Η ευτυχία έρχεται απλά. Μερικές φορές χορεύοντας κλακέτες. Γλιστρώντας γενναιόδωρα, όπως οι σταγόνες της βροχής στο πρόσωπό σου. Ανακουφιστικά, όπως μια συζήτηση με φίλους μέχρι το ξημέρωμα. Αναπάντεχα, όπως μια αστεία γκριμάτσα. Μου τα θύμισε όλα αυτά η προχθεσινή συννεφιασμένη «παραφωνία» της άνοιξης. Μου τα θύμισε γιατί απ' όταν πρωτοείδα το Singin' in the rain και η πιο ταπεινή βροχή απέκτησε ρυθμό. Γιατί δεν κατάφερα ποτέ να ξανανοίξω ομπρέλα. Γιατί έκτοτε δεν αντιστάθηκα στην ηδονή ενός εκστατικού πλατσουρίσματος σε μια υπερχειλισμένη λακκούβα.

Αν προσπαθήσεις να ανακαλύψεις πίσω από το Singin' in the rain ένα «σοβαρό» μήνυμα, μάλλον ο θησαυρός θα αποδειχθεί άνθρακας. Γιατί όσο κι αν θέλεις να πιστέψεις πως τούτη η ταινία πάλεψε να αρθρώσει κάποια κριτική εναντίον της βιομηχανίας του θεάματος, αυτή σε διαψεύδει, βροντοφωνάζοντας από τον τίτλο της κιόλας. Μιούζικαλ. Όπερ εστί μεθερμηνευόμενον: χορός, τραγούδι, κοστούμια, θέαμα και... μια υποτυπώδης ιστορία να ενώσει τα σημεία. Κάπως έτσι συνέβη κι εδώ και η γραμμή που ένωσε τους μελωδικούς ήχους ενός τραγουδιού ή μιας κλακέτας έγινε το love story ενός φτασμένου σταρ του Hollywood με μια άσημη ηθοποιό -σε πείσμα του, αγρίως εμπορευόμενου από το studio, δήθεν ειδυλλίου του με την χρόνια συμπρωταγωνίστριά του-αστροπελέκι. Ενδιαμέσως ένας αχταρμάς ρετρό flashback στην προ ύφεσης εποχή, ειρωνείας προς την (καλόπιστη, πάντα) «κοινωνική κριτική» της ζωής των επωνύμων, ξεμπροστιάσματος των αδηφάγων κορακιών του χώρου του θεάματος και ανάλαφρης περισυλλογής σχετικά με την τεχνολογία που μας ξεπερνά ή τις εποχές (και τις μόδες) που αλλάζουν.

Κι όμως, η αλήθεια είναι πως τίποτε από όλα αυτά δεν σε ενοχλεί. Ίσως γιατί οι δημιουργοί τής ταινίας δεν επεδίωξαν ποτέ να σε κοροϊδέψουν. Ή ίσως γιατί κάτι σημαντικότερο τρύπωσε στη μπομπίνα της: Το οργασμικό πινέλο των σκηνογράφων και του ενδυματολόγου. Η αναντικατάστατη εσάνς του Technicolor. Μερικά από τα πιο κολλητικά μουσικά μοτίβα που ακούστηκαν ποτέ σε κινηματογραφική αίθουσα. Η κωμική φλέβα του O' Connor. Η υστερική ερμηνεία της Hagen. Το αιθέριο πάτημα της Charisse. Η κινηματογραφική άνεση και η λυσσασμένη κλακέτα του Kelly. Μια από τις πιο εμβληματικές σκηνές του κινηματογράφου -κανείς άλλος δεν χόρεψε έτσι στη βροχή, βάζοντας απροκάλυπτα το χέρι στην τσέπη του παντελονιού του. Με λίγα λόγια μια καταβύθιση στην ουσία του κινηματογράφου. Τη συγκίνηση. Γιατί, ό,τι κι αν προσθέσουμε, η βασική αποσκευή κάθε ταινίας είναι αυτή: ο ερεθισμός των αισθήσεων. Γιατί, αν η θρησκεία είναι το όπιο των λαών, ο κινηματογράφος είναι το χόρτο τους. Έτσι εξηγείται πώς όσο πιο βαθιά εισπνέεις τις σκηνές του Singin' in the rain τόσο πιο πλατύ διαγράφεται το χαμόγελο στο πρόσωπό σου.

Κι αν όλα αυτά μοιάζουν με αβάσταχτη ελαφρότητα, η ταινία πετυχαίνει ακριβώς αυτό. Να γίνει μια κινηματογραφική χάρτα του δικαιώματος του θεατή στην ψυχαγωγία. Να μας υπενθυμίσει πως η ευφροσύνη δεν είναι προεόρτιο ενοχικών συνδρόμων. Πως η παράσταση πρέπει να συνεχίζεται. Πως συνδυάζοντας μια ομπρέλα, ένα βρεγμένο πεζοδρόμιο και δυο κλακέτες να χτυπούν ρυθμικά μπορείς να αποτυπώσεις την ευτυχία. Να ξυπνήσει τις πιο παιδικές παρορμήσεις μας• την ανείπωτη ευχαρίστηση μιας γκριμάτσας πίσω απ' την πλάτη του δασκάλου, την ανεξήγητη ανάδυση ενός σφυρίγματος, την αχαλίνωτη επιθυμία να υποπέσουμε σε μια βλακεία, έτσι, γιατί το θέλουμε και γιατί μπορούμε. Κι όταν μετά την αυλαία απομένεις να σιγοτραγουδάς «I' m happy again», συνειδητοποιείς πως δεν είναι δα και λίγο...