“Κανένας” ήταν το... καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα στο νησί των Κυκλώπων. Και επειδή στον Οδυσσέα εγγράφεται το αρχετυπικό μοντέλο του Ήρωα, όλοι προβάλλουμε τον εαυτό μας στη μορφή του. “Κανένας” ίσον “Όλοι” λοιπόν. Και “Κανένας” είναι και το όνομα που χρησιμοποιεί ο κεντρικός χαρακτήρας του φιλμ του Ζακό Βαν Ντορμέλ, αντιμέτωπος με μια μελλοντική κοινωνία όπου τα συναισθήματα ανήκουν στο παρελθόν – μια κοινωνία δηλαδή εξίσου μονόφθαλμη και εχθρική απέναντι σε “Όλους” εμάς που δεν είμαστε δα και συνηθισμένοι στους ηρωισμούς.

Ξεκινώντας από αυτή τη θεματική, δίχως όμως και να την επεκτείνει διόλου στις δύο και πλέον ώρες της διάρκειάς του, το Mr. Nobody αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που όντας ο τελευταίος επιζήσαντας της εποχής των αισθήσεων, αναπολεί τους σταθμούς της ζωής του, ξεκινώντας από την παιδική του ηλικία και φτάνοντας μέχρι το τέλος (μια ενδιαφέρουσα πινελιά: τρεις διαφορετικοί άνθρωποι ενσαρκώνουν τον κεντρικό χαρακτήρα στις τρεις φάσεις της ζωής του, και ο Ντορμέλ τους καθοδηγεί ομολογουμένως επιδέξια). 60 εκατομμύρια δολάρια κόστισε αυτός ο cyber στοχασμός και, όπως θα έλεγε και ένας παραγωγός, κάθε δολάριο “βρίσκεται” στην οθόνη: οπτικά πρόκειται περί μοναδικού επιτεύγματος. Το “Mr Nobody” είναι μια από αυτές τις ταινίες όπου το κάθε πλάνο είναι ζυγισμένο και σχεδιασμένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Είδα την ταινία σε κινηματογραφικη αίθουσα, αλλά αν την έβλεπα σε dvd φαντάζομαι πως θα περνούσα ώρες ατελείωτες με τον αντίχειρα “κολλημένο” στο freeze-frame.

Και, μεταξύ μας, θα ήταν μια καλύτερη επιλογή από το να ξαναδώ την ταινία, έτσι απλοϊκά και γλυκερά που απαξιώνει ακόμη και τον – εκκωφαντικό - ανθρωπισμό της, εξαντλώντας κάθε απόθεμα καλοπροαίρετης υπομονής μέσα στο μισάωρο.