Tο “Tetsuo” του Σινια Τσουκαμότο είναι ένα cult movie μυθικών διαστάσεων. Δικαίως! To “cyberpunk-meets-Eraserhead” appeal του, ξεπερνούσε κατά πολύ το εύρος των αναφορών του και, μέσα απ’ αυτές, έβλεπες να γεννιέται ένα μεγάλο ταλέντο, μια ιδιαίτερη φωνή με δύναμη αληθινού οραματιστή.

Αυτά το 1989, όταν δηλαδή έκανε την εμφάνιση του στις αίθουσες και – κυρίως – σε 5ης γενιάς VHS αντίγραφα (αχ, δεν ξέρετε πόσο τυχεροί είστε μερικοί από εσάς που ανακαλύπτετε αυτά τα φιλμ σε πεντακάθαρες ψηφιακές εκδόσεις…). Το 1992, ακολούθησε ένα σίκουελ (Tetsuo II: Body Hammer) και μετά, ο Σίνια Τσουκαμότο αναζήτησε κι άλλους δρόμους έκφρασης, φτάνοντας σε ένα μοναδικό peak το 2002, με το ερωτικό ψυχοδράμα «A Snake In June». Με θυμάμαι να το βλέπω παρέα με την Ιωάννα στο Φεστιβάλ Βενετίας εκείνης της χρονιάς – είχαμε το ίδιο “what-the-fuck-was-that?” βλέμμα όταν άναψαν τα φώτα.

Τέλος πάντων, φαίνεται ότι έπεσαν ζόρια στις τσέπες των παραγωγών του. Ή και στις δικές του. Γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο λόγο ύπαρξης για το Tetsuo: The Bullet Man. Και τα πειστήρια μου είναι: Α) Η επιλογή του Τσουκαμότο να φιλμάρει στην αγγλική. Με τους ηθοποιούς (μαζί με τον ίδιο) να εκφέρουν τις κακογραμμένες ατάκες με ολοφάνερη άγνοια της γλώσσας. Β) Η προσπάθεια του να εξηγήσει τα θολά σημεία του μύθου – προσπάθεια που αποτυγχάνει οικτρά. Γ) Το γύρισμα σε έγχρωμο φανταχτερό hi-def (το αυθεντικό ήταν σε ασπρόμαυρο 16αρι φιλμ με έντονο κονστράστ), που κάνει τα ειδικά εφέ να φαντάζουν φτηνιάρικα (που είναι). Το μοντάζ προσπαθεί να προσδώσει μια τρέλα σε όλο αυτό. Bollocks. Το φιλμ αποτυγχάνει σε κάθε επίπεδο. Κρίμα.