Πώς  η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο

``Κάνω το έργο του Θεού`` αυτά τα λόγια του προέδρου και
γενικού διευθυντή της Goldman Sachs, του Λόιντ Μπλανκφέιν,
μπορεί να μοιάζουν με αστείο, όμως, συνοψίζει την μανιώδη δίψα για εξουσία
της τράπεζας που κυβερνά τον κόσμο.
Η κρίση που ξέσπασε το φθινόπωρο του 2008 με το κραχ του Χρηματιστηρίου
εκτόξευσε την Goldman Sachs και μέσα σε μια νύχτα ο κόσμος έμαθε
την ύπαρξη της τράπεζας που έχει ως σκοπό να κάνει το `έργο του Θεού`.
``Αυτή η τράπεζα συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με όλα τα γεγονότα,
από τη φούσκα των εταιρειών του Ιντερνέτ και την πτώση του ευρώ,
μέχρι την διαχείριση των στεγαστικών δανείων υψηλού κινδύνου και
την πετρελαιοκηλίδα της BP στον Κόλπο του Μεξικού``, επισημαίνει
ο γάλλος δημοσιογράφος, Μαρκ Ροσέ, στο βιβλίο του, ``Η Τράπεζα. Πώς η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο``,(εκδόσεις Μεταίχμιο, μετάφραση Αριστέα Κομνηνέλλη).
Ο συγγραφέας μας εισάγει στα ενδότερα αυτού του ναού του χρήματος. Ανακαλύπτουμε σχέσεις στενές, αλλά και κρυφές, με ορισμένες πολυεθνικές. Μαθαίνουμε πώς η τράπεζα αυτή, με τη μεγάλη δικτύωση αλλά και την αχαλίνωτη ροπή προς την κερδοσκοπία, βοηθά κράτη όπως η Ελλάδα να αποκρύψουν τα χρέη τους.
Πίσω από τον όρκο της σιωπής ,που κανείς δεν τόλμησε να σπάσει από το 1869 που δημιουργήθηκε, μπορεί άραγε η Goldman Sachs να κυβερνά τον κόσμο; Και, αν ναι, για ποιον λόγο και με ποιον τρόπο;
Στο πρώτο ερώτημα η απάντηση είναι εύκολη. Το χρήμα. Ο Μαρκ Ροσέ, ανταποκριτής της  εφημερίδας ``Le Monde`` στο Σίτι  του Λονδίνου, εδώ και είκοσι χρόνια ,μπορεί να μην έλαβε απαντήσεις στις περίπου εκατό ερωτήσεις που απηύθυνε στον πρόεδρο και διευθυντή της εταιρείας  Λόιντ Μπλανκφέιν, όμως, εξηγεί με ποιο τρόπο μια τράπεζα έχει καταφέρει να κυβερνά την παγκόσμια οικονομία. Η αντικειμενική και τεκμηριωμένη έρευνα του δημοσιογράφου στρέφει τα φώτα σε έναν από τους στυλοβάτες του καπιταλισμού, μια τράπεζα που αποτελεί τον φόβο  και τον τρόμο των περισσοτέρων κυβερνήσεων.      

Φρέσκο ξύρισμα και μαύρα παπούτσια

Είναι αλήθεια ότι μια τέτοια αυτοκρατορία σαν την Goldman Sachs  χρειάζεται και τον δικό της στρατό.
Σκούρα κοστούμια, λευκά πουκάμισα με φαρδύ άσπρο γιακά, φρέσκο ξύρισμα και μαύρα παπούτσια που τρίζουν σε κάθε βήμα. Ο στρατός συμμερίζεται απόλυτα τη σοβαρότητα της αποστολής.
Τα Goldman boys είναι έτοιμα να κυνηγήσουν το στόχο και να εκτοξευτούν με την ακλόνητη πεποίθηση ότι θα κερδίσουν τον κόσμο. Σε αντίθεση με τους ανταγωνιστές της, η τράπεζα σπάνια προσλαμβάνει ολόκληρες ομάδες. Δεν υπάρχουν βεντέτες ενώ μονίμως δείχνουν την πόρτα σε όλους. Μετά τα Χριστούγεννα η Goldman αντικαθιστά έως και το 10%. Σε ολόκληρο τον κόσμο, οι πιο φιλόδοξοι πτυχιούχοι ονειρεύονται να μπουν μια μέρα στη Goldman. ``Κατά τον ερχομό μου, ο διπλανός μου στην αίθουσα συναλλαγών
στη Νέα Υόρκη, ένας τριαντάρης, καταρρέει ξαφνικά εξαιτίας καρδιοαγγειακής προσβολής. Οι καινούργιοι μου συνάδελφοι ούτε που κουνήθηκαν`` εξομολογείται ο Νικολά Σαρκίς, επικεφαλής σήμερα μιας εταιρείας οικονομικών συμβούλων. Στη Νέα Υόρκη, οι μαύρες λιμουζίνες που περιμένουν μέχρι τα μεσάνυχτα, για να γυρίσουν δωρεάν  τα στελέχη στο σπίτι τους, δεν βρίσκουν εύκολα πελάτες: είναι πολύ νωρίς να φύγουν από το γραφείο!
Κάθε δυο χρόνια, στο τέλος ενός αδυσώπητου ανταγωνισμού, το Managing Committee,η εκτελεστική επιτροπή που ελέγχει τη λειτουργία της τράπεζας, επιλέγει τους νέους εταίρους. Η διαδικασία επιλογής είναι επίμονη και γίνεται κεκλεισμένων των θυρών. Οι εταίροι δημιουργούν μια συντεχνία, μια καθωσπρέπει μασονία, που ούτε θόρυβοι κάνει ούτε προσηλυτίζει. Οι τραπεζίτες της νιώθουν πως μοιάζουν σε αυτούς τους αδελφούς, και τους μεγάλους  διδασκάλους, καθώς οδηγούνται να ``διαδώσουν
στον κόσμο την αλήθεια της στοάς.``         

