Αποκλειστική συνέντευξη στον Άκη Καπράνο.

Είναι το χαμηλό προφίλ του Paul Haggis που τον κρατά μακριά από την αντίληψη του κινηματογραφικού κοινού. Ως σεναριογράφος όμως, αναβίωσε τον Τζέιμς Μποντ με το Casino Royale και χάρισε στον Κλιντ Ίστγουντ το δεύτερο του Όσκαρ σκηνοθεσίας, γράφοντας γι αυτόν το Million Dollar Baby (όπως και τα «Σημαίες Των Προγόνων Μας» και «Γράμματα Από Την Ίβο Τζίμα» - την αριστουργηματική διλογία του για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο). Επίσης έχει και ο ίδιος στη τσέπη του ένα Όσκαρ καλύτερης ταινίας για το “Crash” το 2005. Και τώρα δοκιμάζει τις δυνάμεις του στο θρίλερ με τις Τρεις Επόμενες Μέρες με πρωταγωνιστή τον Ράσελ Κρόου σε μια από τις καλύτερες στιγμές του. Τον συναντώ στη σουίτα ενός ξενοδοχείου στο Λονδρέζικο Σόχο.

Αληθεύουν οι φήμες που θέλουν τον Ράσελ Κρόου εξαιρετικά «δύσκολο» στο γύρισμα;

Η αλήθεια είναι ανησυχούσα κι εγώ! Όλοι σ’αυτή τη δουλειά έχουμε ακούσει απίθανες ιστορίες για τη συμπεριφορά του απέναντι – κυρίως – στους σκηνοθέτες. Αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας εξαιρετικά αφοσιωμένος επαγγελματίας. Τα πήγαμε μια χαρά και υπήρχε ένας αμοιβαίος σεβασμός από την αρχή. Τον εμπιστευόμουν απόλυτα – και μ’εμπιστευόταν κι αυτός. Υπήρχαν και αρκετές έντονες, βίαιες σκηνές, αρκετά απαιτητικές. Δουλέψαμε σκληρά.

Πως αντιμετωπίζετε τη βία σε μια ιστορία;

Πιστεύω ότι η βία πρέπει να είναι ενοχλητική. Πρέπει να σε σοκάρει. Και όχι χάρην εντυπωσιασμού, αλλά επειδή... αυτή είναι η φύση της. Με ενοχλεί η γραφική μορφή της. Η ακραία μορφή της – όλα αυτά τα θεαματικά ξεκοιλιάσματα. Αλλά αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι το να μην βλέπω τις συνέπειες αυτής της βίας. Να μην δίνω δεκάρα για τους ανθρώπους που πεθαίνουν. Και αυτή είναι μια αντίληψη που μαστίζει την Αμερική. Κανείς δε νοιάζεται για τους ανθρώπους που πεθαίνουν στο Ιράκ, μας απασχολεί ο προυπολογισμός της επιχείρησης, τα λεφτά που ρίχνουμε, τα όπλα που χρησιμοποιούμε, αλλά δεν βλέπω κανέναν τηλεοπτικό ρεπόρτερ εκει έξω να κάνει ένα αφιέρωμα στους ανθρώπους που πεθαίνουν εκεί.

Η ταινία αποτελεί ρημείκ ενός γαλλικού θρίλερ. Πόσο δύσκολο είναι να κάνει κανείς τις ταινίες που πραγματικά θέλει στο Χόλιγουντ;

Πολύ! Και, ξέρετε, υπάρχουν πολλοί τρόποι που ένα στούντιο μπορεί να κάνει «ζημιά» στην ταινία σου, αν το θέλει. Σκηνοθέτησα την Κοιλάδα Του Ίλα πριν από κάποια χρόνια, και απαίτησα το final cut από το στούντιο. Μου το έδωσαν, αλλά δεν προώθησαν καθόλου το φιλμ. Ελάχιστοι το είδαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ευτυχώς, περισσότεροι το πέτυχαν στην Ευρώπη. Αλλά βεβαια αν η ταινία είχε κοστίσει 200 εκατομμύρια, θα μου έπαιρναν το φιλμ και θα το έκοβαν κατα βούληση. Θα προσέθεταν τα δικά τους ψηφιακά εφέ, θα μπορούσαν να το αλλάξουν εντελώς!

