της. Ένας Βασιλιάς είναι φορέας μιας εθνικής ταυτότητας. Με όλα τα καλά και όλα τα κακά που επιδέχεται αυτός ο όρος. Η Μοναρχία στην Μεγάλη Βρετανία είναι μια καθαρά σχιζοειδής περίπτωση. Από τη μια, είναι κάτι απαρχαιωμένο, άκαμπτο, δεν ταιριάζει σε μια κοινωνία σαν τη σημερινή. Από την άλλη, έχει κάτι το ρομαντικό, σε ότι αφορά τη διατήρηση του, και οι Άγγλοι το λατρεύουν – ή λατρεύουν να το μισούν. Οι έρωτες και τα πάθη της Βασιλικής Οικογένειας είναι η number one σαπουνόπερα μας. Σχιζοειδής περίπτωση ήταν και ο Βασιλιάς Γεώργιος ο 6ος. Για τον κάθε ένα από εμάς, ο θρόνος φαντάζει προνόμιο από τα λίγα. Γι αυτόν όμως ήταν εφιάλτης σκέτος! Και να σας πω κάτι; Αν η Μοναρχία άντεξε σ’ αυτή τη χώρα, το χρωστά σ’ αυτόν 
 
Η ταινία θίγει και την παιδική του ηλικία, τα δύσκολα παιδικά του χρόνια και την αυστηρή του διδασκαλία.
 
Όταν η μητέρα μου παντρεύτηκε τον πατέρα μου του έθεσε όρκο πως αν κάνουν παιδιά, κανένα δεν θα θητεύσει ποτέ σε “boarding school”, σε σχολείο αρρένων δηλαδή με πολύ αυστηρές αρχές. Δεν την έχω ευχαριστήσει αρκετά γι αυτό. Μια ολόκληρη γενιά ταλαιπωρήθηκε σ’ αυτά τα ιδρύματα από τους πατεράδες της που απλά μεταβίβαζαν το δηλητήριο τους στα παιδιά τους. Μια αρρωστημένη κατάσταση που έκανε μεγάλη ζημιά στο συλλογικό μας ασυνείδητο. Μας κατάντησε μια χώρα ρημαγμένων ανθρώπων.