Mάννα εξ ουρανού η Ελλάδα για τους κερδοσκόπους

Το 2001, η Ελλάδα δεν ενδιαφέρει διόλου την Goldman Sachs , που είναι απορροφημένη την εποχή εκείνη με τις αναδυόμενες χώρες, οι οποίες αρχίζουν να προσελκύουν ορισμένες μεγάλες τράπεζες.
Το 1999,όταν αποφασίζεται η δημιουργία του ευρώ, η Ελλάδα δεν μπορεί να προσχωρήσει στο κοινό νόμισμα. Τα κριτήρια που διατυπώθηκαν στη Συνθήκη του Μάαστριχτ είναι πολύ αυστηρά. Η Ελλάδα απέχει πολύ.
Η ελληνική κυβέρνηση ζητά από την Goldman Sachs να τη βοηθήσει για να μπει στη ζώνη του ευρώ. Οι προοπτικές κέρδους για την τράπεζα  είναι μάνα εξ ουρανού. Μια γυναίκα, η Αντιγόνη Λουδιάδη ,σύμφωνα με τον Μαρκ Ροσέ, βοήθησε την Ελλάδα να καμουφλάρει το χρέος της, να κάνει ένα `νομότυπο φτιασίδωμα``: οι στρατιωτικές δαπάνες να μην μπουν στο σύνολο των δημοσίων δαπανών της χώρας.
Πτυχιούχος της Οξφόρδης, λέγεται ότι η Λουδιάδη  είναι ``μανιακή με τη δουλειά, ότι καπνίζει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και έχει την ατζέντα της πάντα γεμάτη``. Χάρη στην ευρηματικότητά της ,η χώρα μπόρεσε να μπει στη ζώνη του ευρώ το 2002. Η αυτοκρατορία Goldman ενδιαφέρεται για την Ελλάδα για ένα επιπλέον λόγο: τη φύση του χρέους της. Πρόκειται για σύνθετα ομόλογα ,αποτιμημένα με ασαφή κριτήρια και απροσδιόριστη δυνατότητα προεξόφλησης που είναι πρόσφορα στην κερδοσκοπία.
``Ο φάκελος ήταν στημένος με επιδεξιότητα. Πέσαμε όλοι με τα μούτρα.
Ήταν μεγάλο το κέδρος και προχωρήσαμε γρήγορα μια δουλειά που πολλοί άλλοι την είχαν απορρίψει. Σε καμία περίπτωση δεν θα αφήναμε την ευκαιρία``, θυμάται κάποιος που συμμετείχε στη σύσκεψη έγκρισης του δανείου στην Ελλάδα.
Ωστόσο στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του``H Tράπεζα. Πώς  η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο  `` ο Μαρk Ροσέ είναι σαφής. Θεωρεί υπεύθυνη την Ελληνική κυβέρνηση που ενορχήστρωσε οικονομικά τεχνάσματα τα οποία είναι υπεύθυνα για την κρίση του ευρώ. Η Goldman Sachs ήταν απλώς ο εκτελεστής.
``Δραστήριος; Δημιουργικός; Σίγουρα. Όμως το ελληνικό κράτος έπαιρνε τις αποφάσεις.`` Ένας δημιουργικός killer  της ελληνικής οικονομίας. Σαν συμπέρασμα στον επίλογο του βιβλίου ο γάλλος δημοσιογράφος  σαρκάζει την ανάγκη μας να επινοήσουμε μια Goldman Sachs ,ακόμη κι αν δεν υπήρχε. Σε  μια εποχή αβεβαιότητας που ακολούθησε την κρίση, η τράπεζα με την μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο διατηρεί το κύρος της που την έκανε διάσημη. ``Σε κάθε έργο χολιγουντιανού  τύπου κάποιος ηθοποιός θα πρέπει να ενσαρκώσει το πνεύμα του κακού. Παρά τη θέλησή της, η Goldman Sachs παριστάνει με επιτυχία τον Νταρθ Βέιντερ, τον κακό της ταινίας ``Ο πόλεμος των άστρων``.
Το σίγουρο είναι ότι το βιβλίο του Μαρκ Ροσέ για την Goldman Sacks είναι ένα συγκλονιστικό θρίλερ που ξεπερνά και τον πιο ευφάνταστο σεναριογράφο.