Ή να το κάνουν τρισδιάστατο! Τι τρέλα είναι πάλι αυτή;

Είναι εντελώς παράλογο! Και έχουν επενδύσει τόσα λεφτά! Ο κόσμος θα το βαρεθεί πολύ γρήγορα και θα χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο. Λες και το 3D απο μόνο του θα κάνει τη διαφορά. Τι να το κάνεις αν δεν υπάρχει ένας καλλιτέχνης πίσω από την κάμερα; Σκέψου τι θα έκανε με το 3D ο Ταρκόφσκι ή ο Κιούμπρικ! Και δες τι βλέπουμε τώρα...

Περνάμε και οικονομική κρίση, το απαιτητικό (και δη το ακριβό) σινεμά, δεν έχει και τόσες ευκαιρίες πια.

Το σινεμά γίνεται λιγότερο τέχνη στην εποχή της οικονομικής κρίσης. Συμβαίνει αυτό που συνέβη και τη δεκαετία του 1930. Και όπως σε κάθε περίοδο κρίσεως, η αβεβαιότητα των χρηματοδοτών αντιμετωπίζεται με κάτι δοκιμασμένο. Είναι πιο δύσκολο να κάνεις ενα θρίλερ η ενα δράμα για ενήλικες και πιο σίγουρο να κάνεις μια μεγάλη ταινία με εφήβους που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες. Η εποχή που διανύουμε, είτε αυτή μας αρέσει, είτε όχι, αντικατοπτρίζεται στο σινεμά.

Τι πρέπει να κάνει ένας σεναριογράφος όταν έρχεται αντιμέτωπος με μια ιστορία ήδη γραμμένη από κάποιον άλλο;

Να την κάνει δική του. Αναζητώ την προσωπική μου αλήθεια σε ότι κάνω. Όταν γράφω, θέλω να ξέρω πότε λέω ψέματα στον εαυτό μου, και πότε τον δικαιολογώ, γιατί αν το κάνω έγω αυτό τότε το κάνουν και οι χαρακτήρες μου. Να αξιολογώ τους χαρακτήρες. Να τους αγκαλιάσω και όχι απλά να τους δικαιολογίσω. Και για να το καταφέρω αυτό πρέπει πρώτος έγω να μπω στη θέση τους. Να νιώσω άνετα εκεί. Και, στην προκειμένη περίπτωση, τα δικά μου ερωτήματα, αφορούσαν τη φύση της αγάπης, της δέσμευσης και της πίστης – κυρίως της πίστης. Τι κάνεις όταν πιστεύεις σε κάτι που κανείς άλλος δεν πιστεύει;

Μια ερώτηση για το τέλος. Έχετε δουλέψει πολύ στην τηλεόραση. Υπάρχει μια σκηνή στο Crash όπου ένας τηλεοπτικός παραγωγός λέει στον σκηνοθέτη του ότι ο αφροαμερικάνος ήρωας μιας σκηνής δεν είναι «αρκετά μαύρος»! Σας έχει πραγματικά συμβεί αυτό;

Ναι. Και έχω δει και χειρότερα. Έχω δει λευκούς παραγωγούς να κάνουν ρατσιστικά καλαμπούρια σε αφροαμερικανό σκηνοθέτη, και καλά λόγω άνεσης και «απελευθέρωσης» από την βραχνά της πολιτικής ορθότητας. Και φυσικά ο άνθρωπος δεν είπε τίποτα, γιατί εκείνη την ώρα προφανώς έπρεπε να σκεφτεί την οικογένεια του – δεν είναι εποχές αυτές για να ψάχνεις για δουλειά. Οι άλλοι όμως... στην κοσμάρα τους. Υπάρχουν τύποι στο Χόλιγουντ που μπορούν να μασήσουν και να φτύσουν την ψυχή σου για πλάκα...